15.05.2013 | 0 reacties
door Victor |
Tweet this | Share this | Pin It

Random Access Memories

random-access-memories-album

Het album waar ik het meest naar uitkeek dit jaar is zonder enige twijfel de nieuwe van Daft Punk. Na de studioalbums Homework, Discovery, en Human After All, de soundtrack van Tron Legacy en twee livealbums is het inmiddels het zevende album dat (vanaf volgende week) te krijgen is. Eergisteren lekte het album uit en was het te beluisteren op itunes, grooveshark en op andere plekken. En dit vind ik er van.

Het album is Disco met een hoofdletter D. Niet zo vreemd, want koning Disco Nile Rodgers, de man die met Chic zo’n beetje de disco uitvond, heeft een stevige vinger in de pap op Random Access Memories. Zijn herkenbare gitaarriffs zijn veelvuldig te horen en je merkt ook dat het voor het eerst is dat Thomas en Guy in een fatsoenlijke studio hun muziek opnemen. Er wordt een stuk minder gesampled van andere artiesten, lijkt het. Desondanks voelt het bij veel liedjes alsof je het eerder hebt gehoord.

De titel is niet voor niets een verwijzing naar het verleden. De jongens grijpen terug op hun herinneringen en ook oude elektronische helden Giorgio Moroder en Paul Williams doen een bijdrage op het album. Verwijzingen naar de seventies en eighties zijn niet van de lucht, en af en toe lijken ze ook te verwijzen naar eigen ouder werk. The Game of Love klinkt heel erg als Something About Us van Discovery, terwijl Motherboard weer zo op de Tron-soundtrack had kunnen staan. Bij veel nummers krijg ik het gevoel dat ik ze al ken, zoals eerder gezegd.

Ook heb ik het idee dat ze bij het maken van de liedjes al in gedachten hebben gehad hoe ze ze live kunnen brengen. Tijdens de livetours van ’97 en ’07 maakten ze een soort medleys van hun werk, en bij sommige nummers van Random Access Memories heb ik al een idee met welke nummers ze gemengd gaan worden. Get Lucky past een op een met Harder Better Faster Stronger en Doin’ It Right past weer goed bij Television Rules The Nation (of bijna elk Human After All-nummer).

Ook visueel is Random Acces Momories een verwijzing naar het verleden. Zwarte hoes met één herkenbaar beeld, dat kennen we van Dark Side Of The Moon, en de geschreven letters doen weer denken aan Thriller. Maar of ze die verwijzing zo bewust hebben gemaakt, dat blijft natuurlijk gissen.

Overall kan ik zeggen: het album is lekker. Hoewel de verwachtingen extreem hoog waren, vind ik geen enkel nummer tegenvallen en heb ik het idee dat Daft Punk disco naar de 21e eeuw heeft gebracht. Het is een welkome afwisseling, de band die dicht bij zijn roots en eigen geluid blijft, tussen al het dubstepgeweld en de richting die de pop tegenwoordig opgaat. Ze laten horen dat robotstemmen ook gevoel kunnen hebben.

Daft Punk ft. Julian Casablancas – Instant Crush

12.05.2013 | 0 reacties
door il Frodo | Foto: by Eljee
Tweet this | Share this | Pin It

Mariecke Borger

Mariecke Borger - Things I Say - Copyright 2013 Eljee

Lieve Mariecke,

Waarom moet ik in sommige verhalen over jou toch zo nadrukkelijk lezen dat je zo geworsteld hebt met een writersblock? Dat heeft een meisje met een stem als jij toch niet nodig? Alsof je je moet verontschuldigen. Alsof we iets gemist hebben. Alsof we voor niets ergens op hebben moeten wachten…

Met het sterke openingsnummer bewijs je het tegendeel en zeg je het eigenlijk zelf:

I say it’s not too late
for love
it took a while
for me to be myself

En zo is het. Voor echte liefde moet je soms geduld hebben, en is het allerbelangrijkste dat je eerst jezelf vindt.

Met All That I Need en Through Your Eyes vertel je ons dat je heel hard je best doet om het goed te doen, maar bewijs je ook meteen waarom je je nergens zorgen over hoeft te maken. Met net zo’n bijzondere en herkenbare stem als die van Joni Mitchell, en liedjes die net zo lui en lief zijn als die van bijvoorbeeld Norah Jones, Stevie Ann, en – wie kent haar eigenlijk behalve ik – Soraya, heb je zoiets dierbaars, dat je het ten rechte hebt gekoesterd en beschermd, totdat de tijd rijp genoeg was.

En hoe langer ik luister, hoe meer ik begrijp dat dit daarom ook een hele persoonlijke plaat geworden is, ook al luistert hij misschien orenschijnlijk wat erg makkelijk weg. Want je laat met nummers als This Way, Things I Say, en Rose horen dat je voldoende muzikale noten op je zang hebt – én een verschrikkelijk talentvol (en/of heel ervaren) team van muzikanten, arrangeurs en producers om je heen hebt weten te verzamelen.

Oké, het is misschien allemaal wat nieuw en onwennig. Zo vind ik het nummer Hope You Understand net iets té bleu en schuchter klinken, waarmee het voor mij het niveau van de rest van je plaat net niet evenaart…

Maar, Mariecke, meisje toch… Vanaf de schitterende cover-foto waarop je terecht berustend en hoopvol kijkt naar wat er verder nog gaat komen tot het laatste nootje, is dit een plaat waar je trots op mag zijn en waar je mensen mee gaat beroeren. Dus laat dat onzekere maar gaan… je hoeft niet bang te zijn… You DO mean something to us, welke gekke dingen je misschien soms ook zegt.

Je bewijst dat alles zijn tijd heeft en dat sommige dingen gewoon nu eenmaal wat langer duren. Dat wat van ver komt even nodig heeft, maar om daarom niet minder lekker is. Daarom is het misschien wel toepasselijk dat je mooie liedjes Duurt Lang hebt gevonden. Want hoe lang je ook moet wachten, iets wat goed en klaar is, blijft voor eeuwig en vervliegt daarna nooit meer… Dat is de Duurt Lang waard.

Gehoord op zondag 12 mei 2013 in Paradiso, Amsterdam. Mariecke’s cd Through My Eyes is nu verkrijgbaar.

10.05.2013 | 0 reacties
door Victor |
Tweet this | Share this | Pin It

Dråpe

draape_band

Het mag geen geheim zijn dat ik dol ben op Noorse muziek. Elke band die me mailt en vertelt dat ze uit Noorwegen komen hebben meteen een streepje voor op de rest. Zo ook Dråpe. Dit vijftal is inmiddels geboekt voor Roskilde, dus dat belooft wat.

Twee jaar geleden brachten ze hun eerste EP uit, en dit jaar komt het debuutalbum ‘Canicular Days‘. Ik heb hem al mogen beluisteren en het is een fijne zomerfestival-bandje. Het is dromerig, toegankelijk, en soms weer wat ruiger. Ze noemen het zelf Dreampop, en daar kan ik wel in komen. Je kunt ze wel een beetje vergelijken met Mew, nog zo’n leuk Scandinavisch bandje.

Eerste single van het album is Memories. Het is een nummer dat de sfeer van het album goed weergeeft. Soms vol herrie, maar wel met mooie melodielijnen en met potentie. Als ze de herrie er nog iets meer uit slopen dan zou ik ze zeker tippen voor een Eurosonic volgend jaar.

06.05.2013 | 0 reacties
door Victor | Foto: Last FM
Tweet this | Share this | Pin It

[shazam secrets] Don’t Speak

Anna+Maria+Jopek

Het origineel kent iedereen. Het was dè doorbraak van No Doubt. Het liedje, geschreven door Gwen Stefani, die later een bloeiende solocarrière zou hebben maar ook met de band nog steeds optreed. Ze schreef het voor haar ex Tony, de bassist van de band waar ze jaren mee samen was geweest. Hoe moeilijk moet het zijn om dan op het podium zo’n nummer mee te moeten spelen. ‘It’s all ending, we’ve got to stop pretending who we are’. Nee, ik zou niet graag in zijn schoenen gestaan hebben. Maar een klassieker, dat vond ik het zeker.

15 jaar later. Ik sta met mijn vriendin in Zwolle in een winkel. Zij is gefocust op de kleren, ik meer op de muziek die er klinkt. Hmmm, een bekende melodie, maar in een heel ander jasje. Dankzij Shazam kom ik erachter dat het een cover is van Don’t Speak. Gezongen door de Poolse zangeres Anna Maria Jopek, die de kenners misschien nog herinneren van het Eurovisie songfestival van 1997. Ze heeft zich ontwikkeld tot een prima Bossa Nova zangeres, en deze versie van Don’t Speak is bíjna net zo goed als het origineel. Hij staat op haar eerste (en tot nu toe enige) Engelstalige album Secret (uit 2005).

03.05.2013 | 0 reacties
door Victor |
Tweet this | Share this | Pin It

Love Like This

Kodaline_078 RT low res

Kodaline heeft weer een nieuwe single, zo wist hun promotor Lorraine me te melden. Ik zag ze eerder op Eurosonic, waarbij ze me eerlijk gezegd een beetje tegenvielen. Maar dat kan ook komen doordat ik toen ik ze zag heel moe was.

Om ze nog een kans te geven, besloot ik het nieuwe nummer maar eens te luisteren. Het begint goed met een mandoline, die de sfeer zet. Het tempo zit er lekker in en een orgel en een akoestische gitaar maken de sfeer compleet. Als er dan ook nog een mondharmonica bijkomt is het feestje al compleet voor er een noot is gezongen. Het zorgt allemaal bij elkaar voor een lekker zomers nummer, wat in je hoofd blijft hangen en waarschijnlijk wel weer op wat radio-airplay kan rekenen. Ik ben nog steeds geen onwijze fan van ze, maar ze hebben de valse start van Januari hiermee wel goedgemaakt.