Duurt Lang

11.12.2014 | 0 reacties
Victor | Victor Romijn
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie, male singer/songwriter, rock
, , ,

[Live] Bryan Adams: Reckless

11.12.2014 | Victor | Victor Romijn

reckless

Hij is inmiddels 55, en het is alweer dertig jaar geleden dat zijn toch wel doorbraak-album Reckless uitkwam. Reden voor een tour om het te vieren, en daarom stond Bryan Adams afgelopen maandag in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Via connecties bij Mojo had ik een paar kaarten kunnen regelen, en zo ging ik dus met mijn broer en twee vrienden naar Amsterdam. We zaten bovenin, tweede ring, en die was deels afgesloten. Lekker rustig bij de bar en de toiletten dus en een prima overzicht.

Het eerste deel van het concert speelde hij het hele album Reckless. Hij hield redelijk de volgorde aan van de nummers op het album, maar eindigde met de wat grotere hits (Summer of ’69, Run To You). Mijn broer merkte al op dat Bryan veel maniertjes heeft: zo draait hij zijn hoofd weg van de microfoon bij een uithaal, heeft hij patent op powerchords en gladde intro’s en zit er in vrijwel elk nummer een break.

Desondanks staat het album na dertig jaar nog als een huis. Als je bedenkt dat hij 25 was toen hij het schreef, dan zou ik willen dat ik zoveel talent had als hij op die leeftijd. Opener van het concert was titelnummer Reckless, dat het album zelfs niet heeft gehaald (dankzij Philips volgens Bryan: zij zeiden dat er maar tien nummers (38 minuten) op een CD konden). Het is een fijne rocktrack die ik dus nog niet kende maar die perfect op het album past: vol energie en passie, en het zet de toon van de avond.

Na het eerste deel gaat Bryan door met een greep uit de hits die in het verleden heeft gehad: Please Forgive Me, Cuts Like A Knife, When You’re Gone en ook het iets minder succesvolle 18 Til I Die (met de treffende quote “Someday I’ll be 18 going on 55“) komen langs. Als toegift speelt hij nog eens vijf nummers om akoestisch af te sluiten met All For Love, en een regeltje Christmas Time. Jammer dat hij Back To You niet speelde, maar dat is eigenlijk de enige kritiek die ik had. Ik had het eigenlijk al kunnen weten, omdat hij al wekenlang precies dezelfde setlist speelt. Hij zal ook wel een dagje ouder worden :).

30.11.2014 | 0 reacties
Victor | Jeremy Cowart
Tweet this | Share this | Pin It

at the movies, female singer/songwriter, male singer/songwriter
, , ,

The Weepies

30.11.2014 | Victor | Jeremy Cowart

weepies_by_jeremy_cowart

Gisteren was Alles Is Liefde weer op TV. Gelukkig op het publieke net, dus zonder reclame-onderbrekingen. Een verademing. Ik had hem al jaren niet gezien, merkte ik. Sommige details vielen me nu pas op, hoe alle verhalen perfect in elkaar grijpen, het slechte acteerwerk van Valerio, hoe jong de meeste acteurs er nog uitzagen (de film is 7 jaar oud..).

Wat me ook ineens opviel is de soundtrack. Natuurlijk kende ik de hits van BLØF en Krezip, maar er zit nog meer mooie muziek in de film. The Weepies bijvoorbeeld. Hier staan ze al de hele zondagmiddag op.

The Weepies is een singer-songwriterduo. Ze maken liedjes die zo mooi, ontroerend of verdrietig zijn dat je er van wil gaan huilen. Wat soms best lekker kan zijn. Fijne achtergrondmuziek, maar ook heerlijk om bij weg te dromen en goed naar te luisteren. Ja, een mooie ontdekking.

20.11.2014 | 0 reacties
Victor | James Mooney
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, briljante baslijntjes, dansplaat, Disco, male singer/songwriter, perfect popsong, tips van de chef, vakwerk
, , , ,

Bruno Mars

20.11.2014 | Victor | James Mooney

Bruno Mars

Als er iemand de nieuwe King of Pop is, dan is Bruno Mars het wel.

Ook al heeft hij pas twee albums uitgebracht, alles wat hij doet verandert steevast in goud. Vrijwel elk nummer wat hij uitbrengt wordt honderden miljoenen keren gedraaid op Spotify, tijdens de Superbowl verbaasde hij vriend en vijand. En nu werkt hij samen met nog zo’n hitmachine: Mark Ronson (die we kennen van o.a. Valerie van Amy Winehouse).

Het nummer wat ze maakten heet Uptown Funk, en funky, dat is precies wat het is. Gitaar-riffs zoals disco-man Nile Rodgers ze alleen zou kunnen, funky baslijnen zoals Jamiroquai ze heeft en trompetjes zoals Michael Jackson ze in zijn beste jaren uit zijn mouw schudde. Het nummer ademt jaren-zeventig en -tachtig disco, en dat terwijl Bruno Mars toen nog niet eens geboren was. Met zijn 29 heeft hij zijn beste jaren nog voor zich en ik hoop dat hij net als Pharrell nog veel gaat samenwerken en catchy liedjes blijft maken.

30.10.2014 | 0 reacties
Victor | Sonos
Tweet this | Share this | Pin It

ADE, ingezonden stukken
, ,

- sponsored video by Sonos -

[Sponsored Video] Sonos

30.10.2014 | Victor | Sonos

sonos

Ik ken het systeem al een tijdje: Sonos. Draadloze boxen, gekoppeld aan het internet zodat je op elk moment alle muziek op elke plek kan afspelen. Een paar jaar geleden nog toekomstmuziek, maar nu is het echt beschikbaar voor de massa.

Mijn zwager heeft zo’n systeem. Een dikke afstandsbediening zat er nog bij, maar inmiddels kan je natuurlijk ook met een app op je telefoon je systeem besturen. Gekoppeld aan diensten als Spotify, 22tracks, Hype Machine, Deezer en Soundcloud is vrijwel alle denkbare muziek altijd en overal af te spelen.

Om het merk meer kracht bij te zetten zijn ze nu Sonos Studio begonnen. Bekende artiesten maken exclusieve content, treden op, en Sonos deed een sessie tijdens het afgelopen ADE. Mooie ontwikkelingen!

- sponsored video by Sonos -

26.10.2014 | 0 reacties
Victor | Victor
Tweet this | Share this | Pin It

jazz, live recensie
, , , , , , ,

[live] Wouter Hamel in het Patronaat

26.10.2014 | Victor | Victor

Wouter Hamel Patronaat

Op een zaterdagavond fietste ik voor het eerst naar het Patronaat. Een schande, want ik woon al ruim 2,5 jaar in Haarlem. Het was er nog niet eerder van gekomen, ik ben denk ik toch nog teveel op Amsterdam gefocust. En de meeste wat grotere artiesten spelen toch liever in Amsterdam.

Mijn eerste Patronaat-avond (niet helemaal waar, ik heb er ja-ren geleden eens deelgenomen aan de regionale voorronde van het NK airguitar) was dus gisteravond. Wouter Hamel stond in de kleine zaal en omdat ik al eerder over hem schreef kon ik als gast naar binnen. Ik had iemand mee mogen nemen, maar dat hoorde ik dus pas toen ik binnen kwam. Te laat om nog iemand op te trommelen.

Het voorprogramma startte op tijd, en bestond uit een bandje dat meedoet aan de Grote Prijs van Nederland. Onder de vleugels van coach Wouter hebben ze de halve finale gewonnen en gaan ze nu door voor de volle winst. Charl Delemarre is een prima songwriter met nog wat studentikoze trekjes, en een prima opwarmer voor Wouter. Hij heeft iets minder flair en charme, maar daar heeft hij niet voor niets een coach voor.

Wouter Hamel zelf voelt zich op het podium als een vis in het water. Hij maakt grapjes, zingt de sterren van de hemel en vermaakt het publiek. Wouter is een meer dan uitstekend jazz-zanger en bereikt hoog en laag zonder enige zichtbare moeite. Zijn band en hij zijn op elkaar ingespeeld, en ondanks dat het allemaal loeistrak is, is er ook ruimte voor improvisatie en wat solo’s hier en daar.

Het hele album Pompadour komt langs, afgewisseld met wat bekender oud werk zoals Breezy, Don’t Ask en In Between. Nieuwe single Beautiful Misfits komt niet zo goed uit de verf, en zou ik niet zo snel als single hebben gekozen. Nee, band-favoriet Gretna Green pakt veel beter uit en het plezier is van de band af te lezen. Al met al is deze avond in de redelijk gevulde kleine zaal van het Patronaat een prima zaterdagavond. Geen super-gedenkwaardig concert, maar ook weinig op aan te merken. Een beetje In Between, dus.