Nee, ik ga er geen einde aan maken. En nee, ook al klink ik de laatste tijd als Daffy Duck (dat is een heel ander verhaal), dit is geen ode aan de Looney Toons (al verdienen zie die ode natuurlijk wel).

Nee, deze Duurt Lang gaat over de heftige confrontatie die ik had toen ik door mijn Recently Added playlist van iTunes scrollde… Ik ben namelijk, blijkt daaruit, officieel Folk fan geworden! En dat is toch wel een culture shock voor een verstokt Rock, Heavy Metal en House-liefhebber als ik dacht te zijn.

Nou speelt het wel een rol dat ik het labeltje ‘Folk’ in iTunes wel tamelijk ruim aan het interpreteren ben, om mooie homogene smart-playlists te kunnen maken (u snapt het, hier spreekt een muzieknerd). Dit doe ik door zonder blikken of blozen mijn helden en heldinnen als Agnes Obél, Alela Diane, Amy MacDonald, Bon Iver, Cat Power, Clannad, Eefje de Visser, Emiliana Torrini, Jonathan Wilson, Laura Marling, Lisa Hannigan, Loreena McKennitt, Midlake, Ray LaMontagne, Seth Lakeman, Shelby Lynne, Sigur Rós, The Tallest Man on Earth, The Walkabouts en Xavier Rudd op één hoop te gooien… En ja, ik weet dat ik met die hokjesgeest nu een heleboel mensen beledig, maar vooral mijzelf. Of niet. Want de afgelopen tijd bemerk ik in muziekland toch wel een trotse revival van de, vooruit, Folk.

Eén specifieke muziektip wilde ik jullie niet onthouden, en dat is degene waarmee verhaal eigenlijk allemaal begon… Toen ik onderstaande briljante mini-docu op Facebook voorbij zag komen, met daarin (naast veel andere mooie muziek) het nummer Sweet Little Duck (beetje gekke titel bij die beelden) van Kathleen Edwards. Kathleen Edwards kende ik nog niet, maar blijkt  een in Amerika al tijdje veelbelovende Alternative Country, kuch, Folk artieste, die ook nog eens de vriendin blijkt te zijn van Justin Vernon. Wie? Justin Vernon! Oftewel, beter bekend als (ja hoor, daar is ´ie weer) Bon Iver! Ik heb sinds deze ontdekking veel meer muziek van deze dame geluisterd, en kan deze zeker aanbevelen. Haar nieuwe album komt 17 januari uit en ook die, kan ik je al verklappen, is een juweeltje, met onder andere de single “Change the Streets”. Kopen, kopen, kopen!

Baffin Island: A Skier’s Journey part 2

Kathleen Edwards – Sweet Little Duck

Kathleen Edwards – Change The Sheets

Op zaterdag 3 december hobbelde ik samen met mijn nichtje ‘s middags naar de Bitterzoet in Amsterdam voor een showcase van Sennheiser. Samen met de Partysquad hebben zij een showcase opgericht voor jonge DJ’s om op iets groter niveau te laten zien wat ze kunnen. Heel goed initiatief. Er waren honderden inzendingen geweest vertelde Ruben van de Partsquad me. Daarvan hadden ze er drie uitgekozen; Gino, Made in June en JvR.

Gino opende met heel veel energie, het is altijd fijn om een DJ te zien die zelf ook lijkt te genieten en enthousiast wordt van wat hij zelf draait. Zijn set bestond vooral uit krakers, hits en feest tracks, maar…het was zo weinig verrassend. Terwijl hij prima mixte en eigenlijk alles wel goed deed, kon mijn aandacht er maar moeilijk bijblijven omdat de set zo gelijkmatig bleef, nooit eens een onverwachte breakbeat of zo er tussen. En dat maakt het ook makkelijk te vergeten.

Hierna draaide de enige dame van vandaag Made in June. Zij was eigenlijk hardstikke ziek, maar had toch besloten om te komen. Zij draaide een hele toffe, volwassen set. Zeer experimenteel en qua techniek deed zij het ook het beste. Ik was behoorlijk onder de indruk. En zeker omdat haar set zo divers was, ze opende vooral met veel electro en house achtige dingen, maar draaide haar hand er niet voor om om op het eind van haar set ineens DMX te draaien! Minpuntje was wel dat bijna alle tracks in dezelfde BPM leken te staan, waardoor de tracks soms iets teveel in elkaar op gingen.

Als laatste was het tijd voor JvR, een duo DJ en MC. Kennelijk mocht je ook fans meenemen en toen bleek dat driekwart van de zaal vrienden van hen was. Wat wel in hun voordeel werkte voor het feestgevoel. Maar ja, als je dan als MC gaat zeggen “let op die piano” als je een synthesizer hoort, ben ik eigenlijk al een beetje weg. Ondanks het enthousiasme van het publiek en JvR zelf, vond ik het een matige set. Ik vond hun keuzes van tracks ongeinspireerd en zoals mijn nichtje opmerkte: “Het lijkt wel een spinning les in de sportschool van mijn vader”. Waar ik hiervoor het geluid steeds fantastisch had gevonden, vond ik nu alles te schel klinken, zelfs de dubstep klonk schel! Omdat de zaal ook vol stond met hun vrienden, deed het ineens een beetje aan als schoolfeestje.

Tussen de drie DJ’s werd ook een winnaar gekozen door een jury en stemmen van het publiek. Jammer, want daardoor was het voor JvR een gelopen race en werd Made in June (die in haar eentje was komen opdagen) een onterechte derde. Zij was mijn favoriet, haard toe de koor.

Het hoogtepunt van de middag was toen de Partysquad zelf ging draaien. Toen konden we pas echt dansen. En nog wel op mijn favoriete track van het moment!

Waka Flocka Flame – Hard In Da Paint

Ik heb het hiphopmeisje in mezelf weer terug gevonden. De afgelopen jaren was ik mijn voorliefde voor hiphop een beetje kwijt geraakt. Maar dankzij mijn nieuwe koptelefoon is de hiphopliefde weer helemaal terug. Ik hou namelijk van beats en hoe harder hoe beter. En zo fiets ik dus heerlijk bouncend door de stad.

Mijn liefde voor hiphop is vooral begonnen met de zogenaamde nederhop. In de loop der jaren bijna tot een scheldwoord uitgegroeid waar je tegenwoordig als serieuze rapper niet meer mee geassocieerd wilt worden. Oorzaak hiervoor is vooral de jarenlange dominatie van Osdorp Posse die zichzelf uitriepen tot uitvinders van de nederhop. Maar vele hiphopheads konden maar weinig met hun stijl die steeds meer een combinatie van hiphop en metal werd.

Osdorp Posse was voor mij één van de eerste hiphopgroepen waar ik mee in aanraking kwam, gevolgd door andere Nederlandstalige groepen als White Wolf en de Oudekerk Kaffers. Op de Havo richtte ik zelf samen met een klasgenote het illustere gezelschap ´The bitches of Eastwick´ op wat nooit meer is geworden dan een hoop krabbels in mijn wiskundeschrift en een logo ontwerp. Maar uiteindelijk kwam ik toch terecht in de nederhop groep Codewoord en kwam het daadwerkelijk ook tot een aantal nummers en optredens. Via een rappend vriendje kwam ik in contact met die andere Nederlandstalige scene gevormd door artiesten als Brainpower, Extince en later Jiggy J, Opgezwolle en anderen.

De stijl van Def P en zijn adepten kon me steeds minder bekoren en de nederhopscene van destijds is langzamerhand ook een stille dood gestorven. Maar de Nederlandstalige hiphop is meer levend dan ooit. Anders dan in de jaren ´90 worden de hitlijsten inmiddels aangevoerd door Nederlandstalige rappers (Gers Pardoel doet het al weken zeer goed met zijn single ´Ik neem je mee´) en weinig artiesten zijn meer salonfähig dan de Jeugd van Tegenwoordig. Sef, ook wel bekend van de Flinke Namen waar ik ook graag op mag bouncen, heeft vorige week zijn soloalbum uitgebracht. Een lekker groovy nummer is Blits met een feature van Jiggy Djé, misschien wel de beste rapper die we in Nederland hebben.

Osdorp Posse – Steek ´m op

Sef ft. Jiggy Djé – Blits