De Man In Het Midden

demaninhetmidden-bartjankazemier

We hebben een heuse auteur in ons midden. Eerder dit jaar hoorde ik bij toeval dat gastblogger Bart-Jan, die me af en toe voorziet van uitstekende concertrecensies, een boek had geschreven. Vorige maand kwam dan eindelijk zijn debuut De Man In Het Midden uit. En ik was natuurlijk bij de boekpresentatie.

De boekpresentatie is niet zo glamoureus als het klinkt. De schrijver in kwestie wordt temidden van zijn vrienden en familie toegesproken door mensen van de uitgeverij, en in Bart-Jans geval ook door zijn mentor, Willem Hoogendoorn. Een vrij onbekende naam, dacht ik eerst, maar wat had ik het mis.

Bart-Jan heeft het manuscript van de allereerste versie van zijn boek naar een aantal uitgeverijen opgestuurd. Keer op keer krijg hij een afwijzing, soms zelfs niet eens een reactie. Tot op een moment hij een mailtje kreeg van Willem. Hij zag er wel wat in, maar er moest nog een boel aan gebeuren. Bart-Jan googelde zijn naam en kwam erachter dat hij onder een pseudoniem schrijft. Willem Hoogendoorn is in de literaire wereld niemand minder dan Thrillerkoning Tomas Ross.

Samen hebben ze geschaafd en gesneden, geschrapt en gewreven, tot De Man In Het Midden het boek werd waar ze allebei erg graag de wereld in mee wilden. En zo was het dus ineens eind mei, en werd het boek gepresenteerd in de Nieuwe Boekhandel in Bos En Lommer. Benieuwd als ik was heb ik het boek natuurlijk meteen aangeschaft en laten signeren. Niet veel later ging ik op vakantie en begon ik te lezen.

De Man In Het Midden gaat over Max, een falende advocaat, die door een mediamagnaat wordt ingelijfd om zijn zaakjes te regelen. Hij raakt steeds dieper verstrikt in de organisatie die draait om macht en geld. Verder zal ik niet spoileren. Ik vond het boek erg goed, met mooie motieven en symboliek (het schaakbord met name). Dat er een personage in zit die Victor heet maakt het natuurlijk extra speciaal, hoewel ik denk dat elke overeenkomst met de realiteit puur op toeval berust. Al met al ben ik toch een klein beetje trots dat we een echte thrillerauteur in ons midden hebben.

To Cover Or Not To Cover

Er wordt veel te makkelijk gedacht over covers door artiesten. Vaak klinkt het nummer precies hetzelfde als de al reeds bekende versie. Ik snap daardoor vaak de toegevoegde waarde niet meer, behalve dat het misschien geld oplevert? Voor mij geldt dan ook dat iemand een liedje echt eigen moet maken, bijna een andere ‘feel’.

In dit licht heb ik besloten twee-wekelijks een goede cover uit te lichten! En in deze eerste aflevering gaat het over ‘Billie Jean’ van Michael Jackson. Dit is een iconisch popnummer met dito danspasjes. De stem van Michael glijdt over de uptempo beat heen met hartzeer. Vandaag in de spot de cover van Aloe Blacc, die in de jaren ’90 begon als rapper bij Emanon. Hij heeft er een langzaam soulnummer gemaakt waar ook zijn pijn er door heen klinkt. Hij doet het nummer eer aan. Gelukkig maar.

Far East Movement

Ze zijn op het moment helemaal hot met hun hit Like A G6, maar ik ken ze eigenlijk van Dance Like Michael Jackson. Een ode aan de King of Pop, duidelijk geïnspireerd op Thriller. Lekker laidback en herkenbaar. Hun huidige hit is ook geïnspireerd op een ander nummer. De belangrijkste tekst van Like A G6 (G6 is een variatie op Drake’s G4, wat een Gulfstream 4, een vliegtuig is) komt namelijk recht uit het nummer Booty Bounce van zangeres Dev. Toen ze door de Far East Movement werd benaderd werkte ze natuurlijk meteen mee, en ik denk dat het haar geen windeieren heeft gelegd.

Far East Movement – Dance Like Michael Jackson

Dev – Booty Bounce

Far East Movement ft. The Cataracts & Dev – Like A G6