Duurt Lang

26.02.2015 | 1 reactie
Victor | AMC
Tweet this | Share this | Pin It

series soundtrack
, , , ,

Breaking Bad

26.02.2015 | Victor | AMC

BB-S5-Cast

Ik heb het bijna uitgekeken. Nog een half seizoen, negen afleveringen en ik ben klaar met Breaking Bad.

Ongeveer een half jaar geleden begonnen we, ik keek samen met mijn vriendin naar de serie in de uren dat Boris sliep. Zo halverwege seizoen drie haakte ze af (te saai) en toen kwam het tempo er echt lekker in. Twee, soms drie afleveringen op een avond.

Ik moet zeggen dat ik wel moest wennen aan de manier van filmen. Alles met de hand, en daardoor veel beweging en kleine schokjes. Op een gegeven moment wen je eraan en valt het wel mee, gelukkig. De eerste seizoenen waren okee, leuk plot en er kwam wat vooruitgang. Een paar afleveringen waren teveel gepraat en te weinig actie naar mijn gevoel maar halverwege het vierde seizoen begon het weer te lopen.

Toen ik op een verloren moment even wat blogs las over Breaking Bad werd ik gewezen op een aantal behoorlijk briljante details. Van de steeds terugkerende Gale, tot de kleuren van de kleding van de spelers, en de trekjes die Walt overneemt van de mensen die hij uit de weg ruimt. Hierdoor ben ik wel anders naar de serie gaan kijken en begrijp ik steeds beter waarom de serie zoveel prijzen heeft gewonnen. Het zit gewoon ontzettend goed in elkaar.

De muziek die wordt gebruikt in Breaking Bad is trouwens ook te gek. Meestal in montage-scenes waarbij er crystal meth wordt gekookt, maar altijd perfect passend bij de beelden.

Nu dus nog negen afleveringen, en dan zit het erop. Daarna gaan we door met House Of Cards, seizoen drie.

05.02.2015 | 1 reactie
Victor | Andreas Terlaak
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie, muziekhistorie, rock
, , , ,

(live) Queen + Adam Lambert

05.02.2015 | Victor | Andreas Terlaak

queen andreas terlaak

In mijn veel jongere jaren, in het cassetebandjestijdperk, was ik een fan van Queen. Ik kon hun Greatest Hits wel dromen, zo goed vond ik ze. Van de absolute tophits die nog af en toe op de radio kwamen, tot de iets minder grote hits die ik alleen van het bandje kende, ik vond het geweldig. Ik kan me zelfs nog vaag herinneren dat bekend werd dat Freddie dood was gegaan (ik moet toen tien zijn geweest).

Toen een paar maanden geleden dus mijn collega Michel zei dat hij kaarten ging kopen voor Queen + Adam Lambert, vroeg ik hem meteen om er ook een voor mij te cheffen. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dat ik afgelopen vrijdagavond met hem, zijn vrouw en nog iemand in de Ziggo Dome stond.

Via Setlist.fm had ik alvast de setlist van de avond ervoor opgezocht, en naarmate de show vorderde bleken ze precies hetzelfde te spelen. Niet heel erg natuurlijk, maar ik heb nog een klein beetje meer respect voor bands die elke avond opnieuw een nieuwe setlist maken. Ze begonnen in elk geval met One Vision, en de sfeer kwam er meteen goed in. Gevolgd door Another One Bites The Dust en Fat Bottomed Girls meteen drie nummers die ik nog van de Greatest Hits kende. Prima meezingmateriaal, en de zaal – niet heel verrassend vol ouwe lullen – had er zin in, was te merken.

Adam Lambert, “the new guy”, had er ook zin in. Met ingestudeerde grapjes en extravagante outfits wond hij de zaal om zijn vingers, zoals Freddie als flamboyante gay dat ook goed kon. Niet dat ze vergelijkbaar zijn, maar Adam komt aardig in de buurt. Een klein toneelstukje tijdens Killer Queen liet zien dat hij echt een spotlight-lover is.

Niet veel later kwamen mijn lievelings Somebody To Love en Love Of My Life (met oud videomateriaal van Freddie) langs, een van de hoogtepunten van de avond als je het mij vraagt. Daarna raakte de show een beetje aan het kabbelen. Een bas-solo, een drumbattle tussen vader en zoon Taylor en ruim een kwartier virtuoos nootjes vreten van Brian May kon me niet bekoren. De mannen (tegen de zeventig) werden een beetje moe leek het wel, want de nummers kwamen er met minder energie uit dan het begin van de avond. Gelukkig werd de show nog afgesloten met een door de hele zaal meegezongen Bohemian Rhapsody en de toegift We Will Rock You/We Are The Champions.

De grote die-hard fans hadden een geweldige avond, ik was blij dat ik Bryan en Roger nog in levende lijve heb mogen zien. Ik denk niet dat ze nog een keer terugkomen in Nederland, en dat dit echt de laatste tour is. Mooi om bij geweest te zijn.

22.01.2015 | 0 reacties
Victor | davidbowie.com
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, muziekhistorie
, , , ,

Bowie. De biografie. (recensie)

22.01.2015 | Victor | davidbowie.com

bowie

In juli werd ik benaderd door een uitgeverij. De biografie van David Bowie zou uitkomen, en of ik geïnteresseerd was om hem te lezen. Natuurlijk, stuur maar op, was mijn reactie.

Ergens in oktober ontving ik het boek. Ik was op dat moment nog bezig in Live From New York, over 25 jaar Saturday Night Live. Ook een behoorlijk dik boek, dus duurde het tot diep in december voor ik aan het boek over Bowie kon beginnen.

Tja, het boek. Na eerder Beatles of Stones te hebben gelezen, weer een biografie over een artiest die startte in de jaren zestig. Sterker nog, David Bowie is bevriend met Mick Jagger, dus hij komt regelmatig voor in het boek. Het boek zelf gaat niet zozeer in op de muzikale carrière van David, maar meer op zijn privéleven. De omstandigheden waarin hij opgroeide, zijn familie.

Maar wat de hoofdmoot van het boek is, waar ruim driekwart aan wordt besteed, is zijn seksleven. In geuren en kleuren wordt er verteld met wie hij het allemaal heeft gedaan, hoe, wanneer, zelfs al was het maar één keer. Ik heb meerdere malen op het punt gestaan om het boek weg te leggen en niet meer te openen, want ik vond het totaal niet interessant.

Al met al denk ik dat het boek vooral interessant is voor fans. Mensen die hem wel een beetje kennen, maar niet echt fans zijn, zullen zich (net als ik) vooral storen aan de aandacht voor zijn seksleven. Jammer, want aan de bronvermelding te zien heeft de schrijfster (Wendy Leigh) zich echt verdiept in zijn geschiedenis. Ze had er volgens mij een veel interessanter boek van kunnen maken, dan wat het nu is geworden.

19.01.2015 | 0 reacties
Victor | Tutupash.com
Tweet this | Share this | Pin It

at the movies, kent u deze nog-nog-nog?, male singer/songwriter, muziekhistorie
, , , , ,

The Police

19.01.2015 | Victor | Tutupash.com

The-Police

Gisteren zag ik op Ketnet de documentaire “Can’t Stand Losing You”, waarin de gitarist Andy Summers van The Police word gevolgd.

Het was een interessante docu, omdat ik hun gouden jaren niet zo bewust heb gevolgd, en eigenlijk pas muziek van ze hoorde toen ze al uit elkaar waren. De band word gevolgd vanaf het prille begin, als ze tijdens een jamsessie elkaar ontmoeten en de vonken er vanaf vliegen. Als tegenbeweging voor de dan heersende punk-trend gaan ze wat meer reggae en ska-achtig spelen, wat ze geen windeieren legt. In de documentaire zitten ook mooie anekdotes over bijvoorbeeld het ontstaan van Roxanne.

Ze hebben een aantal merkwaardige keuzes gemaakt. Zo zijn ze na elke release eerst in de VS gaan touren, terwijl ze juist in Engeland groot waren. Ook hebben ze heel veel getourd, en dat heeft Andy een deel van zijn huwelijk gekost (later is hij opnieuw getrouwd met zijn ex-vrouw).

Muzikaal gezien is de documentaire niet zo interessant. Het gaat vooral in op het leven eromheen, de interne communicatie binnen de band. Sting is altijd de leider geweest, de media heeft de break versneld, en echt gezellig was het op het einde niet meer. Na vijf albums zijn ze gestopt, om een paar jaar geleden nog even te cashen met een aantal reünie-optredens.

11.01.2015 | 0 reacties
Victor | Saint Motel Facebook
Tweet this | Share this | Pin It

oetjes en aatjes, perfect popsong, pop, rock, tips van de chef
, , ,

Saint Motel

11.01.2015 | Victor | Saint Motel Facebook

SaintMotel

Het is alweer een tijdje geleden dat ik op de Hype Machine ben geweest. Sinds ze Duurt Lang niet meer aggregeren (omdat ik Spotify-embeds gebruik ipv Soundcloud of MP3’tjes) hebben onze wegen zich gescheiden, en heb ik ook wat minder interesse in de laatste nieuwe hippe bands. En dat ik vader ben geworden zal ook niet geholpen hebben :).

Een van de dingen die ik daardoor dus helemaal heb gemist is Saint Motel. In 2012 hadden ze Hype-hit na hit, maar ik kreeg er niks van mee. Daarnaast stonden ze al in 2010 op SXSW, maar ook dat heb ik helemaal gemist.

Saint Motel is een indie-rockband, in de hoek van Franz Ferdinand, Weezer, Alphabeat. Uptempo, vrolijk, maar met een pop-rock twist. Helemaal mijn straatje dus. Dit jaar braken ze door (ook al hebben ze al een album uitgebracht in 2012) met het zomerse hitje My Type. In Italië is het een grote hit geworden, en ze hebben het zelfs tot de soundtrack van FIFA 15 geschopt. Daarnaast staan ze dit jaar op Coachella en kan je ze op 6 maart bewonderen in Paradiso. (in oktober waren ze er ook al, in het kader van het London Calling festival).