Sohn

Hoe ik hem heb ontdekt, geen idee. Hij staat al sinds eind 2014 in m’n lijstje, en zodoende kom ik hem tijdens mijn shuffles regelmatig tegen.

Sohn is een producer uit Wenen, met een Engelse achtergrond. Er is niet zo veel over hem bekend, maar dat geeft niet, want wat hij maakt is prachtig. Hij is een singer-songrwiter die gebruik maakt van veel elektronica, zoals ik ze het liefst heb. Hij maakt vooral downtempo, melancholische nummers, waar je wel net zin in moet hebben.

Mijn lievelings Artifice heeft een mooie opbouw, hij heeft een mooie stem en in het refrein klopt alles, alle puzzelstukjes grijpen in elkaar. De instrumenten zijn goed op elkaar afgestemd en er zitten de bliepjes in waar ik zo van hou. Een heerlijke achtergrond om bij weg te mijmeren, uit het raam te kijken in de auto of trein naar de winterse landschappen van vandaag.

Ringwave

Twee weken geleden kreeg ik een mailtje van Lex.

Overdag is Lex strateeg bij een bekend reclamebureau, en ‘s avonds en ‘s nachts maakt hij vrij werk onder de naam Ringwave. Op een avond raakte hij ge├»nspireerd door retro science fiction afbeeldingen en begon hij een moodboard op Instagram. Hij bleek niet de enige die het vet vond en al gauw had hij een gevolg opgebouwd van duizenden. Bij deze afbeeldingen begon hij muziek te schrijven. Elke maand wilde hij een nummer af hebben en inmiddels zijn we twaalf maanden en een album verder.

En hoe klinkt dan een album, gebaseerd op retro science fiction? Precies zoals je zou verwachten. Analoge synthesizers, dromerige zang, een kraakje hier en daar. Een beetje jaren tachtig, maar wel de goede kant van de jaren tachtig. Ringwave heeft een album afgeleverd wat je het beste kunt luisteren op een late avond, in je eentje in een auto. Of in een galerie met retro-kunst. Je hoort de inspiratie uit de afbeeldingen die je in zijn instagramfeed ziet terug. Het klopt gewoon.

Het Meisje met de Prei

In mijn pogingen om mijn dochter muzikaal op te voeden ga ik vrij ver. Van klassiek tot klassiekers, ik probeer het haar allemaal mee te geven. Het liedje waar ze echter het meest op reageert is Levan Polka, ook wel bekend als Het Meisje met de Prei. Ik zong het een keer voor haar toen ik echt niets anders meer wist en ze moest er heel hard van lachen. Waarschijnlijk omdat mijn mond er veel door beweegt en het vrij betekenisloze klanken lijken die elkaar snel opvolgen.

Toen ik het op Spotify op wilde zoeken moest ik er dus eerst achter komen hoe het liedje heette. Gelukkig is daar wikipedia en zo kwam ik erachter dat Het Meisje met de Prei van oorsprong een Fins volksliedje genaamd Levan Polka is. Het wordt gezongen door een jongen die in het lied zijn buurmeisje verleidt en ondertussen haar moeder bedreigt.

De beelden bij Het Meisje met de Prei komen uit een Japanse mangafilm genaamd Bleach en het meisje zwaait helemaal geen prei rond maar een Negi. Een Negi is in het Nederlands een stengelui, en wordt helemaal niet in het oorspronkelijke liedje genoemd. Zo leer je nog eens wat!

Melody Gardot

Hoe ik haar heb ontdekt weet ik niet meer, maar man man man man wat kan deze vrouw prachtig zingen. Melody Gardot is pas 31 en heeft al vier keer op het North Sea Jazz festival gestaan.

Dat het zover heeft kunnen komen kwam door het ongeluk dat haar op haar negende overkwam. Ze werd aangereden door een auto die door rood reed. Als gevolg daarvan moest ze lang revalideren. Onderdeel daarvan was muziektherapie, die bij haar dusdanig aansloeg dat ze zelf piano en gitaar is gaan spelen en liedjes is gaan schrijven. Nadat die door een lokaal radiostation in Philadelphia werden opgepikt ging het ineens hard voor Melody.

Our Love Is Easy komt van haar tweede en meest succesvolle album My One And Only Thrill. Het is een heerlijk gearrangeerd jazz-nummer dat zo uit de jaren dertig lijkt te komen. Je hoort de rook, de maffioso, het gokken en de whiskey. Het zou ook zo in een Bondfilm gebruikt kunnen worden. Muziek hoort te raken, emoties en associaties op te roepen, en dat is precies wat dit nummer bij me doet.

Batobe

Een tijdje geleden, in de zomer van vorig jaar, werd ik door Doris getipt over Batobe. Het vriendje van een van haar dochters had voor het eerst muziek uitgebracht onder zijn artiestennaam. Of ik het even wilde luisteren. Ik heb het op Spotify opgezocht, in m’n nummers gezet en er daarna eigenlijk geen aandacht meer aan besteed.

Maar Doris kent me. Ze kent me goed. Ze weet precies waar ik van hou en toen ik dus laatste een liedje in m’n geshufflede nummers langs hoorde komen en zag dat het van Batobe was kon ik een glimlach niet onderdrukken. Fijne beats, een goede productie en wat bliepjes. Hij heeft zelfs ook met Laura Tuk gewerkt.

En nu, ruim een jaar later is hij ook in het land opgepikt. Hij heeft op de popronde gestaan en vandaag is hij aangekondigd als een van de namen die volgend voorjaar op Grasnapolsky staan.