All I Do Is Win

logo-nederlandse-hartstichting_nieuw

Ik zit weer een een lekkere flow. Het is lente, mijn zoon doet het super goed, ik heb leuke vrienden, en ik ga volgende maand op vakantie. Wat wil je nog meer?

Nou, dat zal ik je vertellen: Ik heb weer een nieuwe baan. Na ruim een jaar bij een bureau te hebben gewerkt liep mijn derde contract af en was het tijd om eens rond te kijken. Binnen no time na mijn beslissing te vertrekken had ik al vier gesprekken geregeld. Binnen een tijdsbestek van nog geen twee weken heb ik twee gesprekken met de Hartstichting gehad en inmiddels kan ik zeggen dat ik per half Juni de nieuwe community manager ben.

De Hartstichting. Het is een kleine club, ongeveer 100 collega’s, die volop aan het transformeren is naar een commerciëlere manier van werken. Er moet tenslotte geld binnengehaald worden. Het mooie van werken voor een non-profit vind ik dat het geld dat binnen wordt gehaald niet naar een grote auto voor de baas gaat, maar juist wordt gebruikt voor onderzoek. Je bent bezig met iets goeds, en aan de andere kant is het brengen van je verhaal een stuk makkelijker: een stichting als deze staat tenminste ergens voor. Je hoeft geen hypocriet verhaal te vertellen.

Daarnaast kan ik een dag minder gaan werken. Elke maandag ben ik vrij en kan ik leuke dingen doen met mijn zoon. Samen naar de speeltuin, vliegtuigen kijken op Schiphol of een ijsje eten. Van die dingen die mijn vriendin nu makkelijker kan doen dan ik. Ik zie hem meer, wat de band nog sterker maakt en waardoor ik ook zekerder in mijn schoenen kom te staan over mijn rol als vader. Een echte win-win-win situatie dus.

En toen ik deze week via een video die mijn collega Chung deelde, het nummer All I Do Is Win ontdekte, was het precies het juiste nummer voor het juiste moment. Het is over-de-top commercieel (wat wil je, met T-Pain), en ik ga er enorm lekker op.

Nieuwe Baan

beginning_pg_hero

Het kan snel gaan. Krap twee weken geleden had ik mijn laatste werkdag bij Agis. Een bitterzoet afscheid met lieve woorden maar ook een hoop onzekerheid: ik had nog geen nieuwe baan. Gelukkig stond er voor afgelopen donderdag weer een gesprek op de rol, dus ik had hoop.

Afgelopen donderdag ging ik op gesprek bij een internetbureau. Ze waren op zoek naar een communitymanager om in samenwerking met internationale collega’s namens een paar grote merken te werken. Kijken wat er op de social media en fora gebeurt, en of het bedrijf daar iets mee moet, heel kort samengevat. Een leuke job bij een leuke club. Ook leuk omdat ik er in oktober al eens was langsgeweest in mijn hoedanigheid als klant, en omdat ik er al iemand ken. Dat komt toch iets lekkerder binnen.

Die donderdag ging ik ‘s middags flexwerken bij Laura. Nog geen drie uur nadat ik het sollicitatiegesprek had werd ik al gebeld: ik had de baan. Inmiddels zijn we in onderhandeling over de voorwaarden, maar daar komen we wel uit. En aanstaande maandag begin ik al. Al met al ben ik toch wel zeker twee weken werkloos geweest.

I Say A Little Prayer

Agis helpt u met zorg

Binnenkort worden de zorgpremies bekendgemaakt. En het einde van het jaar is dè tijd dat mensen kunnen overstappen van zorgverzekeraar. Tijd voor een campagne om van de overstappers zoveel mogelijk naar mijn werkgever Agis te krijgen. Om dat voor elkaar te krijgen is er onder andere een nieuwe TV-commercial gemaakt.

In de commercial zie je mensen de camera knuffelen. Want waar je om geeft, daar wil je goed voor zorgen, zegt de voiceover. En ik ben het met hem eens. Ik geef zelf nogal eens een knuffel aan mensen die ik ken die het kunnen gebruiken. En door een knuffel (of een high-five) gaan er stoffen door je lijf stromen die je beter doen voelen.

De muziek die achter de commercial zit is Aretha Franklin’s I Say A Little Prayer. Een mooi en herkenbaar nummer waar veel mensen goede herinneringen aan hebben en soms zelfs kippenvel van krijgen. Slim gekozen door het reclamebureau. Ze hadden ook voor een net doorbrekende artiest kunnen kiezen, maar door deze evergreen te kiezen waar niemand een hekel aan kan hebben spelen ze op safe. Precies zoals verwacht.

Ik hoop dat de campagne aanslaat en dat het kleine deel overstappers kiest voor ons.

Blurry

Soms heb je dat. Dat je iemand ontmoet met wie het meteen klikt, zonder dat je elkaar kent. Ik had het een jaar of tien geleden met C. Ze was het Nichtje van mijn collega B., en kwam uit Frankrijk. Met een semi-Nederlandse achtergrond sprak ze bijzonder goed Nederlands en ze kwam voor een paar weken bij het hotel werken waar ik werkte.

Tijdens deze zomer ontdekte ik ook wat iets ruigere poprock-bandjes zoals Jimmy Eat World en Puddle Of Mudd. Jimmy Eat World deed het best aardig met hun hitje The Middle, maar ik zal C. altijd associëren met Blurry van Puddle Of Mudd. Tijdens een van de dagen dat we samen werkten hadden we het over muziek en ze vertelde dat ze een liedje had gehoord op de radio dat ze leuk vond. Na een paar vragen begreep ik dat ze het over Blurry had, en het toeval wilde dat ik net de CD van Puddle Of Mudd had gekocht. De rest van de dag hadden we het over andere muzikale raakvlakken. Na een paar weken vertrok ze weer, en omdat het het pre-facebooktijdperk was heb ik haar nooit meer gesproken.

Puddle Of Mudd – Blurry

#damloop

18 september is hij er weer: de Dam tot Damloop. Net als vorig jaar sponsort mijn werkgever Agis de loop. Het mooie van het sponsoren is dat er extra startbewijzen zijn voor de loop die in twee uur uitverkocht was.

Wil je nou een van die startbewijzen winnen? Like dan de pagina van Agis op Facebook en laat op het prikbord een berichtje achter waarom je in hemelsnaam van Amsterdam naar Zaandam wil rennen. Ik kan in elk geval geen goede reden verzinnen.

Frost – Running Boy