Vandaag is mijn zus Laura jarig. De zus waar ik aleerder over schreef. Er zijn een paar liedjes over Laura gemaakt, dus vandaar vandaag een bericht over liedjes die naar Laura genoemd zijn.
Scissor Sisters maakten een versie, die begint met een pianointro die sterk doet denken aan Moby’s ‘Honey’. Daarnaast hebben ze van Michael Jackson de ‘Shamone’ gejat. Laura was de eerste single van de Scissor sisters die werd uitgebracht door een grote platenmaatschappij. Het nummer had matig succes, en werd eigenlijk overschaduwd door hun cover van Comfortably Numb.
Girls heeft vorig jaar enig succes gehad met hun Laura. Beginnend met een lekkere uptempo gitaar en Beach Boys aandoende drums heeft het potentie. Als echter de zanger zijn mond opentrekt is alle hoop verloren. Een zeurende stem met een vervelend plat Amerikaans accent vernaggelt het hele nummer. Een instrumentale versie hiervan zou beter zijn.
KombO is een Nederlands Hip-Hop duo uit begin jaren nul, die een demo hebben opgenomen waarop Laura staat. Rappers Oso en Alfabet rijmen er lustig op los over een meisje dat bij hun optreden was en waar ze helemaal van ondersteboven zijn. Een rustige beat, een niet helemaal passend klankenpalet. Gelukkig gebruiken ze hun woorden goed en is het geheel redelijk te pruimen. Of ze nog steeds actief zijn weet ik niet.
Met valentijnsdag steeds dichter in het verschiet, nog maar weer een stel lieflijke romantische nummers.
Op hun 19e scoorden de jongens van de Arctic Monkeys hun eerste gigantische hit met I Bet You Look Good On The Dancefloor. Lieve, enthousiaste jongens met zoete gezichtjes die met een passie speelden alsof hun leven er van af hing. De ruige straat-rock die deze jongens brachten was onderdeel van weer een nieuwe golf britpopbands, zoals er eerder al Blur, the Manics en andere ruige bands waren die aanspraken bij de werkende klasse. Dat de jongens ook een zachtere kant hebben, bewijzen ze met de B-kant van Leave Before The Lights Come On. Deze B-kant is getitelt Baby I’m Yours en doet denken aan de Beatles in hun goede jaren. Wat misschien logisch is, omdat het nummer stamt uit de jaren 60 en meerdere keren een hit is geworden, de bekendste door Cher.
Breakbot kennen we van heftige remixes voor artiesten als Röyksopp en Air. Dat hij ook zoetere nummer kan maken kwam voor mij als een verrassing. Samen met Ifrane maakt hij een prettig in het gehoor liggend popliedje dat eighties aandoet en dat doet denken aan een vroege Jamiroquai in samenwerking met een huidige Phoenix. Niet de minste namen dus.
Het is alweer een tijdje geleden dat de categorie zelfde titel, ander nummer ter sprake kwam. Dankzij de shuffle-functie van mijn iPod kreeg ik weer inspiratie.
Jump is de allergrootste hit geweest van Van Halen. Ik kan alleen Why Can’t This Be Love en Ain’t Talking ‘Bout Love nog noemen, maar daar houdt het toch wel een beetje mee op. Van Halen bestaat inmiddels uit de broers Eddie (uit Nijmegen) en Alex van Halen (uit Amsterdam), Eddie’s zoon Wolfgang en David Lee Roth. Ze hebben nogal wat wisselingen gehad binnen de band, zoals het een echte rockgroep betaamt. Eddie heeft overigens ook de solo van Beat It ingespeeld voor Michael Jackson.
Jump werd oorspronkelijk in 1984 uitgebracht, maar daar heb ik zelf weinig van meegekregen. 9 jaar later, in 1993 werd het opnieuw uitgebracht ter ere van een live-album. Dat is ook de tijd waaruit ik het nummer herinner. We waren toen onze schuur aan het verbouwen (ik was 12) tot een soort tweede huiskamer voor mijn zussen en mij en mijn broertje. Tijdens de schildersessies en het leggen van de vloer stond dit nummer op, en ik vond vooral de synthsizers (toen al) erg stoer. Daarnaast bevat het nummer natuurlijk een geweldige gitaarsolo
Kriss Kross weet ik van het jaar ervoor. Twee jonge jochies, Mac Daddy en Daddy Mac die hun kleren achterstevoren en binnestebuiten (Kris Kross) aan hadden. Jump is een rapnummer wat het op retro-feestjes nog steeds erg goed doet. Zelf heb ik gelukkig niet meegedaan aan hun kledingtrend. Dat zou ik mezelf nooit meer kunnen vergeven.
Het nummer zelf is gebaseerd op drie akkoorden uit I Want You Back van The Jackson 5 en geproduceerd door Jermaine Dupri. De jongens zijn in 1996 uit elkaar gegaan en volstrekt tegen de verwachtingen in drie jaar geleden weer bij elkaar gekomen. Ik denk om nog even te cashen en wat 90′s feestjes op te leuken.
Op dit moment staat de track Watcha Say van een nieuwe R&B ster aan het firmament, Jason Derülo, in de top 40. Alhoewel ik, inmiddels in mijn dertiger jaren aangekomen, niet zo heel erg meer bij de tijd ben qua top 40, was dit liedje me toch opgevallen. Dit nummer bevat namelijk (“ken ik jou niet ergens van?..”) een sample van het liedje Hide & Seek van Imogen Heap. En dat is een liedje wat naar mijn idee toch in een (bizar) groot aantal Duurt Lang categorieën thuis hoort. Een goede reden om hier dus maar rap een Duurt Lang post aan te wijden.
Zo is het liedje Hide & Seek van Imogen Heap in de eerste plaats vooral een nummer dat ik schreeuwend mooi vind. Wat vrij bijzonder is, geloof ik, want dit nummer van deze gelauwerde Engelse singer/songwriter geeft veel van de mensen aan wie ik het laat horen kippenvel – op de verkeerde manier. De door de vocoder (of beter gezegd harmonizer) gemanipuleerde zanglijn is namelijk kaal en ontoegankelijk en voor veel mensen niet te volgen. Door mij eigenlijk ook niet, het is niet bepaald wat je noemt een standaard ABBA-makkelijk-te-onthouden-en/of-mee-te-zingen-liedje, maar er is iets ultiem breekbaars aan het geheel wat mij bij de strot houdt en pas na 4:29 los laat.Dit is dus bepaald niet een liedje in de categorie “duurt lang”, maar wel zeker een “6 sterren” liedje.
Overigens scoorde het liedje via online downloads vrij aardig, nadat het gebruikt was in een Season Finale van The O.C., seizoen 2 – het liedje heeft zichzelf al voor meerdere films en series geleend. Ook wel iets waar meer bij stil gestaan mag worden: wat de hedendaagse populaire tv (dvd/download)-series al niet allemaal voor de (alternatieve/indie) muziekscene betekend heeft… Dat zou eigenlijk een nieuwe muziek award categorie verdienen! Zeker de wijze waarop de regisseur en de muziek-kiezer (hoe heet die baan? -topjob!) steeds vaker elkaars werk tot grote hoogte versterken die heel wat ‘alternatieve’ videoclips op YouTube opleveren. Weet je wat, ik maak er gewoon een nieuwe Duurt Lang categorie van: ” series soundtrack”.
De wijze waarop Jason Derülo de Imogen Heap sample gebruikt verdient wat mij betreft veel lof. Sommige critici menen dat hij teveel van dit lied heeft gebruikt als basis voor zijn nummer (vaak een teken van gebrek aan creativiteit), maar de wijze waarop dit nummer het origineel recht aandoet, en, door het meer poppy te maken, waarschijnlijk zelfs een grotere doelgroep het wél laat waarderen, en ook hoe hij deze sample smeuïg vermengt met zijn eigen lyrics en flow (en dat is dan toch weer een verdienste van de hergebruiker)… Ik zeg: waren er maar meer van dit soort herbewerkingen in de categorie ‘muziek voor de massa’. Jason Derülo scoort er een #1 hit mee in Amerika, en top 3 noteringen in Canada en de UK. Ik ben benieuwd hoe ver deze plaat in Nederland gaat reiken.
Dat het nummer al eerder ontdekt is om zijn recycle-waarde bewijst trouwens de remix van DJ Tiësto op Tiësto’s In Search of Sunrise 6: Ibiza. Deze vind ik echter niet een van zijn betere werken als remixer (of als dat van een van zijn vermeende ghost-DJ’s/producers).
Overigens maakte Imogen Heap een nieuwe uitvoering van het nummer Hide and Seek, Hide and Seek II, speciaal voor het album Songs for Tibet, waar de harmonizer helemaal weggelaten is. Zeg maar een soort unplugged versie. Net zo mooi, alhoewel, omdat het toch niet het origineel is, voor die versie 1 sterretje aftrek. Het bizarre toeval wil, denkend aan de Duurt Lang categorie ‘zelfde titel, ander nummer’, dat onze eigen oerhollandse Marike Jager ook de liedjes Hide & Seek en Hide & Seek II heeft toegevoegd aan de blijvertjes in mijn iTunes library. Van iets andere orde, maar ook zeker heerlijke “female singer/songwriter” style! (Sorry Victor, dat is alweer een nieuwe categorie)
Zo, ik had een tijd al niet meer geschreven, maar volgens mij heb ik nu toch wel weer redelijk de schade ingehaald en de categorieën (aan) gevuld. En aangezien ik kok ben geweest, voeg ik daar ook maar even als bonus- ingrediënt de categorie “‘tips van de chef” aan toe. Tot de volgende post!
Jason Derülo – Watcha Say (YouTube, 3:46)
Imogen Heap – Hide & Seek
Imogen Heap – Hide & Seek II
Imogen Heap - Hide & Seek (Tiësto’s In Search of Sunrise Remix)
Het ligt aan je leeftijd welk nummer je hiermee associëert. De wat ouderen onder ons denken meteen aan Bløf, terwijl je de jongeren deze titel eerder met Marco Borsato en Ali B. associëren.
Bløf is een band met al een flinke geschiedenis. Wat Zou Je Doen is de derde single die werd uitgebracht, maar staat op het eerste in eigen beheer uitgebrachte Naakt Onder De Hemel. Het is ook de derde single op rij die als live-versie wordt uitgebracht. Dit geeft Bløf al meteen de status van goede liveband. Ik heb dit zelf in Paradiso mogen ervaren, waar ze een perfect concert gaven met welgeteld 4(!) toegiften, de laatste terwijl het licht al aanging en de helft van de zaal al richting de garderobe ging. Tegenwoordig spelen ze elk jaar op de Brouwersdam in Zeeland een thuiswedstrijd onder de noemer Concert At Sea en hebben ze regelmatig op Pinkpop gestaan. Hier kennen ze ook de Counting Crows van, waar een goede vriendschap mee is ontstaan. Samen namen ze het nummer Holiday In Spain op. Wat Zou Je Doen is nog steeds een publieksfavoriet, maar dat komt waarschijnlijk omdat er in de oorspronkelijek versie door het publiek ‘klootzak!’ werd geroepen. En dat vind een publiek natuurlijk altijd leuk.
Marco Borsato heeft er een handje van om met jongere artiesten samen te werken. Begon het met Trijntje Oosterhuis, later werkte hij ook samen met Sita, Do, Lucie Silvas en natuurlijk Ali B. Het nummer Wat Zou Je Doen is een bewerking van het oorspronkelijk tragere nummer Nooit Meer Een Morgen. Meer upbeat en met een rap van Ali erdoor is het uitgebracht als lijflied van War Child, waar Marco ambassadeur van is. Het kwam eind 2004 binnen op nummer 1 en bleef daar vier weken staan.
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
