Duurt Lang

23.10.2014 | 0 reacties
Victor | Victor
Tweet this | Share this | Pin It

lekker voor in de auto, pop, rock
, , , , ,

Kensington is de beste Nederlandse Act

23.10.2014 | Victor | Victor

kensington

Tenminste, volgens de stemmers van MTV. Kensington versloeg de #1 DJ van de wereld Hardwell, Martin Garrix, Chef’Special en Mr. Probz.

Ik was uitgenodigd om op de rode loper wat foto’s te maken van artiesten die naar het feestje in de Odeon kwamen. Na vijf jaar was het de eerste keer dat ik echt als pers aan zo’n loper stond, en het blijft een beetje een gekke situatie. Een aantal artiesten zijn superaardig en willen best praten, maar anderen lopen zo door. En dan heb je ook nog de net-niet bekende Nederlanders, waarbij ik (aan het eind van de rij) door de PR-dame gevraagd werd of ik niet alsjeblieft nog een foto van ze zou willen maken, omdat de rest dat dus niet deed. Ook werd elke artiest voor het betreden van de rode loper aangekondigd zodat we wisten wie het was. Geen overbodige luxe als je het mij vraagt, want bij sommige soapies wist ik echt niet wie het waren.

Na de rode loper mochten wij als pers tot onze verrassing ook nog naar het feest. Totaal underdressed ben ik nog even de zaal ingegaan. Kenners kennen hem uit de Dansplaat-clip van Brainpower, ik heb er zelf tijdens mijn studententijd nog menig feestje gehad. De zaal was prima aangekleed zoals je van MTV kan verwachten en je kon zelfs nog even op de foto met de Award als je dat wilde. Kensington trad op, speelde twee nummers en toen vond ik het zelf wel mooi geweest.

In de trein naar huis heb ik ze eens opgezocht op Spotify, en ik moet zeggen: ze vallen me zeker niet tegen. Ze klinken als een kruising tussen Kings Of Leon en The Royal Concept. Ruig, een ruw randje, een stoere zanger zoals de Kings en het catchy koortje en de strakke productie van The Royal Concept. Ze hebben ook net een nieuw album (Rivals) uit, en ik denk dat ze volgend jaar wel op een aantal festivals te zien zullen zijn. Ga ze bekijken!

21.08.2014 | 0 reacties
Victor | Joris Liebregt
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, instrumentaal, pop, tips van de chef
, , , , , ,

Falco Benz

21.08.2014 | Victor | Joris Liebregt

falcobenz

De naam doet Duits aan, maar toch blijkt er achter Falco Benz een onvervalste Nederlander schuil te gaan. Eelco Topper is actief als toetsenist voor o.a. Giovanca, Kyteman en Benny Sings, maar in zijn vrije tijd maakt hij dus nog meer muziek.

Onder het pseudoniem Falco Benz maakt hij electropop die zwaar leunt op synthesizers. Hij stuurde een demo op naar de baas van Magnetron Music, de platenmaatschappij van de Jeugd van Tegenwoordig, en die hoorde er wel wat in. Begin dit jaar bracht hij op dit label zijn tweede E.P. Hat Tricks uit, met het gelijknamige nummer als opener. Het is meteen het hoogtepunt van de E.P.

Hat Tricks is een popnummer in de stijl van Todd Terje. Als je Inspector Norse geweldig vond, dan vind je dit ook top. Slepende synths, lekkere beats en een mega-irritant bliepjeslijntje. Precies hoe ik ze graag heb, en hij staat dus ook al weken in mijn favorieten-, instrumentaaltjes- en hardlooplijst. Ik kan er geen genoeg van krijgen!

07.08.2014 | 0 reacties
il Frodo | Natalie McCool
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, gastblog, ingezonden stukken, pop, tips van de chef, weer eens wat anders
, , , , , , , , , ,

Natalie McCool

07.08.2014 | il Frodo | Natalie McCool

Natalie McCool

Hoeveel mensen zouden kunnen zeggen dat ze samen met Paul McCartney een liedje geschreven hebben? Samen met ene John Lennon behoort hij tot het duo dat waarschijnlijk de meeste hits ooit op zijn naam heeft staan. Maar na de ruzies, het wegvallen van John en het einde van de Beatles ging de koninklijke hitmachine Sir Paul McCartney rustig dóór met produceren alsof hij tien Duracell batterijtjes in zijn bips had. In een muzikale carriere die inmiddels al meer dan een half eeuw zijn vruchten afwerpt maakte Sir Paul ook nog succesvolle muziek samen met onder andere Stevie Wonder, Michael Jackson, Elvis Costello en Natalie McCool.

Natalie MacCool? Ja, je weet wel… Die veelbelovende zangeres die ook uit omgeving Liverpool komt en vorig jaar haar titelloze debuutalbum uitbracht. Want zij schreef als beginnende zangeres het stemmige nummer America, mocht het op de muziekschool voordragen aan Sir Paul, die haar daarna haar hielp met het herschrijven van de bridge. Eigenlijk verdient dat dus dit credit “Music by McCool & McCartney” (maar zo staat het niet in het boekje). Bekt ook nog eens lekker.

Natalie heeft een eigen sound die ook wel weer herkenbaar is en een beetje naar jaren ‘ 80 neigt (zoals wat niet tegenwoordig) en die een bepaalde rebelse en ook wat sombere eigenheid kent die me doet denken aan Kate Bush, Tori Amos, Holly McNarland en meer recent Florence + The Machine, Daughter en London Grammar.

Onlangs bracht ze met Wind Blows Harder een nieuw nummer uit, wat doet vermoeden dat er een nieuw album uit komt (maar dit is nog niet bevestigd). Ik heb haar debuut-album inmiddels zelf aangeschaft (ja, dat bestaat nog!) en begin langzaam al een beetje fan te worden (luister vooral naar deze versie van America, maar ook Nightcall en Dust & Coal mogen er zijn).

Ik ben benieuwd of het deze donkere parel uit Liverpool gegund is, om net net als haar illustere voorgangers, een aantal klinkende hits in Engeland en over de grens op haar naam te schrijven.

14.07.2014 | 0 reacties
il Frodo | Light and Magic: Water by Xanthic
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, gastblog, pop, tips van de chef, zelfde titel, ander nummer
, , , ,

Magic

14.07.2014 | il Frodo | Light and Magic: Water by Xanthic

Light and Magic: Water by Xanthic

Als kind hebben we door de sprookjes die ons voorgelezen werden door papa en mama aan de rand van ons bed leren geloven in twee dingen: magie en de liefde. Misschien wel de twee belangrijkste dingen die het leven écht de moeite waard maken. Alleen hebben we in de loop der jaren door het leven zelf geleerd dat je vaak, dat wat op het eerste gezicht magie lijkt, maar beter niet teveel kunt geloven en dat liefde die je leert kennen niet altijd even magisch blijkt te zijn als hij leek te worden.

Zoals breed uitgemeten in de pers, bleek zélfs het sprookjeshuwelijk tussen Chris Martin (van Coldplay) en Gwyneth Paltrow (van Iron Man) vatbaar voor de greep van de grote boze mensenwerkelijkheid – en in het liedje Magic bezingt Chris met een benijdbare hoop de nog immer zegevierende magie in hun daardoor juist schrijnend zichtbare sleets geworden liefde, met de aandoenlijkheid vasthoudendheid van de oude indiaan die een regendans doet in tijden van droogte.

Tina Dico (of Dickow, zo u wilt), die ik wonderbaarlijk pas sinds kort heb leren kennen, is een briljante singer-songwriter uit Denemarken. Ze bezingt in Magic met rake zinnen de romantische eenzaamheid van een vluchtige one-night stand – en je hebt het gevoel alsof je erbij staat en voelt wat zij voelt. Want we kennen allemaal het bleekgewassen sprookje van de liefde. Van alles wat kon zijn en het niet werd en van alles wat eens was maar nooit echt helemaal hetzelfde bleef.

Maar gelukkig voor ons allemaal blijft de liefde toch ondanks dat alles in ons sluimeren als het naïeve kind dat we allemaal eens waren. Omdat we ook allemaal diep van binnen weten, dat je voor echte magie juist af en toe tegen beter weten in moet blijven durven geloven.

Ik kijk erg uit naar het concert van Tina Dico, 1 december 2014 in het Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam (kaarten). Hopelijk duurt het niet al te lang voordat de heren van Coldplay ook weer data van een nieuwe tour bekend maken…

21.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, gastblog, live recensie, pop, tips van de chef
, , , ,

[live] Chvrches in de muziekkerk

21.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

CHVRCHES

Dat Glasgow goede muziek voortbrengt, dat weten we al sinds Gerry Rafferty in 1972 Stuck In The Middle With You uitbracht. David Byrne van Talking Heads, Texas en Franz Ferdinand zijn een paar grote namen van de jaren erna. De indiefolk heeft er goed geaard met bijvoorbeeld Belle & Sebastian, Arab Strap en The Fratelli’s. En vanaf de jaren negentig was er de electro van Mogwai, waarop momenteel wordt voortgebouwd door bands als Errors en Hudson Mohawke. Sinds 2011 is er Chvrches om de wereld te bekeren tot de Glasgow electro.

Chvrches is met zijn hang naar pop de meest toegankelijke van de drie en zou daarom het verst kunnen komen. Het kindstemmetje van Lauren Mayberry en de couplet-refreinformule van de -zeer hitgevoelige- nummers, de subtiele koortjes: het draagt er allemaal aan bij dat de band het, met name in Engelssprekende landen, bijzonder goed doet. Het debuutalbum The Bones Of What You Believe reikte in Engeland in 2013 tot plaats 9 en in de VS tot 12. Azië is zich aan het warm draaien: in Singapore en Japan groeit de fanbase gestaag.

Nederland is met plaats 68 nog niet zover, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Chvrches is deze zomer te zien op Best Kept Secret (al dan niet toevallig naast Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand trouwens) en het is wel zeker dat het drietal daar goed zal worden ontvangen. Het is moeilijk om Chvrches niet goed te vinden. Het geluid klopt volledig: de balans tussen de dansbare beats en de zangpartijen, de lyrics die je zo mee kunt zingen en, zoals we in Paradiso konden zien: de overdonderende lichtshow.

In ruim een uur komt het volledige album van Chvrches voorbij. The Mother We Share en Gun liggen het gemakkelijkst in het oor. Ook heel fijn: We Sink met groene lichtkanonnen en Night Sky met een prachtige LED-sterrenhemel. Chvrches dendert door en het is bijna vreemd om Mayberry en haar collega’s Iain Cook en Martin Doherty af en toe een beetje verlegen tussen de nummers door te horen babbelen, zonder die explosie van lichten en zonder de aanstekelijke melodielijntjes. Je zou bijna vergeten dat er mensen zitten achter al die bliepjes en synth-geluidjes.

Paradiso was ooit het verenigingsgebouw van een progressieve afsplitsing van de Hervormde Kerk. Een kerk kun je het dus niet helemaal noemen, maar voor dit verhaal doen we even alsof. Chvrches dat in dé muziekkerk van Nederland met een gigantisch lichtorgel de Schotse electro te verspreidt: dat is toch te mooi om te laten liggen.

‘Make a true believer of anyone anyone anyone’ klinkt het in het nummer Lies.
Het klopt, ik moet het volmondig toegeven: ook ik ben bekeerd tot de Glasgowse electropop.