Het verhaal achter de melodie van Eple gaat vrij ver terug. Laten we beginnen bij het begin.

The Stylistics, een soulgroep uit de jaren zeventig hebben talloze klassiekers voortgebracht. Zo is Betcha By Golly, Wow een van hun meest bekende hits. Maar ook You Make Me Feel Brand New kent iedereen wel, net als You Are Everything. Vooral de hoge stem van leadzanger Russell Thompkins Junior is herkenbaar, en ik heb serieus lange tijd gedacht dat het een vrouwenstem was. Op hun tweede album Round 2 staat You’re As Right As Rain, een van mijn lievelingsnummers van de Stylistics. Een mierzoete ballad zoals die weinig nog worden gemaakt.

Bob James, een keyboardvirtuoos, is op zijn beurt weer erg bekend in jazz-kringen. Hij is een van de meest gesamplde artiesten in de hiphop (zo’n 290x volgens Whosampled), waarbij hij vooral eind jaren tachtig veel werd genoemd in de credits. Op zijn tweede album Two begint hij met een cover van Paul Simon, en het tweede nummer is You’re As Right As Rain. Van het pure soulnummer laat hij niets over. Hij bewaart de drumbeat maar legt er een keyboardlaag overheen en gaat al na het eerste refrein alle kanten op in zijn melodieuze spel. Gelukkig maar, want zo tegen 1:33 hoor je de vijf noten die Röyksopp heeft gebruikt om hun wereldhit Eple op te bouwen.

Eple. Noors voor Appel. Zo’n beetje het meest gebruikte nummer op televisie, in woonprogramma’s, tuinprogramma’s, als achtergrondmuziek. Het betekende de grote doorbraak voor Röyksopp. Zo groot, dat Apple het nummer gebruikte in als opstartgeluid als je voor het eerst je vers gekochte comnputer aanzette. Inmiddels is het voor mij het keerpunt dat ik bliepjesmuziek lief ging hebben. Terugkijkend waarschijnlijk al eerder, maar pas toen ik Eple voor het eerst hoorde werd ik me er echt van bewust.
Het gesprek vlak voordat het nummer begint heeft me altijd geïntrigeerd. Wat bedoelen ze ermee?

Hello?
Yeah it’s me
I wanna give you some good frequencies
1710, 2.6, 2245…
Yeah
3032, 400
Four hundred?
Yeah.
I’m coming over.
Do that.
Hehe. I’ll be there in two seconds.

De frequenties zouden noten kunnen zijn, maar ze komen niet overeen met hele of halve noten. Het zou dan een hele valse melodie worden. Daarnaast liggen de noten zover uit elkaar dat het een bende zou worden. Iemand van het Röyksopp forum vroeg ze het ooit, en kreeg de volgende reactie:

Torbjörn: You have to wonder for the rest of your life.

Svein: We can be sometimes quite up on our asses when it comes to choosing the sounds. When we work on our music for seven weeks, the frequency 400 represents us being on our own asses to make the music as good as it can get.

En daar moeten we het maar mee doen.

The Stylistics – You’re As Right As Rain

Bob James – You’re As Right As Rain

Röyksopp – Eple (Album Version)

Vorig jaar bracht Chilly Gonzales de mixtape Pianist Envy uit. Hierop liet hij horen dat hij een exceptioneel goede pianist is en in de mixtape verwerkt hij een aantal standaard hip-hopwerken. En dat doet hij niet zomaar, hij zet er zijn eigen pianospel onder. Bij opener Many Men van 50 Cent geeft zijn spel het nummer veel meer kracht, en het tweede nummer Dangerous is zelfs nog bijzonderder.

Dangerous is een hiphopklassieker van Busta Rhymes uit 1997, van zijn tweede album When Disaster Strikes. Busta gebruikt in het origineel de baslijn van Another One Bites The Dust van Queen en legt er zijn nu zo herkenbare stijl overheen. In de versie van Chilly is de muziek verwisseld met My Favourite Things uit The Sound Of Music. En het klopt gewoon. Wat mij betreft het hoogtepunt van de mixtape.

Busta Rhymes – Dangerous

Busta Rhymes – Dangerous (Chilly Gonzales’ Pianist Envy Edit)

Ik was een jaar of 17 denk ik, toen ik Warren G’s album Regulate.. G Funk Era kocht. 40 gulden, voor 36 minuten muziek. Ik voelde me afgezet. Later dacht ik daar anders over: hoe vaker je het draaide, hoe goedkoper het in verhouding werd. En ik draai het nog steeds, zij het minder vaak.

De tophit van het album (en eigenlijk van Warren’s carriére) is natuurlijk Regulate. Gebouwd rondom een sample van Michael McDonald, een stukje tekst uit Young Guns en Prince zijn Sign O’ The Times is het een van de standaardwerken in de G-funk geworden. G-funk staat voor Gangsta-funk, waarbij rap met zang werd gecombineerd en er een mooie tussenweg werd gevonden tussen rap, hiphop, jazz en funk.

Op Regulate heeft Warren het over 213, wat de oude band is van Warren, Snoop Dogg en Nate Dogg. Nate Dogg doet ook mee op Regulate en hiermee start hij zijn loopbaan als bij-zanger. Hij scoort eigenlijk nooit hits in zijn eentje, maar is wel een graag geziene gast bij anderen. Zo deed hij mee op The Next Episode van Dr. Dre en 21 Questions van 50 Cent. Vorige week overleed hij aan een hartaandoening op 41-jarige leeftijd. In het NRC stond twee dagen na zijn dood een mooie rectificatie: Nate Dogg was geen rapper, maar een zanger. Ik denk dat hij dat zelf ook zo zag.

Warren G ft. Nate Dogg vs. Michael McDonald – Regulate (I Keep Forgettin’)