Duurt Lang Muziekblog

21.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, gastblog, live recensie, pop, tips van de chef
, , , ,

[live] Chvrches in de muziekkerk

21.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

CHVRCHES

Dat Glasgow goede muziek voortbrengt, dat weten we al sinds Gerry Rafferty in 1972 Stuck In The Middle With You uitbracht. David Byrne van Talking Heads, Texas en Franz Ferdinand zijn een paar grote namen van de jaren erna. De indiefolk heeft er goed geaard met bijvoorbeeld Belle & Sebastian, Arab Strap en The Fratelli’s. En vanaf de jaren negentig was er de electro van Mogwai, waarop momenteel wordt voortgebouwd door bands als Errors en Hudson Mohawke. Sinds 2011 is er Chvrches om de wereld te bekeren tot de Glasgow electro.

Chvrches is met zijn hang naar pop de meest toegankelijke van de drie en zou daarom het verst kunnen komen. Het kindstemmetje van Lauren Mayberry en de couplet-refreinformule van de -zeer hitgevoelige- nummers, de subtiele koortjes: het draagt er allemaal aan bij dat de band het, met name in Engelssprekende landen, bijzonder goed doet. Het debuutalbum The Bones Of What You Believe reikte in Engeland in 2013 tot plaats 9 en in de VS tot 12. Azië is zich aan het warm draaien: in Singapore en Japan groeit de fanbase gestaag.

Nederland is met plaats 68 nog niet zover, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Chvrches is deze zomer te zien op Best Kept Secret (al dan niet toevallig naast Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand trouwens) en het is wel zeker dat het drietal daar goed zal worden ontvangen. Het is moeilijk om Chvrches niet goed te vinden. Het geluid klopt volledig: de balans tussen de dansbare beats en de zangpartijen, de lyrics die je zo mee kunt zingen en, zoals we in Paradiso konden zien: de overdonderende lichtshow.

In ruim een uur komt het volledige album van Chvrches voorbij. The Mother We Share en Gun liggen het gemakkelijkst in het oor. Ook heel fijn: We Sink met groene lichtkanonnen en Night Sky met een prachtige LED-sterrenhemel. Chvrches dendert door en het is bijna vreemd om Mayberry en haar collega’s Iain Cook en Martin Doherty af en toe een beetje verlegen tussen de nummers door te horen babbelen, zonder die explosie van lichten en zonder de aanstekelijke melodielijntjes. Je zou bijna vergeten dat er mensen zitten achter al die bliepjes en synth-geluidjes.

Paradiso was ooit het verenigingsgebouw van een progressieve afsplitsing van de Hervormde Kerk. Een kerk kun je het dus niet helemaal noemen, maar voor dit verhaal doen we even alsof. Chvrches dat in dé muziekkerk van Nederland met een gigantisch lichtorgel de Schotse electro te verspreidt: dat is toch te mooi om te laten liggen.

‘Make a true believer of anyone anyone anyone’ klinkt het in het nummer Lies.
Het klopt, ik moet het volmondig toegeven: ook ik ben bekeerd tot de Glasgowse electropop.

21.02.2014 | 0 reacties
Victor | Michel Cottin/Getty Images
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, perfect popsong, pop, toepasselijk
, , , , ,

Tina Maze

21.02.2014 | Victor | Michel Cottin/Getty Images

tinamaze

Tijdens de Olympische Spelen zie je dat sommige sporters meer dan sportieve talenten hebben. Zo blijkt dat Michel Mulder (goud op de 500 meter schaatsen) prima kan zingen, maar ook dat de Sloveense skister Tina Maze een bescheiden hitje in haar thuisland heeft gehad.

Tina heeft in haar jeugd naast het skiën ook veel piano gespeeld, en ze besloot voor het seizoen van winter 2013 een single op te nemen. Het werd My Way Is My Decision, een prima geproduceerd Europop-liedje, wat in drie dagen voor zo’n 400.000 views op youtube zorgde. Niet gek voor een Sloveense.

En wat blijkt: Tina Maze kan prima zingen, het is een lekker catchy liedje, en past perfect bij haar imago van snelle vrouw. Als haar sportcarrière erop zit kan ze altijd nog de muziek in.

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, overig, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

14.06.2013 | 2 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

kent u deze nog-nog-nog?, one hit wonder, perfect popsong, pop
, , , ,

Stacie Orrico

14.06.2013 | Victor

stacie-orrico-5

Toen mijn huisgenoot J. nog in de kast zat, hadden we het weleens over mooie vrouwen. Verschillende namen passeerden de revue, maar we hadden allebei een zwak voor Stacie Orrico. Ze had net een hitje met Stuck gehad, en tweede single More To Life deed het ook lekker.

Beide nummers zijn ontzettende gladde popliedjes, die perfect in de high-school sfeer van de Verenigde Staten of in elk geval Hollywood passen. Je ziet de quarterbacks, nerd-meisjes, modepopjes al langslopen. Niet raar, want dat is precies hoe de clip van Stuck is, en het zal ook de reden zijn dat het in de tienerfilm Stuck In The Suburbs is gebruikt. Zelf vind ik More To Life nog fijner, maar dat komt ongetwijfeld door de modulatie die in het nummer zit. Ik ben gewoon een sucker voor modulaties.

Inmiddels is ze alweer bij haar vierde album aanbeland en is ze op de serieuzere swingband-toer gegaan. Of dat een verbetering is, ik betwijfel het. Het succes van haar singles van tien jaar geleden zal ze denk ik niet meer kunnen evenaren.

24.02.2013 | 1 reactie
Victor | Zerahja Kartono
Tweet this | Share this | Pin It

dansplaat, ingezonden stukken, male singer/songwriter, oetjes en aatjes, perfect popsong, pop, tips van de chef
, , , , , ,

KOOS

24.02.2013 | Victor | Zerahja Kartono

KOOS

Afgelopen week werd ik gemaild door de Nederlandse artiest KOOS. Hij komt uit Rotterdam en maakt feelgood popmuziek. Zelf duwde ik hem meteen in het hokje van de Handsome Poets, maar hij kan meer.

Zijn debuut-EP Electric Carpet Ride (release-feestje op 8 maart in De Unie in Rotterdam, voor de liefhebbers), bestaat uit vijf heerlijk gezellige popliedjes die je zo mee kan zingen en die lekker radiovriendelijk zijn. Lekker uptempo, en de stem van KOOS is ook niet vervelend om naar te luisteren. Zijn Engelse uitspraak is prima, iets waar het bij andere Nederlandse zangers nog weleens aan wil schelen. De liedjes zijn prima geproduceerd en ik denk dat je met KOOS op je feestje/festival prima uit de voeten kan. Ben benieuwd of ik hem volgend jaar op Eurosonic/Noorderslag tegen ga komen :)

De EP is vanaf 8 maart in zijn geheel op Soundcloud te beluisteren.

KOOS – Feel Alright