Becoming Bristol

Het is al meer dan een jaar geleden. Andere prioriteiten, nieuwe baan, kind naar school, getrouwd. Een beetje te druk dus om een blog bij te houden.
Desondanks blijf ik op dagelijkse basis nieuwe muziek ontvangen. Meestal delete ik die ongezien, maar gisteren stuurde een zanger van een band me een reminder met een plaatje van een begraven puppy. Daar moest ik zo om lachen dat ik ze toch maar ging beluisteren. En ik werd niet teleurgesteld.

Becoming Bristol is pas net begonnen als band, ze komen uit Seattle en hebben precies die pop/rock-vibe waar ik voor val. Van Third Eye Blind en Goo Goo Dolls twintig jaar geleden tot Kensington nu: een popliedje met gitaren dat goed is geschreven, en nog beter geproduceerd, daar kun je me altijd voor wakker maken. Wat Becoming Bristol dus heeft gedaan.

Toto

M’n zoon is bijna 4. Dat betekent dat hij nog volop in Sinterklaas gelooft en dat we dus al maandenlang, ook op snikhete dagen, Sinterklaasliedjes luisteren in de auto. Alleen in de auto, want verder worden er in huis geen CD’s meer gedraaid. Ik vertel hem nog maar niet dat er ook op Spotify Sinterklaasliedjes staan.

Naast de Sinterklaas-CD’s, liggen er ook wat andere CD’s in de auto. Jason Mraz, Ellie Goulding, een hitalbum uit eind jaren tachtig, Acda en de Munnik, en Toto. We hebben de afspraak dat voor elke drie Sinterklaasliedjes papa ook een liedje naar keuze op mag zetten en zo introduceerde ik hem dus laatst bij Toto.

Het nummer van mijn keuze was Pamela, nr. 12 op het Past to Present-verzamelalbum. Goed intro, vond ook Boris, maar hij was helemaal om bij de “Ahhh!” die de echte start het nummer inluidt. Sindsdien wil hij steeds het liedje van “Ahhh!” horen, en heeft hij ook al kennis gemaakt met een aantal andere hits. Sterker nog, hij drumt ze ook al een stukje mee en wil nog weleens een airguitar pakken in de woonkamer. Echt een zoon van z’n vader 🙂

Bombay

In mijn tienerjaren ben ik bassist geweest. Ik speelde in een bandje met wat mensen van school. Het mag geen naam hebben.

Oorspronkelijk was ik geen bassist maar had ik gewoon gitaarles op een Spaanse gitaar. Op een gegeven moment kon mijn vader voor een prikkie een drumstel en een basgitaar van iemand overkopen, en sindsdien was ik basgitarist. Beviel me ook beter: minder snaren, tegenritmes spelen en dus meer creativiteit. Als de juiste noot op het begin van de maat maar gespeeld werd kon ik voor de rest lekker m’n gang gaan. In het bandje nam ik ook al gauw de tweede stem op me, maar nadat iedereen geslaagd was ging het heel snel bergaf met mijn carrière.

De basgitaar nam ik mee naar mijn studentenkamer, waar ik nog af en toe meespeelde met nummers. Een band kwam er niet meer van en toen een jaar of wat later de broer van m’n huisgenoot, Gijs, aanbood om m’n basgitaar over te kopen ging ik er maar wat graag op in. Ik heb de basgitaar zelfs nog bij hem thuis afgeleverd.

Gijs is inmiddels wat bands verder, maar begint nu echt serieus aan de weg te timmeren. Z’n band Bombay stond vorige week in DWDD, dit weekend op Grasnapolsky en donderdag presenteren ze hun debuutalbum Show Your Teeth in Amsterdam. De komende maanden gaan ze op clubtour door Frankrijk, Duitsland en Nederland en het zou me niets verbazen als ze daarna nog een aantal festivals aandoen.

Maar of Gijs m’n basgitaar nog steeds heeft, dat weet ik niet 🙂

Dopamine

Ik kwam er vorige maand achter dat mijn lievelingsband van vroeger, Third Eye Blind, halverwege 2015 weer een nieuw album (Dopamine) heeft uitgebracht, en in november zelfs in de Melkweg heeft opgetreden.

Hun eerste album heb ik grijsgedraaid. Ik kende alle partijen, elk geluidje, en het was de soundtrack van mijn middelbare schooltijd. Het tweede album was iets minder, het derde geweldig, het vierde matig en nu is er dus, na jaren, een vijfde album. Inmiddels zijn alleen zanger Stephan Jenkins en drummer Brad Hargreaves nog overgebleven van de originele samenstelling. Na wat research kwam ik erachter dat de anderen zijn weggegaan omdat Stephan nogal een dominante bandleider is. Sterker nog, hij heeft met wat juridische trucjes zijn bandleden van het eerste uur erbij genaaid.

Een paar jaar geleden traden ze ook al eens op in de Melkweg, en ik was er bij. Vanuit sentimenteel oogpunt een prima avond, maar ik zag wel hoe arrogant zanger Stephan kan zijn. De eens zo grote liefde voor de band bekoelde een beetje. Het verklaart ook wel dat ik nu, het nieuwe album pas een half jaar na uitkomen voor het eerste goed heb beluisterd.

Onbewust ga je het toch altijd vergelijken met hoe het vroeger was. Het is nog net zo strak geproduceerd als toen, en dat moet ik toegeven: daar hou ik wel van. Er is gelet op de details en het klinkt gelikt. Ik luister door Spotify tegenwoordig nog maar weinig albums van begin tot eind, en ook bij Dopamine haal ik het einde niet zonder stukken te skippen. Waar eerdere platen nog wel een paar catchy nummers hadden, is dat op dopamine niet echt het geval. Dus ja, het klinkt gelikt, maar het klinkt als meer van hetzelfde en er zitten geen nummers bij die uitschieten, in positieve of negatieve zin. Een 6,5. Niet slecht maar ook zeker niet goed. Ik denk niet dat de liefde nog terug zal keren.

Kensington wint hem weer!

Het was een mooie zomer, maar oktober schudt ons wakker: de winter komt er aan! Het is maandagavond 12 oktober als ik mijn winterjas onderuit de kast vis en samen met mijn broer op weg ga naar Amsterdam. Tijd voor een feestje! In de Beurs van Berlage wordt vanavond de award voor Best Dutch Act uitgereikt, op de Pre-party van de MTV European Music Awards 2015, die zelf op 25 oktober in Milaan plaatsvinden.

De afgelopen twee jaar won Kensington deze award en ook deze avond behoren zij, samen met Dotan, Natalie la Rose, Martin Garrix en Oliver Heldens tot de genomineerden. We komen binnen in een megagrote zaal, vol enthousiaste jeugd in hippe outfits.

De avond begint met bier en dansen op de fijne beats van DJ Netsky. Na anderhalf uur is het tijd voor de uitreiking. We verwachten een spannende uitreiking, maar eigenlijk is het in vijf minuten alweer voorbij. Kensington word wederom gekroond tot Best Dutch Act! (Ik was stiekem wel een beetje voor Dotan.) De mannen bestijgen vrolijk het podium en bedanken iedereen. Jammer genoeg doen ze geen optreden. Ze verdwijnen weer en het publiek om ons heen reageert ook enigszins verbaasd op de snelheid van de award-uitreiking. Maarrr het mag de pret niet drukken, the party is on! We dansen vrolijk door terwijl DJ Sam Feldt draait. Ook spotten we nog wat feestende BN’ers, waaronder Tiësto, alvorens we de Hollandse kou weer in stappen op weg naar ons treintje.

Het was een leuke avond in Amsterdam. Felicitaties aan Kensington! Zij gaan nu op weg naar Milaan om de Best European Act in de wacht proberen te slepen!