Duurt Lang

05.02.2015 | 1 reactie
Victor | Andreas Terlaak
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie, muziekhistorie, rock
, , , ,

(live) Queen + Adam Lambert

05.02.2015 | Victor | Andreas Terlaak

queen andreas terlaak

In mijn veel jongere jaren, in het cassetebandjestijdperk, was ik een fan van Queen. Ik kon hun Greatest Hits wel dromen, zo goed vond ik ze. Van de absolute tophits die nog af en toe op de radio kwamen, tot de iets minder grote hits die ik alleen van het bandje kende, ik vond het geweldig. Ik kan me zelfs nog vaag herinneren dat bekend werd dat Freddie dood was gegaan (ik moet toen tien zijn geweest).

Toen een paar maanden geleden dus mijn collega Michel zei dat hij kaarten ging kopen voor Queen + Adam Lambert, vroeg ik hem meteen om er ook een voor mij te cheffen. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dat ik afgelopen vrijdagavond met hem, zijn vrouw en nog iemand in de Ziggo Dome stond.

Via Setlist.fm had ik alvast de setlist van de avond ervoor opgezocht, en naarmate de show vorderde bleken ze precies hetzelfde te spelen. Niet heel erg natuurlijk, maar ik heb nog een klein beetje meer respect voor bands die elke avond opnieuw een nieuwe setlist maken. Ze begonnen in elk geval met One Vision, en de sfeer kwam er meteen goed in. Gevolgd door Another One Bites The Dust en Fat Bottomed Girls meteen drie nummers die ik nog van de Greatest Hits kende. Prima meezingmateriaal, en de zaal – niet heel verrassend vol ouwe lullen – had er zin in, was te merken.

Adam Lambert, “the new guy”, had er ook zin in. Met ingestudeerde grapjes en extravagante outfits wond hij de zaal om zijn vingers, zoals Freddie als flamboyante gay dat ook goed kon. Niet dat ze vergelijkbaar zijn, maar Adam komt aardig in de buurt. Een klein toneelstukje tijdens Killer Queen liet zien dat hij echt een spotlight-lover is.

Niet veel later kwamen mijn lievelings Somebody To Love en Love Of My Life (met oud videomateriaal van Freddie) langs, een van de hoogtepunten van de avond als je het mij vraagt. Daarna raakte de show een beetje aan het kabbelen. Een bas-solo, een drumbattle tussen vader en zoon Taylor en ruim een kwartier virtuoos nootjes vreten van Brian May kon me niet bekoren. De mannen (tegen de zeventig) werden een beetje moe leek het wel, want de nummers kwamen er met minder energie uit dan het begin van de avond. Gelukkig werd de show nog afgesloten met een door de hele zaal meegezongen Bohemian Rhapsody en de toegift We Will Rock You/We Are The Champions.

De grote die-hard fans hadden een geweldige avond, ik was blij dat ik Bryan en Roger nog in levende lijve heb mogen zien. Ik denk niet dat ze nog een keer terugkomen in Nederland, en dat dit echt de laatste tour is. Mooi om bij geweest te zijn.

22.01.2015 | 0 reacties
Victor | davidbowie.com
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, muziekhistorie
, , , ,

Bowie. De biografie. (recensie)

22.01.2015 | Victor | davidbowie.com

bowie

In juli werd ik benaderd door een uitgeverij. De biografie van David Bowie zou uitkomen, en of ik geïnteresseerd was om hem te lezen. Natuurlijk, stuur maar op, was mijn reactie.

Ergens in oktober ontving ik het boek. Ik was op dat moment nog bezig in Live From New York, over 25 jaar Saturday Night Live. Ook een behoorlijk dik boek, dus duurde het tot diep in december voor ik aan het boek over Bowie kon beginnen.

Tja, het boek. Na eerder Beatles of Stones te hebben gelezen, weer een biografie over een artiest die startte in de jaren zestig. Sterker nog, David Bowie is bevriend met Mick Jagger, dus hij komt regelmatig voor in het boek. Het boek zelf gaat niet zozeer in op de muzikale carrière van David, maar meer op zijn privéleven. De omstandigheden waarin hij opgroeide, zijn familie.

Maar wat de hoofdmoot van het boek is, waar ruim driekwart aan wordt besteed, is zijn seksleven. In geuren en kleuren wordt er verteld met wie hij het allemaal heeft gedaan, hoe, wanneer, zelfs al was het maar één keer. Ik heb meerdere malen op het punt gestaan om het boek weg te leggen en niet meer te openen, want ik vond het totaal niet interessant.

Al met al denk ik dat het boek vooral interessant is voor fans. Mensen die hem wel een beetje kennen, maar niet echt fans zijn, zullen zich (net als ik) vooral storen aan de aandacht voor zijn seksleven. Jammer, want aan de bronvermelding te zien heeft de schrijfster (Wendy Leigh) zich echt verdiept in zijn geschiedenis. Ze had er volgens mij een veel interessanter boek van kunnen maken, dan wat het nu is geworden.

19.01.2015 | 0 reacties
Victor | Tutupash.com
Tweet this | Share this | Pin It

at the movies, kent u deze nog-nog-nog?, male singer/songwriter, muziekhistorie
, , , , ,

The Police

19.01.2015 | Victor | Tutupash.com

The-Police

Gisteren zag ik op Ketnet de documentaire “Can’t Stand Losing You”, waarin de gitarist Andy Summers van The Police word gevolgd.

Het was een interessante docu, omdat ik hun gouden jaren niet zo bewust heb gevolgd, en eigenlijk pas muziek van ze hoorde toen ze al uit elkaar waren. De band word gevolgd vanaf het prille begin, als ze tijdens een jamsessie elkaar ontmoeten en de vonken er vanaf vliegen. Als tegenbeweging voor de dan heersende punk-trend gaan ze wat meer reggae en ska-achtig spelen, wat ze geen windeieren legt. In de documentaire zitten ook mooie anekdotes over bijvoorbeeld het ontstaan van Roxanne.

Ze hebben een aantal merkwaardige keuzes gemaakt. Zo zijn ze na elke release eerst in de VS gaan touren, terwijl ze juist in Engeland groot waren. Ook hebben ze heel veel getourd, en dat heeft Andy een deel van zijn huwelijk gekost (later is hij opnieuw getrouwd met zijn ex-vrouw).

Muzikaal gezien is de documentaire niet zo interessant. Het gaat vooral in op het leven eromheen, de interne communicatie binnen de band. Sting is altijd de leider geweest, de media heeft de break versneld, en echt gezellig was het op het einde niet meer. Na vijf albums zijn ze gestopt, om een paar jaar geleden nog even te cashen met een aantal reünie-optredens.

06.10.2014 | 1 reactie
Victor | Fanart.TV
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, kent u deze nog-nog-nog?, muziekhistorie, persoonlijke plaat, tips van de chef, vakwerk
, , ,

Mr. Guder

06.10.2014 | Victor | Fanart.TV

carpenters

Een paar weken geleden, ik had mandag en was alleen thuis met Boris. Lekker spelen, keten en stoeien. En daarna even uitrusten met limonade en een koekje. Het juiste moment om fijne rustige muziek op te zetten. The Carpenters pasten perfect bij het moment.

Close To You, We’ve Only Just Begun en Ticket To Ride. Prachtige liedjes, met de geweldige arrangementen van Richard Carpenter en de engelachtige stem van Karen Carpenter. Maar toen kwam een liedje wat ik nog niet kende: Mr. Guder. Het staat op Close To You, en is de B-kant van Jambalaya, maar heeft het nooit op eigen kracht gehaald. Terwijl het juist een van de beste voorbeelden is van de prachtige harmonieën die ze hebben voortgebracht.

Mr. Guder gaat over een oude baas van Richard, uit de tijd dat hij nog in Disneyland werkte. Vic Guder had nogal conservatieve denkbeelden en was alleen bezig met zijn eigen werk en zijn eigen plek. Hij vond zichzelf de perfecte werknemer terwijl hij juist het tegenovergestelde was. In Mr. Guder nemen Richard en Karen muzikaal wraak op hem, hoewel Richard later zegt dat hij hem juist dankbaar is.

Het lied zelf is geweldig. Easy-listening zoals je het kent van de Carpenters. Goede tempowisselingen, fantastische harmonieën. Het trekt je mee om je dan weer even los te laten, te laten zweven en je daarna weer mee te nemen. En na krap twee minuten is het afgelopen.. denk je. Maar dan begint het pas echt. Bijna minimal scatten Richard en Karen a capella om het daarna tweestemmig zingend af te maken. En wederom op het verkeerde been komt de dwarsfluit van het begin om het lied helemaal af te ronden. Zo hoor je ze niet vaak meer.

25.09.2014 | 0 reacties
Victor | Sandberg&Timonen
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, beats en bliepjes, muziekhistorie, persoonlijke plaat, puik geproduceerd
, , , , ,

The Inevitable End

25.09.2014 | Victor | Sandberg&Timonen

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.