De nieuwe single van Röyksopp is uit. Als tweede single van Senior hebben ze gekozen voor Forsaken Cowboy. Prachtig nummer, daar niet van, maar de B-kant is nog veel interessanter!
Keyboard Milk is een prachtig instrumentaal geluidslandschap zoals alleen de heren Berge en Brundtland ze kunnen maken. Dwalend, glijdend, vliegend, schuivend, het gaat allerlei kanten op. Deze 7 minuten durende muzikale reis is er een door verlaten afgelegen plekken en doet je zelfs midden in een drukke stad voelen alsof je midden in de fjorden van Noorwegen bent.
Het nummer wat ik altijd met mijn jeugd zal associëren, is nu gecovered door Andrew van Songs To Wear Pants To. Op die site maakt hij liedjes op aanvraag. Wil je een liedje over roze eenhoorns die op regenbogen dansen, hij maakt het voor je, wil je YMCA als liftmuziek, hij maakt het voor je.
Een van zijn bezoekers daagde hem uit om van teenage-anthem Semi-Charmed Life een hele, hele, heeele trage piano versie te maken. En Andrew deed het. Hij gebruikte alleen het refrein, omdat het anders veel te lang zou duren, langer dan de tijd tot Third eye Blind weer een hit zou scoren.. maar dat zijn niet mijn woorden.
Gisteravond was ik voor mijn tweewekelijkse Quizavond in de kroeg. De opkomst was laag, en ons team eindigde volledig terecht in het linkerrijtje. Na afloop bleef ik met wat teamgenoten en aangeschoven concurrenten wat napraten over de mooiere dingen des levens. Daggeren, hashtags, Aziaten en andere onderwerpen vlogen over tafel. Op een gegeven moment kwamen we uit op muziek en werden lievelingsnummers uitgewisseld.
Volledig onverwacht riep M. iets over de Dire Straits. Kwaliteitsmuziek, dat wel, maar in mijn top drie? Absoluut niet. Ik vond hte erg lastig om een keus te moeten maken. Een van de nummers die zeker hoog eindigt is Mr. Brightside van The Killers. Net als Camerion Diaz in The Holiday zing ik hem graag hard en uitbundig mee als ik kan. Vooral het stukje ‘I Never..’ tegen het einde van het nummer vind ik een heerlijke climax. Ook de remix die Stuart Price onder het pseudoniem The Thin White Duke van Mr. Brightside maakte is van uitzonderlijke kwaliteit. Lekker traag opbouwend en uiteindelijk toch extatisch. Zo hoor ik ze het liefst.
Eind december, het laatste bericht van het jaar; even terugblikken. Vorig jaar schreef ik dit:
In 2010 vind ik een nieuwe baan, ga ik eindelijk Noorwegen bezoeken, schrijf ik een boek, koop ik een kano, speel ik nog meer improvisatietheater, verhuis ik naar een nieuw huis en blijf ik met plezier voor Duurt Lang schrijven.
De baan heb ik gevonden, ik heb meer improvisatietheater gemaakt en ik schrijf nog steeds voor Duurt Lang. De rest is er nog niet van gekomen om verschillende redenen (overwegend financieel) en is op de lange baan geschoven. Het schrijven van een boek, dat zal volgend jaar ook niet gebeuren; Noorwegen staat nu op de rol voor 2012 en alleen het kopen van een kano, dat zou nog wel eens kunnen gaan lukken.
Overigens heb ik wel weer wat nieuwe plannen gemaakt, natuurlijk. Zo ben ik volgend jaar nog steeds aan het werk bij dezelfde werkgever, ga ik naar Australië om mijn zus op te zoeken en organiseren we het eerste Duurt Lang-feest. Ook zal er misschien een beetje geld verdiend gaan worden met Duurt Lang door het plaatsen van wat relevante advertenties, met bv. links naar iTunes of concertkaartjes. En hopelijk krijgen we minstens net zoveel bezoek als afgelopen jaar.
Want bezoek, dat is er geweest. Sinds we in maart zijn aangesloten bij The Hype Machine zijn de bezoekersaantallen gestegen van 15 per dag naar minstens 300. Het meeste komt uit de VS (voornamelijk voor de MP3′s dus) maar ook een groot deel uit Nederland. Nederlanders vinden ons dan weer beter via zoekmachines. Interessante statistieken, en leuk om de groei van zo’n medium te kunnen volgen. Het is toch een beetje ons kind.
Namens alle bloggers van Duurt Lang een prachtig uiteinde en tot volgend jaar!
Zaterdag vertrekt een van mijn beste vrienden naar Zuid-Amerika. Ze was er al eens eerder een paar maanden, maar moest toen halsoverkop terugkomen omdat haar vader ziek was. Nu gaat ze voor een jaar weg, om de reis af te maken. Ze gaat naar “VS, Argentinië, Chili, Brazilië, Suriname, Colombia, Ecuador, terug naar Colombia en daarna door naar Midden Amerika als er nog tijd is”. Goeie reis, schat. Ik ga je missen.
Patagonië is een van de eerste stops in haar reis. Het is een van de mooiste stukken Argentinië (schijnt) en daarom zijn er redelijk wat liedjes over gemaakt. Degene die het eerste bij me opkomen zijn Homage To Patagonia en Return To Patagonia van Lemon Jelly. Twee ontzettend lange nummers (9:35 resp. 8:41) die allebei hun eigen sfeer hebben. Homage To Patagonia is een jazzy nummer met oriëntaalse invloeden en gekke instrumenten. Return To Patagonia is ook jazzy, maar heeft een hoger tempo en gebruikt meer gebruikelijke instrumenten als saxofoon en violen. Wat de nummers ook gemeen hebben is dat tegen het einde van het nummer een mannenkoor hun gezang inzet. Je zou Return To Patagonia eigenlijk dus als de oudere broer van Homage to Patagonia kunnen zien. Beiden heerlijk om bij weg te dromen. Tijdens een lange bus- of vliegreis, bijvoorbeeld.
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
