Duurt Lang

11.01.2015 | 0 reacties
Victor | Saint Motel Facebook
Tweet this | Share this | Pin It

oetjes en aatjes, perfect popsong, pop, rock, tips van de chef
, , ,

Saint Motel

11.01.2015 | Victor | Saint Motel Facebook

SaintMotel

Het is alweer een tijdje geleden dat ik op de Hype Machine ben geweest. Sinds ze Duurt Lang niet meer aggregeren (omdat ik Spotify-embeds gebruik ipv Soundcloud of MP3’tjes) hebben onze wegen zich gescheiden, en heb ik ook wat minder interesse in de laatste nieuwe hippe bands. En dat ik vader ben geworden zal ook niet geholpen hebben :).

Een van de dingen die ik daardoor dus helemaal heb gemist is Saint Motel. In 2012 hadden ze Hype-hit na hit, maar ik kreeg er niks van mee. Daarnaast stonden ze al in 2010 op SXSW, maar ook dat heb ik helemaal gemist.

Saint Motel is een indie-rockband, in de hoek van Franz Ferdinand, Weezer, Alphabeat. Uptempo, vrolijk, maar met een pop-rock twist. Helemaal mijn straatje dus. Dit jaar braken ze door (ook al hebben ze al een album uitgebracht in 2012) met het zomerse hitje My Type. In Italië is het een grote hit geworden, en ze hebben het zelfs tot de soundtrack van FIFA 15 geschopt. Daarnaast staan ze dit jaar op Coachella en kan je ze op 6 maart bewonderen in Paradiso. (in oktober waren ze er ook al, in het kader van het London Calling festival).

11.12.2014 | 0 reacties
Victor | Victor Romijn
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie, male singer/songwriter, rock
, , ,

[Live] Bryan Adams: Reckless

11.12.2014 | Victor | Victor Romijn

reckless

Hij is inmiddels 55, en het is alweer dertig jaar geleden dat zijn toch wel doorbraak-album Reckless uitkwam. Reden voor een tour om het te vieren, en daarom stond Bryan Adams afgelopen maandag in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Via connecties bij Mojo had ik een paar kaarten kunnen regelen, en zo ging ik dus met mijn broer en twee vrienden naar Amsterdam. We zaten bovenin, tweede ring, en die was deels afgesloten. Lekker rustig bij de bar en de toiletten dus en een prima overzicht.

Het eerste deel van het concert speelde hij het hele album Reckless. Hij hield redelijk de volgorde aan van de nummers op het album, maar eindigde met de wat grotere hits (Summer of ’69, Run To You). Mijn broer merkte al op dat Bryan veel maniertjes heeft: zo draait hij zijn hoofd weg van de microfoon bij een uithaal, heeft hij patent op powerchords en gladde intro’s en zit er in vrijwel elk nummer een break.

Desondanks staat het album na dertig jaar nog als een huis. Als je bedenkt dat hij 25 was toen hij het schreef, dan zou ik willen dat ik zoveel talent had als hij op die leeftijd. Opener van het concert was titelnummer Reckless, dat het album zelfs niet heeft gehaald (dankzij Philips volgens Bryan: zij zeiden dat er maar tien nummers (38 minuten) op een CD konden). Het is een fijne rocktrack die ik dus nog niet kende maar die perfect op het album past: vol energie en passie, en het zet de toon van de avond.

Na het eerste deel gaat Bryan door met een greep uit de hits die in het verleden heeft gehad: Please Forgive Me, Cuts Like A Knife, When You’re Gone en ook het iets minder succesvolle 18 Til I Die (met de treffende quote “Someday I’ll be 18 going on 55“) komen langs. Als toegift speelt hij nog eens vijf nummers om akoestisch af te sluiten met All For Love, en een regeltje Christmas Time. Jammer dat hij Back To You niet speelde, maar dat is eigenlijk de enige kritiek die ik had. Ik had het eigenlijk al kunnen weten, omdat hij al wekenlang precies dezelfde setlist speelt. Hij zal ook wel een dagje ouder worden :).

23.10.2014 | 0 reacties
Victor | Victor
Tweet this | Share this | Pin It

lekker voor in de auto, pop, rock
, , , , ,

Kensington is de beste Nederlandse Act

23.10.2014 | Victor | Victor

kensington

Tenminste, volgens de stemmers van MTV. Kensington versloeg de #1 DJ van de wereld Hardwell, Martin Garrix, Chef’Special en Mr. Probz.

Ik was uitgenodigd om op de rode loper wat foto’s te maken van artiesten die naar het feestje in de Odeon kwamen. Na vijf jaar was het de eerste keer dat ik echt als pers aan zo’n loper stond, en het blijft een beetje een gekke situatie. Een aantal artiesten zijn superaardig en willen best praten, maar anderen lopen zo door. En dan heb je ook nog de net-niet bekende Nederlanders, waarbij ik (aan het eind van de rij) door de PR-dame gevraagd werd of ik niet alsjeblieft nog een foto van ze zou willen maken, omdat de rest dat dus niet deed. Ook werd elke artiest voor het betreden van de rode loper aangekondigd zodat we wisten wie het was. Geen overbodige luxe als je het mij vraagt, want bij sommige soapies wist ik echt niet wie het waren.

Na de rode loper mochten wij als pers tot onze verrassing ook nog naar het feest. Totaal underdressed ben ik nog even de zaal ingegaan. Kenners kennen hem uit de Dansplaat-clip van Brainpower, ik heb er zelf tijdens mijn studententijd nog menig feestje gehad. De zaal was prima aangekleed zoals je van MTV kan verwachten en je kon zelfs nog even op de foto met de Award als je dat wilde. Kensington trad op, speelde twee nummers en toen vond ik het zelf wel mooi geweest.

In de trein naar huis heb ik ze eens opgezocht op Spotify, en ik moet zeggen: ze vallen me zeker niet tegen. Ze klinken als een kruising tussen Kings Of Leon en The Royal Concept. Ruig, een ruw randje, een stoere zanger zoals de Kings en het catchy koortje en de strakke productie van The Royal Concept. Ze hebben ook net een nieuw album (Rivals) uit, en ik denk dat ze volgend jaar wel op een aantal festivals te zien zullen zijn. Ga ze bekijken!

28.02.2014 | 1 reactie
Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, gastblog, live recensie, rock
, , , ,

[concert] The Presidents of the United States of America

28.02.2014 | Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)

pusa-kudos

Over een paar maanden gaan de deuren van Tivoli op de Oudegracht in Utrecht dicht, om te verhuizen naar het complex op het Vredenburgplein. Vanuit nostalgisch oogpunt vind ik dat heel erg jammer. Het tunneltje naar de zaal, de net te krappe ruimte voor de garderobe, de ietwat aflopende vloer. Het draagt allemaal bij aan een memorabel concert avondje. Toch ben ik ook de persoon die met Feijenoordsupporters in discussie gaat over een eventuele nieuwe Kuip. Ze vinden de sfeer en historie te waardevol om te vervangen. En daar ga ik dan graag tegenin: soms moet je afscheid nemen van iets moois om verder te kunnen. Zo zal het ook bij Tivoli zijn. De nieuwe locatie gaat nieuwe herinneringen en routines brengen, dus ook ik ga het een kans geven.

Wellicht heb ik dus vorige week mijn laatste concert in Tivoli meegepakt. The Presidents of the United States of America (kortweg PUSA) haalden alles uit de kast, maar dat was niet eens nodig want het publiek had er zin in. Alle klassiekers werden afgewerkt: Peaches, Kitty, Dune Buggy, hun versie van “Video Killed The Radio Star”, al gauw stond de hele vloer te springen en ik heb ook weer wat stagedivers gezien.

PUSA maakte van de gelegenheid gebruik om het nieuwe album “Kudos to You!” te promoten. Het is weliswaar niet echt vernieuwend, maar voor wie geen genoeg kan krijgen van de 90’s happy-grunge-rock (zoals ik) is het een prima toevoeging. Hierbij een track die ze in Tivoli live speelden.

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.