Ik ben dol op soundtracks. Of ben ik juist dol op scores? Wat is eigenlijk het verschil? Ik zoek het even voor je uit.
Volgens wikipedia is een ‘score’ onderdeel van het overkoepelende concept soundtrack. Onder soundtrack vallen volgens de definitie bestaande liedjes die (deels) voorkomen in een film, liedjes speciaal voor een film geschreven (bij bijvoorbeeld musicals) en achtergrondmuziek (scores).
Ter illustratie: Daft Punk en Air hebben scores gemaakt voor de films Tron en The Virgin Suicides. Ook mooie scores komen van Hans Zimmer (The Holiday) of Yann Tiersen (Amélie). Die scores zijn vaak helemaal instrumentaal en bestaan uit een thema met wat variaties erop die de emotie in de film ondersteunen.
Bij films als American Pie worden er vooral bestaande nummers gebruikt, die iedereen al kent. Tot slot films als Music and Lyrics (vanavond op TV!) met liedjes die speciaal voor de film zijn gemaakt. Al deze soorten kunnen dus worden uitgebracht onder de naam Soundtrack (of OST – Original SoundTrack). En om het lekker eenvoudig te houden hebben TV-series tegenwoordig ook een soundtrack, net als videogames.
Het nieuwste album van Coldplay, Mylo Xyloto is net uit. Het verschilt nogal van het vorige album Viva La Vida. Waar Viva wat meer bombastisch was opgezet is Mylo Xyloto wat meer gericht op het exprimenteren met nieuwe instrumenten en manieren van het maken van een nummer. Wat meer hip-hop, wat meer elektronica. En ze kunnen het goed gebruiken.
Er zijn een paar korte instrumentale stukjes (zoals M.M.I.X. wat voorafgaand aan Every Teardrop Is A Waterfall komt) die samen met de rest van de nummers een verhaal vertellen. Het verhaal van Mylo Xyloto, die zich bevind in een grijze wereld en daar kleur aan wil geven. Dat is ook weer mooi te zien in de albumhoes die grijs is en de felgekleurde graffiti die de titel vormt.
Een van de hoogtepunten van het album is wat mij betreft Hurts Like Heaven (voorafgegaan door het instrumentale titelnummer Mylo Xyloto). Een krachtige opener van het album, goed meezingbaar door massa’s, lekker uptempo en gewoon erg pakkend. Ook het nummer met Rihanna is gewaagder dan je van Coldplay zou verwachten. Veel meer leunend op de electronica slaan ze een nieuwe weg in hun carrière in. Een weeg waar ze hopelijk voorlopig nog wel even zullen blijven.
Breaking news: Geweldige nieuwe single van Orbital is uit!
Orbital. Ik weet nog precies waar ik was toen ik voor het eerst Orbital hoorde.
Ik luisterde indertijd vooral naar stoere rockmuziek. En was ‘dus’ anti-dance. (Ik was 23, dan ben je daar nog gevoelig voor.) Het enige dat door de beugel kon was vette breakbeat. Voor de rest was dance oppervlakkige discotheekmuziek.
Maar opeens was Orbital op de radio. Ik zat thuis op de bank. Ik geloof dat het Pinkpop was. En er werd een half uur lang Orbital live uitgezonden. Van begin tot het eind zat ik geboeid te luisteren. Een langgerekt muziekstuk trok voorbij. Wat een prachtige melodieën, wat een laagjes en ingenieuze opbouw. Stukjes kwamen en verdwenen en smolten later weer samen. Ik was fan.
Hun toenmalige album ‘In Sides’ behoort sindsdien tot mijn favoriete albums allertijden. Nog steeds draai ik hem regelmatig en het blijft prachtig. Niet alleen om op te dansen, maar vooral om naar te luisteren. (Is luisterdance een term?)
De broertjes Paul en Phil Hartnoll hebben inmiddels al meer dan 20 jaar een eigen plekje in de dancewereld. Pioniers uit de begintijden, waar ze ook al furore maakten met vooral op melodie gedreven muziek. Helaas werd het niveau van In Sides niet altijd geëvenaard. En uiteindelijk stopte de samenwerking voor een aantal jaren. Maar na een paar mislukte soloprojecten zijn ze weer samen aan het optreden. Vorig jaar verscheen een geweldig single (The gun is good / Don’t stop me) ter ere van de comeback. En in 2012 verschijnt een nieuw album. Ik ben erg benieuwd of ze het vuur van In Sides weer kunnen terugvinden. De nieuwe single Never belooft veel goeds!
Dit weekend is het jaarlijkse Amsterdam Dance Event. Het is een ‘international conference and festival for electronic music’ en daar moet ik natuurlijk bij zijn. De meesten kennen het festival vanwege de feestjes. Daarmee is niets teveel gezegd, want die zijn er. En veel! Zo’n 200 feesten door de hele stad met vrijwel alle belangrijke DJ’s en producers uit de dancewereld. Als Delegate (want dat ben ik, ik heb een kaartje gekocht) kan ik naar het hele festival en naar alle feestjes. En dat levert veel op.
Zo ben ik woensdag begonnen met een keynote van Topspin over marketing, daarna volgde een sessie met twee jongens die verantwoordelijk zijn voor de muziek in o.a. CSI en Entourage en hoe dat nou werkt, en tot slot ging ik bij Dave Clarke langs die het met wat mensen had over hoe je als beginnende producer je muziek bij een label of DJ krijgt. Er zijn zelfs mensen die voor 10 pro-DJ’s al het ingezonden spul luisteren en dan de beste muziek doorspelen aan de DJ. Een soort poortwachters. De beste tip die ik er hoorde was: zorg dat je mp3′s goed gelabeld zijn en in de hoogst mogelijke kwaliteit. En zet je contactgegevens in de metatags.
Gisteren startte ik met Scott Snibbe, die de Björk-app heeft gebouwd. Hij liet een paar gave voorbeelden zien van apps, zoals OscilloScoop en Bubble Harp, maar het leukste was natuurlijk de Björk App. Erg tof allemaal.
Daarna volgde de state of the Dutch music startups, met 22tracks, shuffler en red light radio. Weinig nieuws gehoord, maar wel een leuke quote: “first hack and deal with the constraints later”, van Tim Heikene (shuffler). Daarna nog even aangeschoven bij Simon Dunmore van Defected, die uit de doeken deed hoe hij zover is gekomen en dat ze heel veel tracks die ze uitbrengen recyclen op verzamelalbums voor de massa, en dat de promotie tegenwoordig heel anders gaat omdat er veel sneller dingen uit lekken. Wel mooi om te horen dat dat uitlekken voor- en nadelen heeft. Okay, het kost verkopen maar het levert uiteindelijk wel weer bookings en aanvragen op, uit landen zoals Rusland en Venezuela, waar ze anders nooit zouden komen.
Na al deze informatie, besloot ik om samen met medeblogger Fedde naar de Pioneer borrel te gaan. In Brug9 (onder het beeld van Multatuli vlak bij de Dam genoten we van een drankje en miss Nine, en luisterden we naar uitleg over draaitafels. Heel interessant. Maar toen kwam er ineens een verrassing: niemand minder dan Carl Cox (de eerste nummer 1 DJ van de wereld volgens DJMag) kwam langs om even te draaien. Hij bleek het zelf aangeboden te hebben, omdat hij zo’n goede band met Pioneer heeft. En zo sta je dus ineens met 40 man te luisteren naar een DJ die gewend is om voor duizenden te draaien en vorig jaar nog A Day In The Park afsloot. Een kadootje waardoor het weekend nu al geslaagd is.
Volgende week komt het nieuwe album van Justice uit. Audio, Video, Disco heet het en het is inderdaad een echte discoplaat. Het mengt lekkere beats met gitaren, een beetje zoals Daft Punk dat deed op Human After All, en in mindere mate op Discovery.
Het resultaat is heel anders dan hun vorige plaat Cross, maar toch onmiskenbaar Justice. De manier van produceren, de instrumenten die ze gebruiken laat zien dat ze gegroeid zijn. Soms vliegt het nog stevig uit de bocht, zoals in Civilization, maar gelukkig gaat het meer en meer richting disco. Helix is wat mij betreft een van de hoogtepunten van de plaat. Catchy als een malle, en een aanstekelijke tegenmelodie die me doet denken aan Daft Punk’s Digital Love. Een instant klassieker.
Een ander bijzonder nummer op de plaat is Ohio. Geïnspireerd op de harmonieën van Queen is het een nummer met een heel ander tempo en gevoel dan de rest van de plaat. Justice laat merken dat ze meer kunnen dan alleen maar dansvloer-stampers maken. Een bijzondere ontwikkeling waarvan ik benieuwd ben waar het gaat eindigen. Ga die plaat luisteren!
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
