Melody Gardot

Hoe ik haar heb ontdekt weet ik niet meer, maar man man man man wat kan deze vrouw prachtig zingen. Melody Gardot is pas 31 en heeft al vier keer op het North Sea Jazz festival gestaan.

Dat het zover heeft kunnen komen kwam door het ongeluk dat haar op haar negende overkwam. Ze werd aangereden door een auto die door rood reed. Als gevolg daarvan moest ze lang revalideren. Onderdeel daarvan was muziektherapie, die bij haar dusdanig aansloeg dat ze zelf piano en gitaar is gaan spelen en liedjes is gaan schrijven. Nadat die door een lokaal radiostation in Philadelphia werden opgepikt ging het ineens hard voor Melody.

Our Love Is Easy komt van haar tweede en meest succesvolle album My One And Only Thrill. Het is een heerlijk gearrangeerd jazz-nummer dat zo uit de jaren dertig lijkt te komen. Je hoort de rook, de maffioso, het gokken en de whiskey. Het zou ook zo in een Bondfilm gebruikt kunnen worden. Muziek hoort te raken, emoties en associaties op te roepen, en dat is precies wat dit nummer bij me doet.

Quantic – Creation

Het gaat me voor de wind. Ik woon heerlijk in Amsterdam, heb veel vrienden, een geweldige partner en het werk komt me aanwaaien. Oja, en de zon schijnt bovendien; daar ben ik ook niet ongevoelig voor.
Enfin, deze doorgaans toch redelijk sombere, twijfelende meneer heeft de zomer in zijn bol.

Ik ontdekte zojuist de perfecte jazzy soundtrack voor dit leven vol harmonie. Met een vleugje stadse reuring en een tikje melancholie. Daar is ‘The Western Transient’ van Quantic. Deze plaat klinkt als onontdekt vinyl vol jazz-standards. Grootsteedse bebop, lounge jazz, gespeeld met passie. Voor op het terras, in de auto, tijdens je werk of kei hard op je koptelefoon op de fiets langs de grachten. Gelukzaligheid.

Quantic (Will Holland) begon als dj in zijn zolderkamertje met handgeknipte samples en beats met instrumentale hiphop. Al snel volgde meer jazz georienteerde albums met echte muzikanten. Hij reisde over de wereld en maakt als ‘Quantic Soul Orchestra’ live jazz fusion met lokale artiesten: Afrobeat uit Afrika, Salsa uit Zuid-Amerika. Een uitgebreid onderzoek naar alle uithoeken van jazz. Funkend, pompend en hysterisch, maar altijd reteswingend.

Nu is hij weer thuis gekomen. En komt bij van de verre reizen. Zijn nieuw album ‘The Western Transient’ klinkt introverter en heeft meer lucht. Net zoals ikzelf.

Nostalgia 77

nostalgia77

Wederom een ingezonden artiest. Nostalgia 77 is al een tijdje actief en binnenkort komt hun vierde studioalbum The Sleepwalking Society uit. In tegenstelling tot eerdere projecten van Benedic Lamdin, de man achter Nostalgia 77, maakt hij nu gebruik van een vaste zangeres. Deze Josa Peit heeft een soulvolle stem die goed past bij het jazzy geluid van Benedic.

De eerste single van The Sleepwalking Society is het prachtige Simmerdown. Een rustig tempo, heerlijke jazzdrums en een subtiele trompet leggen de basis waarover de fluwelen stem van Josa een fijne waas legt. Te gek voor een broeierige zomerdag of juist een koude dag aan het begin van de lente, waarbij je voelt dat het warme weer er eindelijk weer aan gaat komen.

Wildflower is een ouder nummer, en komt van het album Everything Under The Sun. Wat meer uptempo maar nog steeds heerlijke jazz. Deze man weet wat hij doet!

Take Me Out

takemeout

Het is inmiddels 9 maanden geleden dat ik mijn laatste werkdag in vaste dienst had. Sindsdien ben ik heel veel sollicitaties verder (zo’n 160 brieven en 20 gesprekken), heb ik mijn muziekblog duurt-lang gestart en doe ik free-lance klusjes. Alles om maar niet thuis te hoeven zitten.

De eerste weken gaat het nog wel. Een beetje vakantie vieren, bedenken wat je moet gaan doen en wat brieven schrijven. Hoogopgeleid, gemotiveerd en intelligent, dus zo lang zal het niet duren, toch? Na een maand of 3 is het wel mooi geweest. Het zal niet lang meer duren denk je. Weken vliegen helaas voorbij en keer op keer het telefoontje met verschillende redenen om me niet aan te nemen.
Ik heb inmiddels lang genoeg binnen gezeten en wil dus de verschillende werkgevers meegeven: Take Me Out.

Take Me Out is de doorbraakhit van Franz Ferdinand. Deze Schotse jongens maken poprock, goede poprock. Take Me Out barst van de tempowisselingen en zit ingenieus in elkaar. Daarnaast is het naast een gitaar-gedreven nummer ook nog eens prima dansbaar.

De Scissor Sisters staan juist meer bekend om hun dansbaarheid. Met hits als I Don’t Feel Like Dancing en de cover Comfortably Numb zijn ze een beetje een vreemde eend in de bijt. De extravagante uitdossing, spacy clips en hoge zang maken het een party-band bij uitstek. De Take Me Out-versie die ze dus voor het BBC-programma Live Lounge opnamen mag zeer verrassend genoemd worden. Een jazzy pianogedreven ballad waarmee ze vriend en vijand verbazen.

Please Don’t Stop The Music

jamie-cullum

Zo ongeveer de grootste hit van Rihanna van de afgelopen jaren. Een echte clubstamper met de mama appelsap-sample van Michael Jackson waarbij het nummer soms zo druk is dat je nauwelijks meer hoort wat er nou eigenlijk wordt gezongen. Toch is het erg knap dat je aan het nummer meteen hoort dat het grote publiek er waarschijnlijk voor zal vallen, wat ook is gebeurd.

Nee, dan Jamie Cullum. Op zijn nieuwste album The Pursuit speelt hij ook Please Don’t Stop The Music. Zonder sample, en helemaal teruggebracht tot de basis: een jazzy pianoballad. De tekst komt hierin veel meer tot zijn recht en wordt met veel meer gevoel gezongen dan Rihanna voor mogelijk kon houden. Dat Jamie grote hits kan bewerken tot lichte pianomuziek wisten we al, maar met dit nummer bewijst hij weer succesvol de belangrijkste link tussen jazz en pop te zijn. (overigens heeft hij al een clip voor het nummer opgenomen en denk ik dat het dus de volgende single gaat worden).