Duurt Lang

27.05.2014 | 0 reacties
Victor | Kacper Kasprzyk
Tweet this | Share this | Pin It

album review, beats en bliepjes, instrumentaal, perfect popsong, persoonlijke plaat, tips van de chef
, , , , , ,

[EP] Röyksopp & Robyn Do It Again

27.05.2014 | Victor | Kacper Kasprzyk

Do-It-Again

Röyksopp en Robyn werkten al eerder samen. Op Junior van Röyksopp verscheen The Girl And The Robot, en op Body Talk van Robyn verscheen None Of Dem. De samenwerking was prettig en legde hun beider carrières zeker geen windeieren. Ze hebben zelfs weleens samen opgetreden.

En nu hebben ze samen een EP gemaakt. Vijf nummers, als band. Het resultaat is meer dan de som der delen. Natuurlijk zijn er herkenbare onderdelen terug te horen, maar het is voor fans van beide artiesten een interessante EP. Overigens gaan ze deze zomer ook samen op tour om de boel te promoten. En tijdens de tour spelen ze al hun samen gemaakte nummers, plus apart van elkaar nog een paar. Jammer dat ze Nederland waarschijnlijk niet aandoen.

Maar goed, de EP dus. Hij opent met het bijna tien minuten durende Monument. Het is een nogal melancholisch nummer, rustig en met een vrij duistere toon. De kern van het nummer is eigenlijk in een minuut of vier, vijf al bereikt, de rest is eigenlijk een erg lange outro. Niet dat daar iets mis mee is, integendeel.
Daarna volgt Sayit (inderdaad, zonder spatie). Het staat in contrast met Monument, want heeft een veel stevigere beat en vervormde stemmen. Het is een beetje in de lijn van None Of Dem. Dansbaar, pittig en wat experimenteler.
Do It Again is het middelpunt van de EP. Het is uitgebracht als single, en volgens mij terecht. Het is een echt popnummer, en is echt een combinatie van het beste van twee werelden. Robyn is op haar top, het nummer is op haar lijf geschreven. De productie is op en top Röyksopp met bijzondere geluiden, bliepjes en soundscapes. Refrein, couplet, break, het heeft alles.
Na dit hoogtepunt volgt Every Little Thing. Dit nummer qua instrumentatie en tempo doet heel erg denken aan Something In My Heart, wat Röyksopp met Jamie van Irrepressibles heeft gemaakt, de B-kant van Running To The Sea. Ook hier komt Robyn’s stem weer perfect uit bij de muziek. Vooral de stukken waar ze haar eigen stem overdubt zijn prachtig.
De afsluiter heeft als titel Inside The Idle Hour Club. Een bijzondere keuze, omdat het leden-deel van de Röyksopp-site al jaren The Idle Hour CLub heet. Het is een instrumentaal nummer, maar wederom goed gevuld met emotie. Als je je eraan overgeeft kan je alle kanten op worden geslingerd. Hij duurt tien minuten en is wat mij betreft een prima afsluiter om uiteindelijk weer met beide voeten terug op aarde te komen na de 35-minuten durende reis. Het maakt het mini-album compleet. Ik ben tevreden.

13.05.2014 | 0 reacties
Victor | Ragnhild Fors
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, electro, instrumentaal, tips van de chef
, , , ,

Prins Thomas

13.05.2014 | Victor | Ragnhild Fors

prinsthomas

In mijn eeuwigdurende zoektocht naar briljante Noorse elektronische muziek kwam ik vandaag langs een artikel op DJBroadcast. Het is een artikel over hoe een aantal jongens elkaar vonden in het einde van de jaren negentig, met een gezamenlijke interesse in elektronica. In verschillende hoeken van Noorwegen ontstonden dezelfde groepjes, en later kwamen ze ook bij elkaar in Bergen en Oslo. In Bergen is het meer de akoestische, zachtere kant op gegaan, terwijl in Oslo de wat hardere en strakkere sound meer de overhand kreeg.

De meeste namen in het artikel kende ik wel, had ik weleens van gehoord. Maar Prins Thomas was helemaal nieuw voor me. Hij heeft al een aantal albums uitgebracht, en blijkt bij het groepje uit Oslo te horen. Je hoort gelijkenissen met Todd Terje en Lindstrøm. Hij leunt zwaar op de basis-samples van zijn drummachine, maar weet ze goed in balans te houden met herhalende baslijntjes en trippende melodieën. Ja, een mooie toevoeging aan mijn collectie ‘instrumentale meesterbreinen’.

07.05.2014 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, instrumentaal
, , , , ,

[adv] The Orange Experience

07.05.2014 | Victor

orange experience

Stel je voor: je loopt in New York op straat, over de Amsterdam Avenue, en je ziet twee oranje-gekken met een standje en een kleedje. Niet veel later druk je op een knop en voor je het weet zit je in een wagen onderweg naar het vliegveld.

Op dat vliegveld word je overladen met oranje goodies en verteld dat je samen met tien anderen naar Amsterdam zal vliegen om Koningsdag mee te maken. Dat alleen al is te gek, maar het wordt nog mooier: In Amsterdam aangekomen heb je je eigen boot (natuurlijk mogelijk gemaakt door oer-hollandse wereldmerken Heineken en KLM), met een DJ. En niet zomaar een DJ: ex-#1 van de wereld Armin van Buuren, die weer warme banden heeft met zowel KLM als het koningshuis. Dat is pas een Orange Experience!

Het nummer onder de video is Save My Night, van Armin natuurlijk, een single die eerder dit jaar is uitgebracht.

[deze post is gesponsord]

19.04.2014 | 0 reacties
Victor | Jonathan Herman
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, instrumentaal, jazz, live recensie, male singer/songwriter
, , , , ,

[Live] Benjamin Herman

19.04.2014 | Victor | Jonathan Herman

Benjamin Herman kwartet door Jonathan Herman

Mijn vader is saxofonist. Toen hij ergens in de veertig was (ik was een tiener) bedacht hij dat hij saxofoon moest gaan spelen. Hij begon met lessen, heel veel oefenen in de schuur en stukje bij beetje beter worden. Na een paar jaar durfde hij het aan om bij een band te gaan. In eerste instantie bij een Big Band als onderdeel van een grotere groep, maar later ook bij kleinere gezelschappen. Inmiddels kan je zeggen dat hij zich uitstekend kan redden op de Baritonsax en dat hij al flink wat podiumkilometers heeft gemaakt.

Toen ik dus uitgenodigd werd om bij Benjamin Herman te gaan kijken, hoefde ik geen twee keer na te denken wie ik mee zou nemen: mijn vader natuurlijk. We gingen naar het laatste optreden van de tour, in Benjamins thuisstad Rotterdam, toevallig ook de stad waar mijn vader al ruim twintig jaar werkt. En zo zaten we op Goede Vrijdag dus in De Doelen.

Benjamin speelt deze tour met een kwartet. Hijzelf natuurlijk op de sax, en hij had ook een drummer, pianist en bassist mee. Bij dit slot van de tour merk je goed dat ze op elkaar zijn ingespeeld. Er worden nauwelijks blikken uitgewisseld, iedereen doet zijn ding en Benjamin praat het met flair aan elkaar. Ze spelen nummers uit het gehele oeuvre, van jaren geleden tot nummers die komende zomer gaan verschijnen.

Binnen de set, maar ook binnen de nummers is er een opbouw: het begint rustig maar op een gegeven moment gaat de turbo erop en vliegen ze genadeloos uit de bocht. Je merkt dat alle vier de muzikant pro’s zijn, en heel virtuoos, maar echt toegankelijk wordt het er niet van. De beste momenten zijn vaak de start van de nummers, als Benjamin ze nog in de teugels heeft. Als eerst Benjamin “nootjes gaat vreten” dan is dat het teken voor de anderen om zichzelf te verliezen in hopeloos ingewikkeld spel. Ik kijk mijn vader aan en we begrijpen elkaar: dit is niet helemaal ons gevoel van fijne jazz.

Gelukkig speelt Benjamin ook een paar klassiekers waar hij wel redelijk binnen de lijntjes blijft. Summertime, Lujon uit The Big Lebowski (van Henry Mancini) en de toegift See See Rider zijn wat ons betreft hoogtepunten van de avond.

Gezien: Benjamin Herman, De Doelen (Rotterdam), 18 april 2014

26.02.2014 | 1 reactie
Victor | BNN
Tweet this | Share this | Pin It

instrumentaal, tips van de chef, toepasselijk, vakwerk
, , , , ,

[Shazam Secrets] Floortje naar het einde van de wereld

26.02.2014 | Victor | BNN

floortje

Wat had ik graag Music Supervisor geweest. De muziek uitzoeken voor films of televisieprogramma’s. Heerlijk werk, om de sfeer van een beeld nog sterker neer te zetten, om een lokatie nog beter te duiden, om een personage nèt even wat meer creepy te maken.

Na Wie Is De Mol blijven we altijd nog een uurtje hangen om de reizen van Floortje Dessing te bekijken. Ze gaat naar de meest afgelegen plekken om met bijzondere mensen te praten. De beelden zijn mooi, de mensen bijzonder (soms wat contactgestoord, maar ja, ze wonen dan ook erg afgelegen), en de muziek is prachtig. Sommige stukken zit ik continu met Shazam in de hand om te checken welk nummer ze nu weer heeft gebruikt.

Laatst was Floortje op een eiland op de Faroër. Het is een ruig landschap waarbij het eiland alleen te bereiken is per helikopter. En onder zo’n helikoptervlucht zit dan muziek van het Zweedse Detektivbyrån, een band waar ik nog nooit van gehoord had maar wat er dus perfect bij past. Alles komt bij elkaar en dit is televisie zoals ik het graag zie. Ik had de muziek zelf niet beter kunnen selecteren.

(overigens is hier de playlist van de hele aflevering)