Soko

first kiss

Afgelopen week ging er een video viral. Je kan het moeilijk gemist hebben. 20 zorgvuldig uitgezochte modellen en acteurs zoenden elkaar zonder elkaar te kennen. Prachtig natuurlijk, ook al was het een reclame voor het modemerk WREN.

De ongemakkelijkheid, de chemie, de giechels. Vaak stiekem heel herkenbaar en ook al weet je dat het acteurs zijn, de emoties zijn zo echt. En juist daarom werd de video zo ontzettend hard gedeeld.

Op kantoor zijn we dol op virals, en toen we dus ‘s ochtends deze video ontdekten maakten we een poultje. Op dat moment, half tien, was de video zo’n 750.000 keer bekeken. De voorspelling geldde voor 17:00 uur. Mijn collega’s zaten allemaal vrij conservatief rond de 2,5 miljoen, maar ik durfde het wel aan: 4 miljoen views. Gedurende de dag zagen we de views stijgen, en zodra de grote blogs (betaald of niet, waarschijnlijk wel) het oppikten begon het echt hard te lopen. Tegen drie uur was de 2,5 miljoen al doorbroken en om vijf uur had de video net de 4 miljoen-grens doorbroken. Terwijl toen pas echt het hek van de dam was: drie uur later was de score 8 miljoen, werd de VS wakker en de volgende ochtend stond hij over de 20 miljoen. De eerste spoofs werden gemaakt en de viral was compleet.

Maar het mooiste van de video vond ik juist het liedje eronder. Soko, een van de zoeners uit de video, heeft het liedje We Might Be Dead By Tomorrow uitgeleend aan de video. Het past perfect bij de sfeer, de boodschap van de video en laat de emotie tien keer zo hard binnenkomen. Een prachtig voorbeeld van hoe muziek beeld kan versterken.

One Day

oneday

Vorig jaar, tijdens de zomervakantie, had ik eindelijk weer eens de tijd om een boek te lezen. Op London Heathrow liep ik door een boekenwinkeltje, en mijn oog viel op One Day. De buitenkant zag er goed uit en uit de flaptekst kon ik opmaken dat het een conceptueel verhaal was: het volgde de relatie tussen twee mensen op een dag in het jaar, twintig jaar lang. Op dat moment wist ik: dit is echt een boek voor mij.

Het boek volgt de levens van Emma en Dexter. Zonder in spoilers te vervallen was het een boek dat me vastgreep en niet meer losliet. Ik herkende de personages, ze waren echt, eerlijk en persoonlijk en ik voelde echt met ze mee. [TOCH EEN SPOILER] Toen op een gegeven moment een van de twee om het leven kwam was ik echt geraakt. Hoe kan een schrijver dat nou doen? [EINDE SPOILER]

Weer thuis kwam ik erachter dat het prachtige boek ook al verfilmd was, met onder andere Anne Hathaway in de hoofdrol. Meestal zijn boekverfilmingen niet veel soeps, maar de film One Day pakte gelukkig goed uit. Een voorbeeld van hoe het zou moeten. Om een lang verhaal kort te maken: Lees dit boek.

Atlas

The-Hunger-Games-Catching-Fire

Coldplay is weer terug. Speciaal voor de tweede film van The Hunger Games, Catching Fire, hebben ze een nieuw nummer geschreven. Het is wat je van ze zou verwachten, maar daardoor wel weer met kwaliteit.

Het begin klinkt als een nummer van A Rush Of Blood To The Head. Een rustig pianointro met de stem van Chris Martin die het eerste couplet zingt en in de tekst verwijst naar de film. tegen het eerste refrein komen er al meer instrumenten en bouwt het nummer op naar de bombastische kant waar we Coldplay van kennen op Viva La Vida en Mylo Xyloto. Tegen de tijd dat het refrein terugkomt is het nummer op zijn hoogtepunt en zodra de eerste gitaarsolo zich aandient is het alweer bijna afgelopen.

De boodschap van de ballad vind ik wel heel mooi: I’ll Carry Your World. De opofferingsgezindheid die in de films een rode draad is, kan natuurlijk ook worden toegepast op relaties, en zo universeel gemaakt worden. En dat het nummer Atlas heet heeft daar natuurlijk weer alles mee te maken. De Griekse God Atlas werd door Zeus gestraft voor zijn rol in de Titanenoorlog en moest de hemel dragen, hoewel hij tegenwoordig ook vaak gezien wordt als God die de wereld moest dragen.

Ludovico Einaudi

einaudi

Gisteren vroeg iemand naar de muziek onder de nieuwe Fox Eredivisie commercial. Het is een prachtig stukje piano. Wat research leidde tot de uitkomst: het is speciaal voor de commercial gecomponeerd.

Een van de reacties van anderen die zochten naar de man/vrouw achter de muziek was Bart. Verder ken ik hem niet, maar hij gokte op Ludovico Einaudi. Ik zocht hem op op Spotify en werd meteen fan. Ludovico is een Italiaanse componist van bijna zestig en je zou hem gehoord kunnen hebben in de films Intouchables en J. Edgar. Hij staat eind oktober in een uitverkocht concertgebouw.

De muziek die hij maakt is klassieke pianomuziek, echte filmmuziek. Het neemt je mee op een reis en is heel rustgevend. Het is soms vrij minimalistisch, en als je van bijvoorbeeld Yann Tiersen houdt dan vind je dit ook mooi. Echt!

Susanne Sundfør

ani_33623_960

Vorig jaar werd ik door collega Jim getipt over Susanne Sundfør. Omdat we een gezamenlijke interesse hebben in Noorse muzikanten, was dit een zangeres die ik echt móest gaan beluisteren, zei hij. Ze had net een klein hitje gehad met White Foxes, en ik vond het mooi. Wel een beetje engelachtig, wat me deed denken aan Fever Ray, waar ik niet heel erg weg van ben. Op het album stonden naast White Foxes niet echt uitschieters, waardoor ik het vrij snel vergat.

En toen, een maand of twee geleden nam ze een nummer op met Röyksopp. In twee dagen schreven ze Running To The Sea, een prachtige ballad die speciaal voor de tiende verjaardag van een radioshow. Het nummer bouwt geweldig op en is een voorbode van de mooie dingen die er in de toekomst nog gaan komen. Susanne gaat binnenkort echt doorbreken, denk ik.

Wat daar ook aan bijdraagt is dat ze door M83 (die we nog kennen van het briljante Midnight City) is gevraagd om de aftiteling van Oblivion in te zingen. M83 heeft de volledige soundtrack van deze film verzorgd, waar de regisseur voor zijn vorige film met Daft Punk werkte. Ook dit nummer is een pareltje, en de stap naar het grote publiek. Susanne Sundfør, onthoudt die naam!