Duurt Lang Muziekblog

15.04.2014 | 0 reacties
Victor | Mark Uyl
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ingezonden stukken, male singer/songwriter
, ,

Pompadour

15.04.2014 | Victor | Mark Uyl

pompadour

Wouter Hamel, waar ik laatst al over schreef, heeft een nieuw album, Pompadour. Ik kreeg hem vorige week al opgestuurd door het management om hem voor te luisteren.

Het is een prima album. Niet uitzonderlijk, maar gewoon lekker. Wouter is en blijft een uitstekende zanger, hij gaat iets meer de elektronische kant op en volgt de trends, maar blijft heel netjes binnen de lijntjes. Perfect Sky Radio-materiaal dus. In tegenstelling tot het persbericht, die het als ‘opwindend’, ‘spannend’ en ‘bruisend’ bestempelt.

Op het album springt er eigenlijk maar 1 nummer uit voor mij: Bigger. De tiende track van het album begint met vrij staccato violen, maar blijkt al gauw iets bombastischer dan we van hem gewend zijn. Eerlijk gezegd de enige track op het album waar hij extraverter (nog zo’n persbericht-superlatief) is dan hij eerder was: En hij kan het goed hebben. Dit zijn de nummers die ook in een stadion-setting nog overeind blijven. Dat is denk ik het probleem van Wouter: hij denkt te klein.

11.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, gastblog, live recensie
, , ,

[live] Thuiskomen met Elbow

11.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

Elbow

Elbow in Paradiso. Inderdaad, de band uit Manchester die al 23 jaar bestaat –dus sinds de middelbare school- en in die twee decennia is uitgegroeid tot een van de grootste publiekstrekkers uit Engeland. Die de prestigieuze Mercury Prize en Brit Award won, die in 2012 de olympiërs toezong bij de Spelen van Londen, voor het oog van een miljard tv-kijkers. Die anno 2014 eindelijk de nummer-een-positie in Engeland bereikte met zijn nieuwste album The Take Off And Landing Of Everything. Die band dus, die kwam naar Paradiso, met een capaciteit van 1500 man. Wie dat leest weet eigenlijk al wat het eindoordeel van deze recensie gaat zijn. Geeft niet.

Het was veertien maanden geleden dat ze een fatsoenlijk optreden hadden gedaan en ze waren een beetje zenuwachtig. Ze hadden ‘normale dingen’ gedaan en dit, optreden, ‘is not a normal thing,‘ aldus voorman Guy Garvey. Het maakte dat hij het publiek vroeg om op momenten dat de band het zwaar had zou uitroepen: ‘Everything will be be alright, Elbow.

Het was bepaald niet nodig; van zenuwen was weinig te merken. Garvey, die de kunst verstaat om iedereen, van de eerste rij tot de tweede ring erbij te betrekken met z’n omhelzingen, de onverstoorbare Pete Turner op bas, drummer Richard Jupp, met z’n tong uit zijn mond en de verlegen lachende Potter-broers: ze doen hun kunstje moeiteloos en vlekkeloos, ieder nummer tot in de puntjes verzorgend. In bijna twee uur tijd laat Elbow zien waar het goed in is: een eensgezinde en gemoedelijke sfeer creëren waarin iedereen zich eindeloos wil onderdompelen. Het voelt een beetje alsof je thuiskomt, luisteren naar de nummers van The Seldom Seen Kid (2008) en die van het nieuwste album, aangevuld met de beste liedjes van Build A Rocket, Boys! uit 2011, waaronder The Birds en Lippy Kids.

Het was de vierde keer dat ik Elbow zag optreden: in 2006 in de Melkweg, in 2011 op Rock Werchter en in de HMH en nu dus in een exploderend Paradiso. Het voelt bijna vertrouwd. Elke keer was het optreden prachtig, hoewel ik nu toch wel stiekem een beetje zit te wachten op het moment dat de band weer wat van de eerste drie albums in zijn set opneemt. Cast Of Thousands (2003) was de plaat die me greep, Leaders Of The Free World van twee jaar later vind ik ook zeer geslaagd, met veel energieke nummers die een prettig contrast zouden kunnen vormen met het rustige werk van daarna.

Maar goed, dit is gezeur van iemand die denkt dat ie alles gezien heeft. Laten we wel wezen: het was gewoon fantastisch en ik mag me gelukkig prijzen dat ik vrienden heb die zo goed waren om kaartjes voor dit unieke concert te regelen, zonder zelf te gaan, dat ook nog eens! Ik schrijf het bij op het (steeds verder uitdijende) lijstje van beste concerten ooit. Locatie een tien, uitvoering een tien, sfeer een tien, klein albino’tje een tien, set een acht. Cijfers om mee thuis te komen, zou ik zeggen.

Gezien: Elbow in Paradiso 18 maart 2014

Een mooie samenvatting van het concert is hier terug te zien.

02.04.2014 | 0 reacties
Victor | Apollo 17
Tweet this | Share this | Pin It

persoonlijke plaat, sample
, , , , , ,

Contact

02.04.2014 | Victor | Apollo 17

ufo-photographed-by-apollo-17

Een van de meest bijzondere nummers van Random Access Memories is het slotnummer Contact.

Het verhaal lijkt op een astronaut die contact heeft met de aarde, een UFO ziet en daarna het contact verliest. Je hoort een stem die vertelt:

Hey Bob I’m looking at what Jack was talking about and it’s definitely not a particle that’s nearby. It is a bright object and it’s obviously rotating because it’s flashing, it’s way out in the distance, certainly rotating in a very rhythmic fashion because the flashes come around almost on time. As we look back at the earth it’s up at about 11 o’clock, about maybe ten or twelve diameters. I don’t know whether that does you any good, but there’s something out there.

Dat het over een UFO gaat is heel plausibel. Sterker nog, het is de astronaut Eugene Cernan van de Apollo 17-missie die je hoort. Deze missie was de laatste bemande maanmissie, in 1972.

Maar nou kun je de tekst ook anders interpreteren. Het hele Daft Punk-album gaat natuurlijk over Disco, inclusief verschillende mensen die allemaal hun eigen invloed hebben gehad op de disco: van Giorgio Moroder tot Pharrell. Elk nummer verwijst wel op zijn eigen manier naar een tijdperk of een gerelateerd genre. En de quote slaat natuurlijk ook op Disco: het pulseert in een ritme, de flitsen van een helder draaiend object (discobol?) komen heel regelmatig voorbij. En het is 12 diameters: de meeste disco-hits werden uitgebracht op 12 inch platen.

En dan, de orgels. Het past zo briljant bij de sfeer die het nummer ademt. Jaren zeventig. Disco. Het kan ook niet anders of deze orgels zijn gesampeld. En ja hoor, dankzij een collega hoorde ik dat het van We Ride Tonight van de Australische band Sherbet is gehaald. Helaas is de sample uit 1981, en niet 1972. Dat zou te mooi geweest zijn.

21.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, gastblog, live recensie, pop, tips van de chef
, , , ,

[live] Chvrches in de muziekkerk

21.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

CHVRCHES

Dat Glasgow goede muziek voortbrengt, dat weten we al sinds Gerry Rafferty in 1972 Stuck In The Middle With You uitbracht. David Byrne van Talking Heads, Texas en Franz Ferdinand zijn een paar grote namen van de jaren erna. De indiefolk heeft er goed geaard met bijvoorbeeld Belle & Sebastian, Arab Strap en The Fratelli’s. En vanaf de jaren negentig was er de electro van Mogwai, waarop momenteel wordt voortgebouwd door bands als Errors en Hudson Mohawke. Sinds 2011 is er Chvrches om de wereld te bekeren tot de Glasgow electro.

Chvrches is met zijn hang naar pop de meest toegankelijke van de drie en zou daarom het verst kunnen komen. Het kindstemmetje van Lauren Mayberry en de couplet-refreinformule van de -zeer hitgevoelige- nummers, de subtiele koortjes: het draagt er allemaal aan bij dat de band het, met name in Engelssprekende landen, bijzonder goed doet. Het debuutalbum The Bones Of What You Believe reikte in Engeland in 2013 tot plaats 9 en in de VS tot 12. Azië is zich aan het warm draaien: in Singapore en Japan groeit de fanbase gestaag.

Nederland is met plaats 68 nog niet zover, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Chvrches is deze zomer te zien op Best Kept Secret (al dan niet toevallig naast Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand trouwens) en het is wel zeker dat het drietal daar goed zal worden ontvangen. Het is moeilijk om Chvrches niet goed te vinden. Het geluid klopt volledig: de balans tussen de dansbare beats en de zangpartijen, de lyrics die je zo mee kunt zingen en, zoals we in Paradiso konden zien: de overdonderende lichtshow.

In ruim een uur komt het volledige album van Chvrches voorbij. The Mother We Share en Gun liggen het gemakkelijkst in het oor. Ook heel fijn: We Sink met groene lichtkanonnen en Night Sky met een prachtige LED-sterrenhemel. Chvrches dendert door en het is bijna vreemd om Mayberry en haar collega’s Iain Cook en Martin Doherty af en toe een beetje verlegen tussen de nummers door te horen babbelen, zonder die explosie van lichten en zonder de aanstekelijke melodielijntjes. Je zou bijna vergeten dat er mensen zitten achter al die bliepjes en synth-geluidjes.

Paradiso was ooit het verenigingsgebouw van een progressieve afsplitsing van de Hervormde Kerk. Een kerk kun je het dus niet helemaal noemen, maar voor dit verhaal doen we even alsof. Chvrches dat in dé muziekkerk van Nederland met een gigantisch lichtorgel de Schotse electro te verspreidt: dat is toch te mooi om te laten liggen.

‘Make a true believer of anyone anyone anyone’ klinkt het in het nummer Lies.
Het klopt, ik moet het volmondig toegeven: ook ik ben bekeerd tot de Glasgowse electropop.

18.03.2014 | 0 reacties
Victor | Rob Hoffman
Tweet this | Share this | Pin It

dansplaat, female singer/songwriter, live recensie, toepasselijk
, , , , ,

Beyoncé

18.03.2014 | Victor | Rob Hoffman

beyonce

Morgen is mijn vriendin jarig. Nou is ze helemaal wild van Beyoncé en is ze ook al naar Jay-Z en Kanye geweest. Het was dan ook een inkopper om kaartjes voor Beyoncé te regelen. Toen bleek dat het tweede concert dus op haar verjaardag zou vallen, was de keus helemaal snel gemaakt: hier moeten wij naartoe.

Gelukkig lukte het om kaarten te bemachtigen. Het was even spannend, drukte bij ticketmaster en het eerste concert dat heel snel uitverkocht, maar het lukte. En nu gaan we dus morgenavond. Mijn eerste keer in de Ziggo Dome, hoewel ik er al erg goede verhalen over heb gehoord. De show zal fantastisch zijn, ondanks dat we waarschijnlijk wat eerder wegmoeten om mijn schoonmoeder, de oppas, af te lossen.

In het voorprogramma staat Monsieur Adi. Ik ken hem als uitstekende remixer en producer, en ben benieuwd hoe hij live zal zijn. Ik vermoed dat het vooral een soort DJ-set met weinig toeters en bellen zal worden omdat de zaal vooral op Queen B zit te wachten. We gaan het zien!