One Trick Ponies

Na tien jaar met veel plezier bij Placebo te hebben gespeeld, ben ik sinds de zomer clubloos. Ik ben inmiddels wel een groep in Haarlem gaan trainen, dus ben nog steeds elke dinsdagavond van huis, maar het is wel wat dichterbij en daardoor heb ik thuis nèt even wat meer tijd, om de kinderen op bed te leggen voordat ik weer de deur uit ga.

De afgelopen jaren heb ik gerechterd op het Nederlands Theatersport Toernooi (en 1x zelf meegedaan met Placebo, natuurlijk). Maar dit jaar is het toch weer gaan kriebelen. Om toch een keer te kunnen spelen dit jaar heb ik drie vrienden opgetrommeld, en vormen we nu samen de One Trick Ponies. Een gelegenheids-team, maar wel met allemaal mensen met wie ik al vaak heb gespeeld. Juist dat we elkaar al kennen en weten hoe we spelen verhoogt denk ik onze kansen. Ik heb niet de illusie dat we kampioen zullen worden, maar heb er wel veel zin in. Een paar weken voor het toernooi een dagje bootcampen om weer even op elkaar ingespeeld te raken, en dan in het tweede weekend van maart vlammen!

Parade

vanvanzundert_Parade3

Elk jaar, einde van de zomer: het teken dat het nieuwe seizoen weer voor de deur staat. Het warmste van de zomer is geweest, mensen komen terug van vakantie en iedereen is weer opgeladen.

Zelf ben ik dit jaar niet weggeweest om duidelijke redenen en heb ik welgeteld 1 improworkshop gevolgd in de zomer. Zenpro, over hoeveel improvisatie eigenlijk met Zen te maken heeft (best veel) en hoe je door Zen te zijn meer in het nu bent, waar je spel dan weer van profiteert. De workshop ging lekker, was met leuke mensen en ik heb zin om weer te beginnen.

Volgende week beginnen de trainingen weer, en traditiegetrouw ontmoet ik mijn medespelers voor de start van het seizoen op de Parade. De perfecte plek om onder het genot van een rosé, biertje of frisje bij te praten over de gebeurtenissen van afgelopen zomer, een voorstelling van een half uurtje mee te pakken en te genieten van het weer. En dan dinsdag zelf weer aan de slag.

Twee jaar geleden zag ik op de Parade het Monica Da Silva Trio, bestaande uit Tim Kamps en Arjen Lubach. Ze maken leuke liedjes met een verhaal en staan er dit jaar weer. Maar volgens mij niet morgenavond.

Party Time

Vorige week rond deze tijd kwam ik net terug van een weekend weg met mijn vrienden van Placebo. Elk jaar gaan we een weekend naar het platteland om lekker te ouwehoeren, en elkaar buiten de trainingen beter te leren kennen. En omdat het gewoon gezellig is.

Dit jaar zat ik in de organisatie. Samen met mijn medeorganisatoren scoorden we een theaterboerderij als locatie en kon de voorpret beginnen. Het weekend zou precies tijdens Halloween plaatsvinden, maar het vieren van Halloween lag dan wel erg voor de hand. Voor we het wisten was het plan geboren om dan wat andere feesten te vieren. En waarom niet zoveel mogelijk feesten?

Vrijdagavond begonnen we dus al met een gourmet-Kerstdiner, om daarna een pyjamaparty te houden (inclusief tienerbladen met testjes). Het werd laat, en de volgende ochtend bleken alle schoenen gevuld te zijn door Sinterklaas. Met gedicht! Niet veel later was er een vrijgezellenfeest, gevolgd door het middagprogramma.

Later die middag (om 18.18m toen de zon onderging) vierden we het suikerfeest om meteen door te gaan naar het kinderfeestje: kip, patat en appelmoes. En daarna werd het tijd voor het klassefeest. We deden discobingo en als een van de liedjes van je kaart werd gedraaid mocht je hem afstrepen. Volle kaart betekende prijs!
Om middernacht togen we naar buiten om onder het genot van goedkope champagne en oliebollen vuurwerk af te steken en naar Abba te luisteren. De houseparty als laatste feest van de dag duurde nog uren.

Zondagochtend was het tijd voor het Paasontbijt, gevolgd door de knallende afsluitende Super Sweet Sixteen. Gedurende het hele weekend werd elk feest aangekondigd met ‘party time’, zonder dat de deelnemers wisten welk feest er nu weer zou komen. Het was een slopend weekend, maar wat was het leuk!

Rampage & Nader – Party Time

Weerwolven in het Wild

Morgen en overmorgen speel ik in het Amsterdamse Vliegenbos drie keer de voorstelling Weerwolven in het Wild. Een buitenvoorstelling, dezelfde als vorig jaar, maar natuurlijk ook weer heel anders omdat het improvisatie is én in een onheilspellend bos.

Na het succes van de vorige versies (beiden stampvol uitverkocht) besloten we met een klein groepje te beginnen aan de productie van een buitenversie. In maart de eerste vergaderingen, onderweg meevallers en tegenslagen en we kozen voor dit weekend, omdat het volle maan is en het ‘in juli wel mooi weer zal zijn’. Morgen blijft het droog, en over zaterdag is nog weinig te zeggen. De berichten spreken elkaar een beetje tegen.

Hoe dan ook, ik heb er ontzettend veel zin in, en de 180 mensen die een plek hebben gereserveerd ongetwijfeld ook. Een voorstelling morgenavond en twee op zaterdag. Het zal afzien worden, erg gezellig, spannend en we zullen er heel veel plezier aan beleven. AUUUUUUUWWWWWWWWW!

Bon Jovi

pannekoeken

Ik heb iets met Bon Jovi. Deze rockband met zijn roots midden in de jaren 80 (lange haren en strakke leggings) is inmiddels zo mainstream dat het bijna niet cool meer is. De band is gelukkig nog steeds bij elkaar in de originele bezetting, iets wat tegenwoordig helemaal niet zo vanzelfsprekend is.

In mijn pubertijd was ik al een softie (nog steeds, trouwens) en vond ik ballads als Always heerlijk. Hij werd tijdens klassefeesten gedraaid als schuifelnummer waar ik helaas vaak aan de kant stond, gezien de m:v verhouding van 1:4. Ik weet nog dat mijn zussen de albums Crossroads (een verzamelalbum) en These Days hadden.

Tegenwoordig associeer ik Bon Jovi met pannenkoeken. Voordat we met mijn improgroep Placebo een voorstelling spelen, eten we altijd samen. Iedereen maakt iets, en ik heb me gespecialiseerd in pannekoeken. Tijdens het bakken van de koeken heb ik eigenlijk altijd Bon Jovi op, zodat je tijdens het wachten af en toe even lekker mee kan drummen of airguitaren op de meezingers of meeslepende ballads. (Tip van de chef: spekpannekoeken met stroop. Best. Combination. Ever.)