Vroeger, toen ik als kind ‘s avonds laat in bed wakker lag (iets waar ik toen al een talent voor had), dan luisterde ik naar de gesprekken die mijn moeder beneden voerde als er iemand was, en de muziek die ze draaide als er niemand was. Soms combineerde ze die twee, dan was het lastiger concentreren.

Dat is een van de prille momenten die ik mij van mijn vroege jeugd nog kan herinneren, en het was het prille moment waarop ik de waarde van de bas leerde kennen. De basgitaar, welteverstaan. Het (vaak) derde te bespelen en (vaak) meest onderschatte instrument in een band. Door door de muren en de plafonds die boxen van mijn oren scheidde, klonk de muziek die ik in mijn slaapkamer hoorde vaak anders dan hij eigenlijk was: de hoge tonen werden afgeroomd, en alleen de bassen bleven over.

Zo  ben ik op een avond, nadat ik een tijdje naar een aantal liedjes van de een of andere band had geluisterd, met allemaal aanstekelijk vrolijke reggae-achtige bas-lijntjes, naar beneden gegaan. Iets wat ik ook vaker deed als ik niet kon slapen. Meestal met een smoes om aandacht te krijgen. Maar dit was geen smoes, nu wilde ik echt weten wie deze band was. Ik was nieuwsgierig genoeg geworden om mijn warme bedje uit te komen, en mezelf met een onthutste moeder te confronteren (moeders worden na negen ‘s avonds wat eerder onthutst door onverwacht bezoek van hun kinderen). Want deze muziek kende ik nog niet, dacht ik zeker te weten, en ik wilde het weten, anders zou ik echt nooit meer kunnen slapen!

Het bleek U2 te zijn (hun beginjaren, ik was nog een kind, weet je wel!). Mijn verrassing was groot, want die band kende ik maar al te goed, maar de gespeelde nummers had ik er niet in herkend. Dat was het moment dat ik ook Adam Clayton met een heel nieuwe vorm van respect kon bekijken (hij leek altijd zo weinig te doen op het podium, en weinig muzikaal toe te voegen), en dat ik een nieuwe les geleerd had in de gelaagdheid van muziek: hoe contrasten samen weer één, nieuw geheel kunnen vormen, en wat de – niet te onderschatten – waarde van de bas hierin is.

Hier moest ik deze week aan denken, toen het nummer hieronder voorbij kwam. Sowieso is dit  een Classic met een grote C en tevens een heerlijke man-gaat-voor-de-verandering-eens-een-keer-los-in-het-huishouden-dus-daar-moet-knalharde-muziek-bij-stamper (meezingen mag, er is toch niemand bij!)… Maar vooral: wat een briljante baslijn! (Om het de luisteraar makkelijk te maken, spelen ze hem ook een tijdje ‘kaal’)

Ik ben wel benieuwd, welke nummers horen er volgens bij jullie in het rijtje ‘briljante baslijntjes’? Ik zou zeggen: use the comments! Ice Ice Baby/Under Pressure mag niet, die ligt teveel voor de hand .

Supergrass – Sun hits the sky

Nieuwe inzendingen

The White Stripes – 7 Nation Army
Mag natuurlijk niet ontbreken, was ik bijna vergeten!

Via Viq:

The Jackson Five – I Want You Back

Def Squad – Rappers Delight