Het verhaal achter de melodie van Eple gaat vrij ver terug. Laten we beginnen bij het begin.
The Stylistics, een soulgroep uit de jaren zeventig hebben talloze klassiekers voortgebracht. Zo is Betcha By Golly, Wow een van hun meest bekende hits. Maar ook You Make Me Feel Brand New kent iedereen wel, net als You Are Everything. Vooral de hoge stem van leadzanger Russell Thompkins Junior is herkenbaar, en ik heb serieus lange tijd gedacht dat het een vrouwenstem was. Op hun tweede album Round 2 staat You’re As Right As Rain, een van mijn lievelingsnummers van de Stylistics. Een mierzoete ballad zoals die weinig nog worden gemaakt.
Bob James, een keyboardvirtuoos, is op zijn beurt weer erg bekend in jazz-kringen. Hij is een van de meest gesamplde artiesten in de hiphop (zo’n 290x volgens Whosampled), waarbij hij vooral eind jaren tachtig veel werd genoemd in de credits. Op zijn tweede album Two begint hij met een cover van Paul Simon, en het tweede nummer is You’re As Right As Rain. Van het pure soulnummer laat hij niets over. Hij bewaart de drumbeat maar legt er een keyboardlaag overheen en gaat al na het eerste refrein alle kanten op in zijn melodieuze spel. Gelukkig maar, want zo tegen 1:33 hoor je de vijf noten die Röyksopp heeft gebruikt om hun wereldhit Eple op te bouwen.
Eple. Noors voor Appel. Zo’n beetje het meest gebruikte nummer op televisie, in woonprogramma’s, tuinprogramma’s, als achtergrondmuziek. Het betekende de grote doorbraak voor Röyksopp. Zo groot, dat Apple het nummer gebruikte in als opstartgeluid als je voor het eerst je vers gekochte comnputer aanzette. Inmiddels is het voor mij het keerpunt dat ik bliepjesmuziek lief ging hebben. Terugkijkend waarschijnlijk al eerder, maar pas toen ik Eple voor het eerst hoorde werd ik me er echt van bewust.
Het gesprek vlak voordat het nummer begint heeft me altijd geïntrigeerd. Wat bedoelen ze ermee?
Hello?
Yeah it’s me
I wanna give you some good frequencies
1710, 2.6, 2245…
Yeah
3032, 400
Four hundred?
Yeah.
I’m coming over.
Do that.
Hehe. I’ll be there in two seconds.
De frequenties zouden noten kunnen zijn, maar ze komen niet overeen met hele of halve noten. Het zou dan een hele valse melodie worden. Daarnaast liggen de noten zover uit elkaar dat het een bende zou worden. Iemand van het Röyksopp forum vroeg ze het ooit, en kreeg de volgende reactie:
Torbjörn: You have to wonder for the rest of your life.
Svein: Well, I don’t know how to explain.
Torbjörn: It has something to do with the statics, that’s all I can say.
Svein: We can be sometimes quite up on our asses when it comes to choosing the sounds. When we work on our music for seven weeks, the frequency 400 represents us being on our own asses to make the music as good as it can get.
En daar moeten we het maar mee doen.
The Stylistics – You’re As Right As Rain
