Berichten in de categorie album review

13
Dec 11

Face Value

Voor sinterklaas vroeg om LP’s uit de tijd van mijn ouders. Van mijn moeder kreeg ik het klassieke album Face Value van Phil Collins. Het kwam een maand voor mijn geboorte uit en is zijn solodebuut. Het is vrijwel geheel geïnspireerd op de scheiding van zijn eerste vrouw, wat gelukkig heel veel emotie oplevert. Het opent met In The Air Tonight en eindigt met de Beatles-cover Tomorrow Never Knows. En hoewel Phil van huis uit drummer is, maakt hij veel gebruik van een drummachine, de Roland CR-78 uit 1978.

Hand In Hand is een nummer waar de drummachine duidelijk terugkomt. Een instrumentaal nummer, dat in sommige trompet-stukken erg veel lijkt op Dance Into The Light. Ik vind het cool om te zien dat iemand die zo van het handwerk is, toch de techniek omarmt, er mee durft te experimenteren en het niet gebruikt op de manier zoals hij zijn drums gebruikt. Juist die experimenteerdrift leidt vaak tot mooie nieuwe vondsten.

Een ander hoogtepunt op het album is If Leaving Me Is Easy. Het is de eerste samenwerking met Eric Clapton (de tweede is I Wish It Would Rain Down), een mooie ballad. Bijzonder is ook dat Against All Odds, een van Phil’s grootste hits, voor dit album is opgenomen maar werd weggelaten omdat er al genoeg ballads op het album stonden. Dus moet je nagaan hoe groot het succes van Face Value was geweest als Against All Odds er wèl op had gestaan!

Mam, bedankt voor het mooie kado. Ik heb hem al een paar dagen op staan, draai hem letterlijk grijs. En als een van jullie nog klassieke platen zoals deze kwijt wil, dan ben ik je man!

Phil Collins – Hand In Hand

Phil Collins – If Leaving Me Is Easy

11
Dec 11

Wonderful Life

Ik hoor je denken… Wonderful Life… Was daar niet eerder item over geschreven op Duurt Lang? Ja, dat klopt. Maar in het kader van Zelfde Titel, Ander Nummer, wilde ik het heel even hebben over de -wellicht zelfs iets bekendere- Wonderful Life van de heren van Black.

Dat is namelijk een nummer dat sinds die regelmatige terugkerende jaren tachtig al in verschillende gedaantes de revue gepasseerd is. Het is, kortom, één van die nummers die zich graag laat coveren. En laten we eerlijk zijn. Het orgineel was natuurlijk al goed, en is natuurlijk nog steeds een classic, en mag dus ook wel weer eens een keer genoemd worden.

Sinds de versie van Black, werd het nummer al gecoverd door Mathilde Santing, Ace of Base, Tina Cousins en nu dus ook door Smith & Burrows. Wie? Ja, Smith & Burrows. Deze heren zijn als duo nog niet zo bekend, maar dat komt omdat het een gelegenheidsduo betreft bestaande uit respectievelijk zanger Tom Smith van de Editors, en drummer Andy Burrows van Razorlight. Die wilden graag samen een kerstplaat(!) maken en aangezien de Sint nu het land uit is, is dit dan ook meteen hét moment deze plaat even te pluggen.

Al is de plaat Funny Looking Angels bedoeld als kerstplaat, hij luistert ook gewoon érg lekker weg, dus verdient wel meer dan dat predikaat, vind ik. Door de bekende dromerige stem van Smith, maar ook gewoon door de muzikale chemie en warme sfeer. Agnes Obel zingt ook nog een nummertje mee en het nummer Wonderful Life is dus ook terug te vinden, en in een uitvoering die er ook weer mag wezen.

Black – Wonderful Life

Smith & Burrows – Wonderful Life

24
Nov 11

Drunk On Love

Ik zal het niet onder stoelen of banken steken of proberen te bagatelliseren. Ik vind Rihanna tamelijk briljant. Het is één van de weinige vrouwelijke sterren die zowel door mannen als vrouwen als ongelooflijk sexy wordt beschouwd. Ze werkt als een malle, zonder haar menselijkheid te verliezen, want work hard equals play hard Rihanna style. Ze voelt feilloos de laatste trends aan en kiest haar samenwerkingsverbanden bewust en is daarmee bijna altijd spot on. Ook heeft ze een uniek geluid, of je nou houdt van haar Barbadiaanse accent of niet, je kan haar niet verwarren met één van haar tijdgenoten.

Onlangs is haar zesde album Talk That Talk uitgekomen. Hoewel ik na één keer luisteren niet echt een goed oordeel kan vellen was er wel een nummer wat er duidelijk uit sprong. Een duidelijk gejatte sample, duidelijker vind je ze niet en eentje waarvan ik nou niet weet of ze zich er populair mee maakt. Wat ik wel weet is dat als het een enorme hit gaat worden, wat in het geval van Rihanna onvermijdelijk lijkt, ik mensen een potje ga irriteren. Voor Drunk On Love heeft ze namelijk Intro van Londense band The XX gebruikt. In mijn ogen de meest briljante album opening ooit gemaakt. Voor veel Rihanna fans een waarschijnlijk onbekend nummer. Ik zal het dus niet kunnen laten mensen uit m’n omgeving op het origineel te wijzen.

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat m’n mening is over Drunk On Love. Luister en oordeel zelf. En let me know wat je er van denkt.

Rihanna – Drunk On Love

The XX – Intro

04
Nov 11

Mylo Xyloto

Het nieuwste album van Coldplay, Mylo Xyloto is net uit. Het verschilt nogal van het vorige album Viva La Vida. Waar Viva wat meer bombastisch was opgezet is Mylo Xyloto wat meer gericht op het exprimenteren met nieuwe instrumenten en manieren van het maken van een nummer. Wat meer hip-hop, wat meer elektronica. En ze kunnen het goed gebruiken.

Er zijn een paar korte instrumentale stukjes (zoals M.M.I.X. wat voorafgaand aan Every Teardrop Is A Waterfall komt) die samen met de rest van de nummers een verhaal vertellen. Het verhaal van Mylo Xyloto, die zich bevind in een grijze wereld en daar kleur aan wil geven. Dat is ook weer mooi te zien in de albumhoes die grijs is en de felgekleurde graffiti die de titel vormt.

Een van de hoogtepunten van het album is wat mij betreft Hurts Like Heaven (voorafgegaan door het instrumentale titelnummer Mylo Xyloto). Een krachtige opener van het album, goed meezingbaar door massa’s, lekker uptempo en gewoon erg pakkend. Ook het nummer met Rihanna is gewaagder dan je van Coldplay zou verwachten. Veel meer leunend op de electronica slaan ze een nieuwe weg in hun carrière in. Een weeg waar ze hopelijk voorlopig nog wel even zullen blijven.

Coldplay – Mylo Xyloto/Hurts Like Heaven

Coldplay – M.M.I.X./Every Teardrop Is A Waterfall

15
Oct 11

Audio, Video, Disco

Volgende week komt het nieuwe album van Justice uit. Audio, Video, Disco heet het en het is inderdaad een echte discoplaat. Het mengt lekkere beats met gitaren, een beetje zoals Daft Punk dat deed op Human After All, en in mindere mate op Discovery.

Het resultaat is heel anders dan hun vorige plaat Cross, maar toch onmiskenbaar Justice. De manier van produceren, de instrumenten die ze gebruiken laat zien dat ze gegroeid zijn. Soms vliegt het nog stevig uit de bocht, zoals in Civilization, maar gelukkig gaat het meer en meer richting disco. Helix is wat mij betreft een van de hoogtepunten van de plaat. Catchy als een malle, en een aanstekelijke tegenmelodie die me doet denken aan Daft Punk’s Digital Love. Een instant klassieker.

Een ander bijzonder nummer op de plaat is Ohio. Geïnspireerd op de harmonieën van Queen is het een nummer met een heel ander tempo en gevoel dan de rest van de plaat. Justice laat merken dat ze meer kunnen dan alleen maar dansvloer-stampers maken. Een bijzondere ontwikkeling waarvan ik benieuwd ben waar het gaat eindigen. Ga die plaat luisteren!

Justice – Helix

Justice – Ohio


Sennheiser Adidas Headphones