Bowie. De biografie. (recensie)

bowie

In juli werd ik benaderd door een uitgeverij. De biografie van David Bowie zou uitkomen, en of ik geïnteresseerd was om hem te lezen. Natuurlijk, stuur maar op, was mijn reactie.

Ergens in oktober ontving ik het boek. Ik was op dat moment nog bezig in Live From New York, over 25 jaar Saturday Night Live. Ook een behoorlijk dik boek, dus duurde het tot diep in december voor ik aan het boek over Bowie kon beginnen.

Tja, het boek. Na eerder Beatles of Stones te hebben gelezen, weer een biografie over een artiest die startte in de jaren zestig. Sterker nog, David Bowie is bevriend met Mick Jagger, dus hij komt regelmatig voor in het boek. Het boek zelf gaat niet zozeer in op de muzikale carrière van David, maar meer op zijn privéleven. De omstandigheden waarin hij opgroeide, zijn familie.

Maar wat de hoofdmoot van het boek is, waar ruim driekwart aan wordt besteed, is zijn seksleven. In geuren en kleuren wordt er verteld met wie hij het allemaal heeft gedaan, hoe, wanneer, zelfs al was het maar één keer. Ik heb meerdere malen op het punt gestaan om het boek weg te leggen en niet meer te openen, want ik vond het totaal niet interessant.

Al met al denk ik dat het boek vooral interessant is voor fans. Mensen die hem wel een beetje kennen, maar niet echt fans zijn, zullen zich (net als ik) vooral storen aan de aandacht voor zijn seksleven. Jammer, want aan de bronvermelding te zien heeft de schrijfster (Wendy Leigh) zich echt verdiept in zijn geschiedenis. Ze had er volgens mij een veel interessanter boek van kunnen maken, dan wat het nu is geworden.

Star Guitar

star guitar

Als ik een clip zou mogen maken, dan zou het eruit zien als die van Star Guitar. Dit nummer van de Chemical Brothers is van zichzelf al briljant, maar de clip gooit er nog een schepje bovenop. Het ziet eruit als het uitzicht vanuit een trein, met als verschil dat elk geluidje/elk instrument in het voorbijtrekkende landschap wordt vertegenwoordigd. En precies op de maat. Zonder dat je het doorhebt wordt het landschap steeds voller en later leger, in hetzelfde tempo als het nummer zich opbouwt. Die analogie tussen clip en muziek, daar hou ik van. Om dezelfde reden vind ik Daft Punk’s Around The World ook nog steeds een van de beste clips. Ever. (Niet toevallig zijn ze beiden emaakt door Michael Gondry).

Shinichi Osawa is een Japanse producer. Hij heeft dingen gedaan voor Eri Nobuchika (die ooit is geremixt door Röyksopp, maar daar schrijf ik later nog wel over), muziek gecomponeerd voor videogames en is een bekende remixer. Een van zijn bekendere eigen nummers is zijn cover van Star Guitar. De zanglijnen worden verzorgd door de Amerikaanse vrouwen van Au Revoir Simone en hij maakt er een eigen werkje van. Iets harder op de drums, wat meer op afwisseling en toch de basis van het nummer vasthouden.

Overigens is het nummer gebaseerd op het intro van David Bowie’s Starman.

Oh my God that’s the Funky Shit!

Muziek is eigenlijk heel milieu bewust. Het kost relatief weinig grondstoffen, het verspreid zich vaak zonder vervoersmiddel, en je kunt het recyclen.

Dat recyclen gebeurt zelfs tamelijk veel. Denk aan de cover, de remix, de sample, of het (bijna-)precies-hetzelfde-maar-vaak-keihard-ontkende-betere-jatwerk (denk aan de baslijn uit Ice Ice Baby, die op 1 te verwaarlozen noot na hetzelfde is als die van Under Pressure)

Misschien komt dat omdat er uiteindelijk de beperking is van het maximaal aantal te maken combinaties van akkoordenschema’s en muzikale thema’s en stijlen. Misschien is het vaak ook gewoon simpelweg gebrek aan creativiteit en inspiratie. Wellicht komt het ook een beetje omdat we uiteindelijk, in elke generatie, toch ook gewoon dezelfde dingen willen horen, maar dan uit andere kelen, en met andere woorden. Of misschien is het, eigenlijk heel gewoon in de wereld van de kunst, de eer van de verwijzing.

Zo kennen we de muzikale ‘parafrase’ uit respect (“wow wat goed, zo had ik het ook willen maken”), of de verwijzing uit muzikaal-intellectuele ijdelheid (“kijk eens hoe goed ik mijn klassiekers ken!”). Daarnaast is het hergebruik de start van een andere interpretatie van iets wat al bijna helemaal goed was (“ja, helemaal eens met wat jij doet, maar ik had het NET even anders aangepakt).

De categorieën “cover” en “remix” komen al regelmatig op Duurt Lang voorbij, en ik verwacht dat er ook nog wel wat herkenbare melodietjes zullen opduiken in de categorie “ken ik jou niet ergens van?”, maar er mag ook wel eens wat meer aandacht besteed worden aan de slechte dan wel goede uitgevoerde “sample”.

Funky Shit is wat mij betreft de tweede van die twee, want ik vind deze een voorbeeld van het beter geslaagde jatwerk, die waarschijnlijk in de categorie respectvolle verwijzing valt.

Root Down is het vijfde nummer op het in 1994 verschenen album Ill Communication van het geheel blanke (!) New Yorkse rap trio The Beastie Boys. Dat deze inmiddels middelbare mannen kunnen rappen is misschien verrassend, maar staat bij de meeste rapkenners al wel een paar decennia buiten kijf. Maar als je deze heren alleen eert om hun vocale capaciteiten dan doe je ze ernstig tekort, aangezien ze ook muzikaal zeer vakkundig zijn.

Ill Communication is een dijk van een plaat die een hele lappendeken aan goed in het gehoor liggende muzikale stijlen door elkaar weeft, en deze zou bij iedere muziekliefhebber van deze generatie (of eigenlijk al de vorige, aangezien ieders muzieksmaak tussen zijn of haar 15de en 25ste gevormd en vastgelegd wordt) in de kast moeten staan, en vooral alleen al om die veelzijdigheid.

Daarnaast worden er op deze plaat natuurlijk ook keiharde lyrics gespuid. Root Down is van de plaat een van de recht-to-recht-aanste rap nummers, met een stuwende, agressieve energie erin. Ergens midden in het nummer valt een break met een door het snerpende stemgeluid van Ad Rock zeer stellig uitgeproken “Oh my god that’s the funky shit!”. En zo is het maar net… Lekker!

The Prodigy isoleerde dit ene stukje en bouwt het uit in de door hen zo goed uitgevoerde punk house stijl, daarmee de essentie van die sample geheel tot zijn recht brengend.

Beastie Boys – Root Down

The Prodigy – Funky Shit