Duurt Lang

28.02.2014 | 1 reactie
Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, gastblog, live recensie, rock
, , , ,

[concert] The Presidents of the United States of America

28.02.2014 | Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)

pusa-kudos

Over een paar maanden gaan de deuren van Tivoli op de Oudegracht in Utrecht dicht, om te verhuizen naar het complex op het Vredenburgplein. Vanuit nostalgisch oogpunt vind ik dat heel erg jammer. Het tunneltje naar de zaal, de net te krappe ruimte voor de garderobe, de ietwat aflopende vloer. Het draagt allemaal bij aan een memorabel concert avondje. Toch ben ik ook de persoon die met Feijenoordsupporters in discussie gaat over een eventuele nieuwe Kuip. Ze vinden de sfeer en historie te waardevol om te vervangen. En daar ga ik dan graag tegenin: soms moet je afscheid nemen van iets moois om verder te kunnen. Zo zal het ook bij Tivoli zijn. De nieuwe locatie gaat nieuwe herinneringen en routines brengen, dus ook ik ga het een kans geven.

Wellicht heb ik dus vorige week mijn laatste concert in Tivoli meegepakt. The Presidents of the United States of America (kortweg PUSA) haalden alles uit de kast, maar dat was niet eens nodig want het publiek had er zin in. Alle klassiekers werden afgewerkt: Peaches, Kitty, Dune Buggy, hun versie van “Video Killed The Radio Star”, al gauw stond de hele vloer te springen en ik heb ook weer wat stagedivers gezien.

PUSA maakte van de gelegenheid gebruik om het nieuwe album “Kudos to You!” te promoten. Het is weliswaar niet echt vernieuwend, maar voor wie geen genoeg kan krijgen van de 90’s happy-grunge-rock (zoals ik) is het een prima toevoeging. Hierbij een track die ze in Tivoli live speelden.

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

27.09.2013 | 0 reacties
Bart-Jan | Marianne Meyer
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, live recensie, male singer/songwriter, rock, tips van de chef
, , , ,

[live] Frank Turner

27.09.2013 | Bart-Jan | Marianne Meyer

cu-fist

Zijn dokter had hem een maand lang verboden om gitaar te spelen, maar over springen, rondrennen en dansen had hij blijkbaar tegen Frank Turner niets gezegd. De rauwe folkzanger uit Zuid-Engeland liet de bandage om zijn lijf zien (gratis, als je meer wilde zien, kostte het 5 euro. ‘Ik ben niet zo duur,’ zei hij) en rende toen weer op en neer over het podium van Tivoli De Helling.

Rock ‘n roll, punk, folk, indie en zelfs een middeleeuwse ballade brachten Turner en zijn band The Sleeping Souls ten gehore, en wel met zo veel energie en intensiteit dat het je af en toe de adem benam: pas toch op met je ribben, jongen! Dat hij twee jaar achtereen is genomineerd als ‘hardest working artist’ door de AIM en eenmaal de prijs won is terecht. Een podiumbeest, iets anders kun je de dertiger niet noemen. Alles gaf hij, ook al was de show in Utrecht zijn 1461ste. Dat houdt hij dus bij.

Vanaf de opening was er het absolute en ongeveinsde enthousiasme. Prachtig simpele nummers als I Still Believe en Losing Days. Barliederen als Dan’s Song en Wessex Boy. Nummers over drank, over onvergeeflijk harde katers, over tattoos. Gospels over God die niet bestaat. Het is heel eenvoudig om je de zanger voor te stellen in dampende pubs met een sigaret in de ene hand en een pint in de andere.

Frank Turner is erg overtuigend als hij zegt dat hij het te gek vindt dat iedereen er is. Elke artiest roept het, maar van hem geloof je het ook. Als hij vervolgens een van zijn eigen liedjes in het Nederlands gaat zingen, vertaald en gemaild door een fan, dan ben je natuurlijk helemaal om, ook al ken je ‘m amper. Wanneer zie je dat nou? Turner en zijn band weten wat hun publiek wil en omgekeerd is hun publiek tot alles bereid: meezingen, klappen, gaan zitten, nog voor hij het heeft gevraagd. Een trouwe artiest en een net zo trouwe schare fans. Simpel is het.

Simpel is wel meteen zijn valkuil. Met zijn inhaak- en springmuziek loopt Turner het risico dat de kritische luisteraar snel genoeg krijgt van zijn liedjes. Met zijn nieuwste album Tape Deck Heart lijkt hij zich dat te realiseren en probeert hij nieuwe dingen. Het best slaagt hij daarin met het prachtige Broken Piano. De uitvoering in Utrecht is prachtig en het vormt een prettig afwisseling in het spring en doe je handen in de luchtfeestje.

Voor iedereen die Frank Turner in de toekomst gaat zien: leer Four Simple Words uit je hoofd. Het vat alles samen. Aanrader!

Gezien: Frank Turner in Tivoli De Helling 23 september 2013

06.03.2013 | 0 reacties
il Frodo | Jan Bartelings
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, blues, gastblog, ingezonden stukken, rock, weer eens wat anders
, , ,

Grim Tim

06.03.2013 | il Frodo | Jan Bartelings

Grim Tim

Grim Tim heeft de blues. Die van het rauwe, melancholische soort. Alsof je een bar binnenloopt in een broeierige Robert Rodriguez film. En er iemand op het punt staat een bargevecht te beginnen. Of, net zo makkelijk: om een vrouw op de bar te smijten en aldaar wild te beminnen. Of allebei tegelijk. Dat de vervreemdende titel van hun EP Cygnet Strumpet House verwijst naar een oud vervallen bordeel langs een weg in Frankrijk kan hierbij geen toeval zijn. Deze mannen weten hoe je hout laat kraken… Hnnggghhh… You got me… You got me bad... (Support)

David, Dustin en Koen, de mannen van de Eindhovense band Grim Tim, maken on-Nederlandse bluesrock. Hun muziek doet me wat aan het oude Soundgarden denken, maar heeft ook een andere kant, verrassende ingetogen en bijna lui, waarbij de stem van zanger David soms zelfs wat aan Jeff Buckley doet denken, zoals in het nummer Sixty Eight.

Grim Tim gebruikt veel tempowisselingen en durft liedjes klein te maken en tijd te geven. Maar daar wordt voldoende tegengewicht aan gegeven door net zo makkelijk van leer te trekken op de momenten dat er ook gewoon simpel op snaren gebeukt moet worden. Ook al hoor je dat hun sound nog niet op alle plekken even volwassen en solide is, levert dat uiteindelijk toch een lekkere dynamiek en bijzondere eigen sfeer op. Hiermee blijft deze muziek spannend en loopt niet in dié val, die dit type muziek wel in zich heeft: om ook zelf tot een film-cliché te verworden.

Maar nee, na de tent afgebroken te hebben, verlaat Grim Tim dit bargevecht in alle coolheid, veegt het bloed van zijn knokkels, tuurt wat schimmig door een blauwgeslagen oog, om dan met de bardeurtjes nog klapperend achter zich, volhardend door te strompelen naar de volgende hellhole…

03.03.2013 | 0 reacties
Victor | Victor Romijn
Tweet this | Share this | Pin It

rock, toepasselijk
, , ,

Hemeltjelief!

03.03.2013 | Victor | Victor Romijn

Hemeltjelief

Ik ga al een jaar of vijf elk jaar in mei mee naar het landelijke Theatersportweekend. Dat is een weekendje weg met zo’n 200 gelijkgestemden. Je volgt drie workshops, praat wat bij met oude bekenden doet een dansje. En elk jaar is er wel een groep die opstaat om het te organiseren.

Vorig jaar vond ik het tijd worden om me ook eens met de organisatie te gaan bemoeien. Samen met teamgenoot Ben, en mensen van het andere Amsterdamse team De Lelijke Eendjes pakten we de handschoen op. Gelukkig kregen we meteen hulp aangeboden van een paar ervaren organisatoren zodat we ons alleen maar met de ‘leuke’ dingen hoefden bezig te houden.

Een van die leuke dingen is het bedenken van een thema. Met redelijk briljante vondsten als Ego Trip, Back To School en Club Wup was de lat vrij hoog gelegd. Een stevige brainstormsessie met meerdere stemronden zorgde ervoor dat we uiteindelijk op Hemeltjelief zijn uitgekomen. Gelukkig zijn de reacties goed en gaan de deelnemers al helemaal op in het thema.

Afgelopen donderdag begon de inschrijving voor het weekend. Ik had de website omgebouwd naar het nieuwe thema en klokslag 12:00 uur ging de inschrijving open. En damn, wat ging het hard. Binnen tien seconden hadden al 90 mensen zich ingeschreven en het uur daarna bleef de teller maar doorgaan. Ergens tegen het einde van de middag hebben we de grens bereikt: meer inschrijvingen dan er mensen meekunnen. Nu is het nog een kwestie van op tijd betalen voordat ze zeker zijn van een plekje in de hemel. En er zullen er vast nog wel een paar toch afhaken, dus ik hoop dat we in mei uiteindelijk met 225 tevreden gasten een mooi weekend hebben.

Vanmiddag ga ik met het creatieve team alvast even naar de lokatie om weer even te scouten: wat ligt waar en hoe ver is het allemaal van elkaar af. Wat doen we ook alweer met de bar, en welke plekken kunnen we gebruiken voor de workshops? Het gaat steeds meer leven!