Bombay

In mijn tienerjaren ben ik bassist geweest. Ik speelde in een bandje met wat mensen van school. Het mag geen naam hebben.

Oorspronkelijk was ik geen bassist maar had ik gewoon gitaarles op een Spaanse gitaar. Op een gegeven moment kon mijn vader voor een prikkie een drumstel en een basgitaar van iemand overkopen, en sindsdien was ik basgitarist. Beviel me ook beter: minder snaren, tegenritmes spelen en dus meer creativiteit. Als de juiste noot op het begin van de maat maar gespeeld werd kon ik voor de rest lekker m’n gang gaan. In het bandje nam ik ook al gauw de tweede stem op me, maar nadat iedereen geslaagd was ging het heel snel bergaf met mijn carrière.

De basgitaar nam ik mee naar mijn studentenkamer, waar ik nog af en toe meespeelde met nummers. Een band kwam er niet meer van en toen een jaar of wat later de broer van m’n huisgenoot, Gijs, aanbood om m’n basgitaar over te kopen ging ik er maar wat graag op in. Ik heb de basgitaar zelfs nog bij hem thuis afgeleverd.

Gijs is inmiddels wat bands verder, maar begint nu echt serieus aan de weg te timmeren. Z’n band Bombay stond vorige week in DWDD, dit weekend op Grasnapolsky en donderdag presenteren ze hun debuutalbum Show Your Teeth in Amsterdam. De komende maanden gaan ze op clubtour door Frankrijk, Duitsland en Nederland en het zou me niets verbazen als ze daarna nog een aantal festivals aandoen.

Maar of Gijs m’n basgitaar nog steeds heeft, dat weet ik niet :)

Dune

Dune

Afgelopen week ontdekte ik een oude liefde op Spotify: Dune. Vernoemd naar de boeken/films over Paul Atreides, die ik niet heb gelezen maar wat een van de beste sci-fi boeken ooit moet zijn. Het is een van de inspiraties voor Star Wars geweest. Dan ben je een grote.

Goed, terug naar de band Dune. Begonnen in het hoogtepunt van de happy hardcore braken ze door met Hardcore Vibes. Behoorlijk rechttoe-rechtaan gabber met melodische tussenstukjes. Are You Ready To Fly is nog zo’n nummer volgens hetzelfde recept. Eigenlijk staat het hele eerste album er vol mee.

Het tweede album is al wat conceptueler: Met de titel Expedicion gaat het over een ruimtereis (heel raar, als de band is vernoemd naar een science fiction-boek). Wederom een album vol met loopjes en beats in een moordend tempo. Million Miles From Home is wel beter en dankzij de aandacht voor de productie kon ik dit wel waarderen.

Dat het hierna niet beter zou worden besefte ook de producer. Dus gooide hij het een jaar later over een compleet andere boeg: klassieke covers van bekende hits. Weg met de beats, weg met de snelheid en rust in de tent. Zo’n verandering van genre heb ik niet vaak meegemaakt. Samen met een Londens symfonieorkest, en met dezelfde zangeres als daarvoor heeft Dune nog twee albums opgenomen voordat het uit elkaar ging. Misschien maar beter ook.

Dopamine

dopamine

Ik kwam er vorige maand achter dat mijn lievelingsband van vroeger, Third Eye Blind, halverwege 2015 weer een nieuw album (Dopamine) heeft uitgebracht, en in november zelfs in de Melkweg heeft opgetreden.

Hun eerste album heb ik grijsgedraaid. Ik kende alle partijen, elk geluidje, en het was de soundtrack van mijn middelbare schooltijd. Het tweede album was iets minder, het derde geweldig, het vierde matig en nu is er dus, na jaren, een vijfde album. Inmiddels zijn alleen zanger Stephan Jenkins en drummer Brad Hargreaves nog overgebleven van de originele samenstelling. Na wat research kwam ik erachter dat de anderen zijn weggegaan omdat Stephan nogal een dominante bandleider is. Sterker nog, hij heeft met wat juridische trucjes zijn bandleden van het eerste uur erbij genaaid.

Een paar jaar geleden traden ze ook al eens op in de Melkweg, en ik was er bij. Vanuit sentimenteel oogpunt een prima avond, maar ik zag wel hoe arrogant zanger Stephan kan zijn. De eens zo grote liefde voor de band bekoelde een beetje. Het verklaart ook wel dat ik nu, het nieuwe album pas een half jaar na uitkomen voor het eerste goed heb beluisterd.

Onbewust ga je het toch altijd vergelijken met hoe het vroeger was. Het is nog net zo strak geproduceerd als toen, en dat moet ik toegeven: daar hou ik wel van. Er is gelet op de details en het klinkt gelikt. Ik luister door Spotify tegenwoordig nog maar weinig albums van begin tot eind, en ook bij Dopamine haal ik het einde niet zonder stukken te skippen. Waar eerdere platen nog wel een paar catchy nummers hadden, is dat op dopamine niet echt het geval. Dus ja, het klinkt gelikt, maar het klinkt als meer van hetzelfde en er zitten geen nummers bij die uitschieten, in positieve of negatieve zin. Een 6,5. Niet slecht maar ook zeker niet goed. Ik denk niet dat de liefde nog terug zal keren.

Gesponsord: Red Bull Studios

redbullstudios

In Amsterdam, niet ver van Muiderpoort, zit muziekgebouw MuzyQ. Een creatieve verzamelplaats waar bandjes kunnen repeteren, maar waar ook kleine studio’s in zitten. Ik ben er een keer geweest, jaren geleden, maar toen liep het nog niet echt. Ik weet niet of dat inmiddels wel het geval is.

In MuzyQ zit sinds een tijdje ook de Amsterdamse vestiging van Red Bull Studios. Zoals op meerdere plekken op de wereld heeft Red Bull ook hier een kleine studio neergezet ze waar beginnende talentvolle artiesten de kans geven om in een professionele studio muziek op te nemen. Zo kunnen ze werken aan hun eigen geluid en krijgen ze de kans zich te ontwikkelen, zonder het proces steeds te hoeven onderbreken omdat er gewerkt moet worden.

Deze manier van werken heeft inmiddels voor Red Bull al een aantal vruchten afgeworpen: Beesmunt Soundsystem, Jungle By Night, Mayer Hawthorne, Mr Probz en Tom Trago zijn allemaal artiesten de een of meerdere sessies in de Amsterdamse Red Bull Studios hebben gedaan. Niet de minste namen dus, en voor de beginnende artiesten vaak een inspiratie om er alles uit te willen halen.

CUT_ is zo’n beginnende artiest. Een tijdje geleden scoorden ze een dikke youtube-hit met hun cover van Stromae’s Papaoutai. Sebastiaan en Belle, zoals ze in het echt heten, kennen elkaar uit een eerder bandje waar ze samen in speelden. Na wat omzwervingen kwamen ze elkaar weer tegen, en gingen ze als duo verder onder de naam CUT_. Ze krijgen nu studiotijd om zichzelf verder te ontwikkelen en een eigen stijl te vormen. Zodat het niet bij die ene hit blijft. Ik ben benieuwd!

– Post gesponsord door Red Bull –

Gesponsord: #Rocktheroad by Vredestein

rocktheroad

Vredestein, het merk van de autobanden, heeft een remix gemaakt van DJ Hardwell’s “United We Are”. Maar Vredestein is toch helemaal geen producer, hoor ik je denken? Dat klopt.

In samenwerking met autocoureur Carmen Jordá heeft Hardwell data gebruikt uit de banden om zo zijn track te remixen. Als onderdeel van de campagne #Rocktheroad is Carmen de weg op gegaan. Het leuke van de campagne is de interactie die er tussen de twee ontstaat: omdat ze een coureur is, zal ze niet een vlak tempo aan de dag leggen, maar veel optrekken en remmen, en de bochten nogal, ehm, sportief aansnijden.

In een soort Minority Report-studio zit Hardwell ondertussen chocola te maken van de data uit de Vredestein-banden, en het te gebruiken voor zijn mix. Geen makkie, maar hij is niet voor niks een van de top 10 DJ’s van de wereld. Hij weet wat hij doet. Hoe het verder precies in elkaar zit, moet je mij niet vragen.

Op de campagnesite van #Rocktheroad kun je trouwens ook zelf je eigen remix maken. Je hebt steeds de keus uit drie loops of effecten waarmee je dus heel veel variaties kunt maken. Ik heb het zelf ook geprobeerd, maar mijn mix klonk voor geen meter.

De uiteindelijke vraag blijft natuurlijk: ga ik er mijn bandenkeuze door laten beïnvloeden? Dat denk ik niet (mede omdat ik nog nooit banden heb gekocht of ook maar heb overwogen om nieuwe banden onder m’n auto te zetten), maar het merk Vredestein is nu wel wat meer top-of-mind. Dat hebben ze dan weer wel bereikt met deze campagne.

– Post gesponsord door Vredestein –