(live) Queen + Adam Lambert

queen andreas terlaak

In mijn veel jongere jaren, in het cassetebandjestijdperk, was ik een fan van Queen. Ik kon hun Greatest Hits wel dromen, zo goed vond ik ze. Van de absolute tophits die nog af en toe op de radio kwamen, tot de iets minder grote hits die ik alleen van het bandje kende, ik vond het geweldig. Ik kan me zelfs nog vaag herinneren dat bekend werd dat Freddie dood was gegaan (ik moet toen tien zijn geweest).

Toen een paar maanden geleden dus mijn collega Michel zei dat hij kaarten ging kopen voor Queen + Adam Lambert, vroeg ik hem meteen om er ook een voor mij te cheffen. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dat ik afgelopen vrijdagavond met hem, zijn vrouw en nog iemand in de Ziggo Dome stond.

Via Setlist.fm had ik alvast de setlist van de avond ervoor opgezocht, en naarmate de show vorderde bleken ze precies hetzelfde te spelen. Niet heel erg natuurlijk, maar ik heb nog een klein beetje meer respect voor bands die elke avond opnieuw een nieuwe setlist maken. Ze begonnen in elk geval met One Vision, en de sfeer kwam er meteen goed in. Gevolgd door Another One Bites The Dust en Fat Bottomed Girls meteen drie nummers die ik nog van de Greatest Hits kende. Prima meezingmateriaal, en de zaal – niet heel verrassend vol ouwe lullen – had er zin in, was te merken.

Adam Lambert, “the new guy”, had er ook zin in. Met ingestudeerde grapjes en extravagante outfits wond hij de zaal om zijn vingers, zoals Freddie als flamboyante gay dat ook goed kon. Niet dat ze vergelijkbaar zijn, maar Adam komt aardig in de buurt. Een klein toneelstukje tijdens Killer Queen liet zien dat hij echt een spotlight-lover is.

Niet veel later kwamen mijn lievelings Somebody To Love en Love Of My Life (met oud videomateriaal van Freddie) langs, een van de hoogtepunten van de avond als je het mij vraagt. Daarna raakte de show een beetje aan het kabbelen. Een bas-solo, een drumbattle tussen vader en zoon Taylor en ruim een kwartier virtuoos nootjes vreten van Brian May kon me niet bekoren. De mannen (tegen de zeventig) werden een beetje moe leek het wel, want de nummers kwamen er met minder energie uit dan het begin van de avond. Gelukkig werd de show nog afgesloten met een door de hele zaal meegezongen Bohemian Rhapsody en de toegift We Will Rock You/We Are The Champions.

De grote die-hard fans hadden een geweldige avond, ik was blij dat ik Bryan en Roger nog in levende lijve heb mogen zien. Ik denk niet dat ze nog een keer terugkomen in Nederland, en dat dit echt de laatste tour is. Mooi om bij geweest te zijn.

Audio, Video, Disco

Volgende week komt het nieuwe album van Justice uit. Audio, Video, Disco heet het en het is inderdaad een echte discoplaat. Het mengt lekkere beats met gitaren, een beetje zoals Daft Punk dat deed op Human After All, en in mindere mate op Discovery.

Het resultaat is heel anders dan hun vorige plaat Cross, maar toch onmiskenbaar Justice. De manier van produceren, de instrumenten die ze gebruiken laat zien dat ze gegroeid zijn. Soms vliegt het nog stevig uit de bocht, zoals in Civilization, maar gelukkig gaat het meer en meer richting disco. Helix is wat mij betreft een van de hoogtepunten van de plaat. Catchy als een malle, en een aanstekelijke tegenmelodie die me doet denken aan Daft Punk’s Digital Love. Een instant klassieker.

Een ander bijzonder nummer op de plaat is Ohio. Ge├»nspireerd op de harmonie├źn van Queen is het een nummer met een heel ander tempo en gevoel dan de rest van de plaat. Justice laat merken dat ze meer kunnen dan alleen maar dansvloer-stampers maken. Een bijzondere ontwikkeling waarvan ik benieuwd ben waar het gaat eindigen. Ga die plaat luisteren!

Justice – Helix

Justice – Ohio

Love Of My Life

loveofmylife

Een van de mooiste nummers die Queen (of eigenlijk Freddie Mercury) heeft gemaakt, is wel Love Of My Life. Hoewel het na pas vier jaar in live-versie op single is uitgebracht en niet echt een hit is geweest, is het een vast nummer in alle concerten geweest en een echte fan-favoriet. Het staat op het legendarische album A Night At The Opera uit 1975, en is dus ruim 35 jaar oud.

Iedereen denkt dat Freddie homo was. Dat was hij niet, hij was biseksueel. Het nummer Love Of My Life schreef hij voor zijn toenmalige vriendin Mary Austin. Later in de seventies begon hij zich meer met mannen bezig te houden en heeft hij een lange relatie gehad met Jim Hutton, tot hij stierf.

Het nummer begint met een prachtig piano intro, om later gitaar en harp (overigens los per akkoord ingespeeld en later in het nummer geplakt) erbij te krijgen. De emotie die Freddie in de piano legt door te spelen met snelheid en volume is prachtig. Een van de mooiste liedjes ooit gemaakt, als je het mij vraagt.

De Nederlands/Belgische jazzband Gare Du Nord heeft het nummer gecovered voor de uitgebreide versie van hun album Kind Of Cool. Ze weten de sfeer redelijk goed te bewaren door de snelheid laag te houden en niet te scheutig te zijn met effectjes en gekke geluidjes. Er wordt subtiel omgegaan met de emotie in het nummer en ze blijven respectvol voor de kracht ervan. Een uitstekend uitpakkende cover dus.