Duurt Lang

06.10.2014 | 0 reacties
Victor | Fanart.TV
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, kent u deze nog-nog-nog?, muziekhistorie, persoonlijke plaat, tips van de chef, vakwerk
, , ,

Mr. Guder

06.10.2014 | Victor | Fanart.TV

carpenters

Een paar weken geleden, ik had mandag en was alleen thuis met Boris. Lekker spelen, keten en stoeien. En daarna even uitrusten met limonade en een koekje. Het juiste moment om fijne rustige muziek op te zetten. The Carpenters pasten perfect bij het moment.

Close To You, We’ve Only Just Begun en Ticket To Ride. Prachtige liedjes, met de geweldige arrangementen van Richard Carpenter en de engelachtige stem van Karen Carpenter. Maar toen kwam een liedje wat ik nog niet kende: Mr. Guder. Het staat op Close To You, en is de B-kant van Jambalaya, maar heeft het nooit op eigen kracht gehaald. Terwijl het juist een van de beste voorbeelden is van de prachtige harmonieën die ze hebben voortgebracht.

Mr. Guder gaat over een oude baas van Richard, uit de tijd dat hij nog in Disneyland werkte. Vic Guder had nogal conservatieve denkbeelden en was alleen bezig met zijn eigen werk en zijn eigen plek. Hij vond zichzelf de perfecte werknemer terwijl hij juist het tegenovergestelde was. In Mr. Guder nemen Richard en Karen muzikaal wraak op hem, hoewel Richard later zegt dat hij hem juist dankbaar is.

Het lied zelf is geweldig. Easy-listening zoals je het kent van de Carpenters. Goede tempowisselingen, fantastische harmonieën. Het trekt je mee om je dan weer even los te laten, te laten zweven en je daarna weer mee te nemen. En na krap twee minuten is het afgelopen.. denk je. Maar dan begint het pas echt. Bijna minimal scatten Richard en Karen a capella om het daarna tweestemmig zingend af te maken. En wederom op het verkeerde been komt de dwarsfluit van het begin om het lied helemaal af te ronden. Zo hoor je ze niet vaak meer.

25.09.2014 | 0 reacties
Victor | Sandberg&Timonen
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, beats en bliepjes, muziekhistorie, persoonlijke plaat, puik geproduceerd
, , , , ,

The Inevitable End

25.09.2014 | Victor | Sandberg&Timonen

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.

03.07.2013 | 0 reacties
Rik Roltrap
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, kent u deze nog-nog-nog?, lekker voor in de auto, male singer/songwriter, muziekhistorie, perfect popsong, persoonlijke plaat
, ,

Jellyfish – She Still Loves Him

03.07.2013 | Rik Roltrap

3297730_orig

In mijn pubertijd kwam er altijd een muziekbus in het dorp. Daar kon je cd’s huren. Wij gingen dan altijd browsen door de bakken. We namen soms een cd mee, puur op basis van de vormgeving van het hoesje. Zo heb ik Jellyfish ontdekt. Een hoesje met een gebodypainte vrouwenbuik en een collage van hippyeske mannen. De muziek bleek ook nog eens super goed te zijn. Indertijd sprak me echter vooral het carnaveleske uiterlijk van de band aan.

Maar nu, 20 jaren na dato zie ik in dat het eigenlijk gewoon de briljante songwriting was. Want wat de verpakking, productie of rage ook is, een goed popliedje verloochent zichzelf niet. Regelmatig zet ik deze cd nog op. Het valt me nu op dat die gasten helemaal niet zo alternatief waren, sterker nog, je zou kunnen zeggen dat best gezapige pop was.

Verschil is dat Jellyfish ook nog eens een goede producer hadden. Dus naast mooie liedjes met melancholische teksten, hadden de liedjes een kop en een staart, een verrassende intro, een instrumentaal intermezzo en vooral veel sfeer.

De intro van dit lied omschreven wij indertijd als een ‘Stephen King achtig Beatles café in Parijs’….

Wisten wij veel…

15.05.2013 | 1 reactie
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

album review, briljante baslijntjes, dansplaat, Disco, muziekhistorie, perfect popsong, tips van de chef
, , , , ,

Random Access Memories

15.05.2013 | Victor

random-access-memories-album

Het album waar ik het meest naar uitkeek dit jaar is zonder enige twijfel de nieuwe van Daft Punk. Na de studioalbums Homework, Discovery, en Human After All, de soundtrack van Tron Legacy en twee livealbums is het inmiddels het zevende album dat (vanaf volgende week) te krijgen is. Eergisteren lekte het album uit en was het te beluisteren op itunes, grooveshark en op andere plekken. En dit vind ik er van.

Het album is Disco met een hoofdletter D. Niet zo vreemd, want koning Disco Nile Rodgers, de man die met Chic zo’n beetje de disco uitvond, heeft een stevige vinger in de pap op Random Access Memories. Zijn herkenbare gitaarriffs zijn veelvuldig te horen en je merkt ook dat het voor het eerst is dat Thomas en Guy in een fatsoenlijke studio hun muziek opnemen. Er wordt een stuk minder gesampled van andere artiesten, lijkt het. Desondanks voelt het bij veel liedjes alsof je het eerder hebt gehoord.

De titel is niet voor niets een verwijzing naar het verleden. De jongens grijpen terug op hun herinneringen en ook oude elektronische helden Giorgio Moroder en Paul Williams doen een bijdrage op het album. Verwijzingen naar de seventies en eighties zijn niet van de lucht, en af en toe lijken ze ook te verwijzen naar eigen ouder werk. The Game of Love klinkt heel erg als Something About Us van Discovery, terwijl Motherboard weer zo op de Tron-soundtrack had kunnen staan. Bij veel nummers krijg ik het gevoel dat ik ze al ken, zoals eerder gezegd.

Ook heb ik het idee dat ze bij het maken van de liedjes al in gedachten hebben gehad hoe ze ze live kunnen brengen. Tijdens de livetours van ’97 en ’07 maakten ze een soort medleys van hun werk, en bij sommige nummers van Random Access Memories heb ik al een idee met welke nummers ze gemengd gaan worden. Get Lucky past een op een met Harder Better Faster Stronger en Doin’ It Right past weer goed bij Television Rules The Nation (of bijna elk Human After All-nummer).

Ook visueel is Random Acces Momories een verwijzing naar het verleden. Zwarte hoes met één herkenbaar beeld, dat kennen we van Dark Side Of The Moon, en de geschreven letters doen weer denken aan Thriller. Maar of ze die verwijzing zo bewust hebben gemaakt, dat blijft natuurlijk gissen.

Overall kan ik zeggen: het album is lekker. Hoewel de verwachtingen extreem hoog waren, vind ik geen enkel nummer tegenvallen en heb ik het idee dat Daft Punk disco naar de 21e eeuw heeft gebracht. Het is een welkome afwisseling, de band die dicht bij zijn roots en eigen geluid blijft, tussen al het dubstepgeweld en de richting die de pop tegenwoordig opgaat. Ze laten horen dat robotstemmen ook gevoel kunnen hebben.

Daft Punk ft. Julian Casablancas – Instant Crush

09.03.2013 | 0 reacties
il Frodo | Koffie
Tweet this | Share this | Pin It

afrobeat, dansplaat, duurt lang, gastblog, ingezonden stukken, muziekhistorie, weer eens wat anders
, , ,

Koffie!

09.03.2013 | il Frodo | Koffie

Koffie

Ik houd van koffie. Nee, herstel, ik ben verslaafd aan koffie! Ik drink aan het begin van mijn dag met gemak al 4 kopjes van het zwarte goud en zónder start ik mijn dag gewoon veel slechter op. Meestal drink ik de rest van de ochtend niets anders dan koffie, tot een uurtje of twee, want dan begin zelfs ik het zat te worden, en nog meer en langer koffie drinken is ook gewoon onverantwoord. Dan krijg ik zo’n stuiterend gevoel van binnen en weet ik dat ik ‘s avonds ook nog moeilijker in slaap kom dan ik normaal al doe.

Koffie is een 7-koppig gezelschap dat bij elkaar gebracht werd door hun liefde voor de muziek van muzikant en politiek activist Fela Kuti, de grondlegger van de Afrobeat. Nigeria’s meest geliefde muzikant mixte in de jaren ’70 muziekinvloeden vanuit zijn eigen Yoruba-stam met jazz en funk, wat een zeer swingende en funky muziekstijl opleverde die hij zelf doopte tot Afrobeat. Hierbij mag niet onvermeld blijven dat Fela niet alleen hele swingende, maar ook hele lange nummers maakte, want veel van zijn nummers gaan met gemak over de 10 minuten (Duurt Lang!).

Fela Kuti had een bewogen leven, waarin hij in één keer met 27 vrouwen trouwde, president van zijn land wilde worden, in de bak belande, met zijn muziek de wereld veroverde en uiteindelijk overleed aan de gevolgen van Aids. Zijn begeleidingsband bestond toen inmiddels uit 80 personen (en heette toepasselijk de Egypt ’80, daarvoor nog de Africa ’70). Fela Kuti heeft zowel politiek als muzikaal zijn sporen nagelaten in de geschiedenis van het Afrikaanse continent. Afrobeat leeft nog steeds voort, bijvoorbeeld in de hedendaagse housemuziek, die geregeld leentjebuur speelt bij de Afrobeat. Luister na het nummer Zombie van Fela Kuti bijvoorbeeld maar eens naar het nummer Jealousy van bleekscheet Martin Solveig.

Maar Afrobeat zelf is natuurlijk ook zeer dansbaar en vindt dan ook nog steeds zijn weg naar menig dansvloer, en hier in Nederland nu dus dankzij het collectief Koffie. Deze band speelde al op festivals als Oerol, Roots Festival en eerder al op, natuurlijk, het Fela Kuti tribute in Paradiso in oktober 2011. Hun debuutalbum Koffie, met de single Kyrie Ayé die je hieronder kunt horen, is nu uit en hebben ze gemaakt in samenwerking met zanger Nassan Silva Lopes. Op maandag 11 maart kun je Koffie live zien bij hun cd-presentatie in Canvas in Amsterdam.