Bombay

In mijn tienerjaren ben ik bassist geweest. Ik speelde in een bandje met wat mensen van school. Het mag geen naam hebben.

Oorspronkelijk was ik geen bassist maar had ik gewoon gitaarles op een Spaanse gitaar. Op een gegeven moment kon mijn vader voor een prikkie een drumstel en een basgitaar van iemand overkopen, en sindsdien was ik basgitarist. Beviel me ook beter: minder snaren, tegenritmes spelen en dus meer creativiteit. Als de juiste noot op het begin van de maat maar gespeeld werd kon ik voor de rest lekker m’n gang gaan. In het bandje nam ik ook al gauw de tweede stem op me, maar nadat iedereen geslaagd was ging het heel snel bergaf met mijn carrière.

De basgitaar nam ik mee naar mijn studentenkamer, waar ik nog af en toe meespeelde met nummers. Een band kwam er niet meer van en toen een jaar of wat later de broer van m’n huisgenoot, Gijs, aanbood om m’n basgitaar over te kopen ging ik er maar wat graag op in. Ik heb de basgitaar zelfs nog bij hem thuis afgeleverd.

Gijs is inmiddels wat bands verder, maar begint nu echt serieus aan de weg te timmeren. Z’n band Bombay stond vorige week in DWDD, dit weekend op Grasnapolsky en donderdag presenteren ze hun debuutalbum Show Your Teeth in Amsterdam. De komende maanden gaan ze op clubtour door Frankrijk, Duitsland en Nederland en het zou me niets verbazen als ze daarna nog een aantal festivals aandoen.

Maar of Gijs m’n basgitaar nog steeds heeft, dat weet ik niet :)

Dopamine

Ik kwam er vorige maand achter dat mijn lievelingsband van vroeger, Third Eye Blind, halverwege 2015 weer een nieuw album (Dopamine) heeft uitgebracht, en in november zelfs in de Melkweg heeft opgetreden.

Hun eerste album heb ik grijsgedraaid. Ik kende alle partijen, elk geluidje, en het was de soundtrack van mijn middelbare schooltijd. Het tweede album was iets minder, het derde geweldig, het vierde matig en nu is er dus, na jaren, een vijfde album. Inmiddels zijn alleen zanger Stephan Jenkins en drummer Brad Hargreaves nog overgebleven van de originele samenstelling. Na wat research kwam ik erachter dat de anderen zijn weggegaan omdat Stephan nogal een dominante bandleider is. Sterker nog, hij heeft met wat juridische trucjes zijn bandleden van het eerste uur erbij genaaid.

Een paar jaar geleden traden ze ook al eens op in de Melkweg, en ik was er bij. Vanuit sentimenteel oogpunt een prima avond, maar ik zag wel hoe arrogant zanger Stephan kan zijn. De eens zo grote liefde voor de band bekoelde een beetje. Het verklaart ook wel dat ik nu, het nieuwe album pas een half jaar na uitkomen voor het eerste goed heb beluisterd.

Onbewust ga je het toch altijd vergelijken met hoe het vroeger was. Het is nog net zo strak geproduceerd als toen, en dat moet ik toegeven: daar hou ik wel van. Er is gelet op de details en het klinkt gelikt. Ik luister door Spotify tegenwoordig nog maar weinig albums van begin tot eind, en ook bij Dopamine haal ik het einde niet zonder stukken te skippen. Waar eerdere platen nog wel een paar catchy nummers hadden, is dat op dopamine niet echt het geval. Dus ja, het klinkt gelikt, maar het klinkt als meer van hetzelfde en er zitten geen nummers bij die uitschieten, in positieve of negatieve zin. Een 6,5. Niet slecht maar ook zeker niet goed. Ik denk niet dat de liefde nog terug zal keren.

Kensington wint hem weer!

Het was een mooie zomer, maar oktober schudt ons wakker: de winter komt er aan! Het is maandagavond 12 oktober als ik mijn winterjas onderuit de kast vis en samen met mijn broer op weg ga naar Amsterdam. Tijd voor een feestje! In de Beurs van Berlage wordt vanavond de award voor Best Dutch Act uitgereikt, op de Pre-party van de MTV European Music Awards 2015, die zelf op 25 oktober in Milaan plaatsvinden.

De afgelopen twee jaar won Kensington deze award en ook deze avond behoren zij, samen met Dotan, Natalie la Rose, Martin Garrix en Oliver Heldens tot de genomineerden. We komen binnen in een megagrote zaal, vol enthousiaste jeugd in hippe outfits.

De avond begint met bier en dansen op de fijne beats van DJ Netsky. Na anderhalf uur is het tijd voor de uitreiking. We verwachten een spannende uitreiking, maar eigenlijk is het in vijf minuten alweer voorbij. Kensington word wederom gekroond tot Best Dutch Act! (Ik was stiekem wel een beetje voor Dotan.) De mannen bestijgen vrolijk het podium en bedanken iedereen. Jammer genoeg doen ze geen optreden. Ze verdwijnen weer en het publiek om ons heen reageert ook enigszins verbaasd op de snelheid van de award-uitreiking. Maarrr het mag de pret niet drukken, the party is on! We dansen vrolijk door terwijl DJ Sam Feldt draait. Ook spotten we nog wat feestende BN’ers, waaronder Tiësto, alvorens we de Hollandse kou weer in stappen op weg naar ons treintje.

Het was een leuke avond in Amsterdam. Felicitaties aan Kensington! Zij gaan nu op weg naar Milaan om de Best European Act in de wacht proberen te slepen!

(live) Queen + Adam Lambert

queen andreas terlaak

In mijn veel jongere jaren, in het cassetebandjestijdperk, was ik een fan van Queen. Ik kon hun Greatest Hits wel dromen, zo goed vond ik ze. Van de absolute tophits die nog af en toe op de radio kwamen, tot de iets minder grote hits die ik alleen van het bandje kende, ik vond het geweldig. Ik kan me zelfs nog vaag herinneren dat bekend werd dat Freddie dood was gegaan (ik moet toen tien zijn geweest).

Toen een paar maanden geleden dus mijn collega Michel zei dat hij kaarten ging kopen voor Queen + Adam Lambert, vroeg ik hem meteen om er ook een voor mij te cheffen. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dat ik afgelopen vrijdagavond met hem, zijn vrouw en nog iemand in de Ziggo Dome stond.

Via Setlist.fm had ik alvast de setlist van de avond ervoor opgezocht, en naarmate de show vorderde bleken ze precies hetzelfde te spelen. Niet heel erg natuurlijk, maar ik heb nog een klein beetje meer respect voor bands die elke avond opnieuw een nieuwe setlist maken. Ze begonnen in elk geval met One Vision, en de sfeer kwam er meteen goed in. Gevolgd door Another One Bites The Dust en Fat Bottomed Girls meteen drie nummers die ik nog van de Greatest Hits kende. Prima meezingmateriaal, en de zaal – niet heel verrassend vol ouwe lullen – had er zin in, was te merken.

Adam Lambert, “the new guy”, had er ook zin in. Met ingestudeerde grapjes en extravagante outfits wond hij de zaal om zijn vingers, zoals Freddie als flamboyante gay dat ook goed kon. Niet dat ze vergelijkbaar zijn, maar Adam komt aardig in de buurt. Een klein toneelstukje tijdens Killer Queen liet zien dat hij echt een spotlight-lover is.

Niet veel later kwamen mijn lievelings Somebody To Love en Love Of My Life (met oud videomateriaal van Freddie) langs, een van de hoogtepunten van de avond als je het mij vraagt. Daarna raakte de show een beetje aan het kabbelen. Een bas-solo, een drumbattle tussen vader en zoon Taylor en ruim een kwartier virtuoos nootjes vreten van Brian May kon me niet bekoren. De mannen (tegen de zeventig) werden een beetje moe leek het wel, want de nummers kwamen er met minder energie uit dan het begin van de avond. Gelukkig werd de show nog afgesloten met een door de hele zaal meegezongen Bohemian Rhapsody en de toegift We Will Rock You/We Are The Champions.

De grote die-hard fans hadden een geweldige avond, ik was blij dat ik Bryan en Roger nog in levende lijve heb mogen zien. Ik denk niet dat ze nog een keer terugkomen in Nederland, en dat dit echt de laatste tour is. Mooi om bij geweest te zijn.

Saint Motel

SaintMotel

Het is alweer een tijdje geleden dat ik op de Hype Machine ben geweest. Sinds ze Duurt Lang niet meer aggregeren (omdat ik Spotify-embeds gebruik ipv Soundcloud of MP3’tjes) hebben onze wegen zich gescheiden, en heb ik ook wat minder interesse in de laatste nieuwe hippe bands. En dat ik vader ben geworden zal ook niet geholpen hebben :).

Een van de dingen die ik daardoor dus helemaal heb gemist is Saint Motel. In 2012 hadden ze Hype-hit na hit, maar ik kreeg er niks van mee. Daarnaast stonden ze al in 2010 op SXSW, maar ook dat heb ik helemaal gemist.

Saint Motel is een indie-rockband, in de hoek van Franz Ferdinand, Weezer, Alphabeat. Uptempo, vrolijk, maar met een pop-rock twist. Helemaal mijn straatje dus. Dit jaar braken ze door (ook al hebben ze al een album uitgebracht in 2012) met het zomerse hitje My Type. In Italië is het een grote hit geworden, en ze hebben het zelfs tot de soundtrack van FIFA 15 geschopt. Daarnaast staan ze dit jaar op Coachella en kan je ze op 6 maart bewonderen in Paradiso. (in oktober waren ze er ook al, in het kader van het London Calling festival).