Third Eye Blind #1

thirdeyeblind

De komende drie weken zal ik jullie elke week iets dieper inwijden in een van mijn lievelingsbands: Third Eye Blind. We beginnen met het eerste album, Third Eye Blind.

Ik moet 15 of 16 geweest toen ik ze voor het eerst hoorde. MTV, de US top 20 (destijds mijn primaire bron van nieuwe ontdekkingen), met de megaklapper Semi-Charmed Life. Het is het lijflied van een generatie Amerikanen geworden en te horen in heel heel veel tiener-high-school-films. Het brilante akkoordenschema G-D-C, gecombineerd met dub-dub-dub koortjes hebben een magnetische aantrekkingskracht op me. Met briljante hooks, strakke productie (hoor ik daar in Thanks A Lot nou gameboy-bliepjes?) en sterke teksten is het een album zonder zwakke momenten. Voor mezelf deel ik het album altijd in vier stukken in; de stevige eerste drie tracks, dan de serieuzere drie tracks, dan vier weer wat hardere en vagere nummers en tenslotte vier briljante gevoelige nummers.

Toch zijn er een paar nummers die echt nog boven de rest uitsteken. Naast het koningsnummer Semi-Charmed Life zijn dat wel Jumper (over een zelfmoordpoging), How’s It Gonna Be, The Background en Motorcycle Driveby. Stuk voor stuk nummers met een harde en een zachte kant. Eerlijk, poetisch, meeslepend. Alles wat een puber van 16 zich maar wensen kan. Het mag dan ook niet verbazen dat dit echt het album van mijn jeugd was en ik elke track van voor tot achter ken. Al mocht ik vijf albums meenemen naar een onbewoond eiland, dan was dit er zeker een van.