Duurt Lang

09.06.2014 | 0 reacties
Sytse
Tweet this | Share this | Pin It

album review, duurt lang, folk, male singer/songwriter

Haters en gelovers

09.06.2014 | Sytse

20140608-141334-51214533.jpg

Ik snap ze wel. Misschien hebben ze zelfs gelijk. Misschien stellen zijn liedjes inderdaad niks voor en is hij inderdaad de natuurlijke erfgenaam van James Blunt. Ik begrijp heel goed dat veel mensen een hekel hebben aan Pasenger. Je weet wel, die van het door de radio vakkundig kapot gedraaide Let Her Go. Hij maakt het haters ook lekker makkelijk, met zijn hoge maar toch rasperige stem en zijn eenvoudige deuntjes en teksten. Toch ik luister ik ernaar. Waarom? Ik geloof hem. Ik geloof dat hij meent wat hij zingt. Zoals: “I write songs that come from my heart and I don’t give a fuck they get into the charts”, een zin uit 27, één van de sterkste liedjes van zijn nieuwe album Whispers.

Je kunt het stoerdoenerij noemen, een poging om weer wat krediet te krijgen van liefhebbers van Serieuze Muziek Die Niet In De Hitlijsten Staat. Maar ik denk dat hij het meent. Natuurlijk vindt hij vast het leuk om succes te hebben en voor grotere zalen te spelen. Dat kan hij ook. Vorig jaar pakte hij Pinkpop in, helemaal in zijn eentje en met een gitaar. Ik geloof dat hij dezelfde muziek zou maken als hij nog steeds op straathoeken en in kroegen zou spelen. Hij vindt het vast ook fijn om meer budget te hebben voor zijn album, zijn nieuwe plaat klinkt zelf wat overgeproduceerd hier en daar (wat minder strijkers en blazers de volgende keer graag en laat dat Caribische gepingel ook maar weg). Maar he, voor minimalisten als ik is er een bonus-cd met akoestische uitvoeringen. Zo is hij dan ook wel weer, die Passenger. Gelukkig maar. Hoef ik me voorlopig nog niet bij de haters aan te sluiten.

27.05.2014 | 0 reacties
Victor | Kacper Kasprzyk
Tweet this | Share this | Pin It

album review, beats en bliepjes, instrumentaal, perfect popsong, persoonlijke plaat, tips van de chef
, , , , , ,

[EP] Röyksopp & Robyn Do It Again

27.05.2014 | Victor | Kacper Kasprzyk

Do-It-Again

Röyksopp en Robyn werkten al eerder samen. Op Junior van Röyksopp verscheen The Girl And The Robot, en op Body Talk van Robyn verscheen None Of Dem. De samenwerking was prettig en legde hun beider carrières zeker geen windeieren. Ze hebben zelfs weleens samen opgetreden.

En nu hebben ze samen een EP gemaakt. Vijf nummers, als band. Het resultaat is meer dan de som der delen. Natuurlijk zijn er herkenbare onderdelen terug te horen, maar het is voor fans van beide artiesten een interessante EP. Overigens gaan ze deze zomer ook samen op tour om de boel te promoten. En tijdens de tour spelen ze al hun samen gemaakte nummers, plus apart van elkaar nog een paar. Jammer dat ze Nederland waarschijnlijk niet aandoen.

Maar goed, de EP dus. Hij opent met het bijna tien minuten durende Monument. Het is een nogal melancholisch nummer, rustig en met een vrij duistere toon. De kern van het nummer is eigenlijk in een minuut of vier, vijf al bereikt, de rest is eigenlijk een erg lange outro. Niet dat daar iets mis mee is, integendeel.
Daarna volgt Sayit (inderdaad, zonder spatie). Het staat in contrast met Monument, want heeft een veel stevigere beat en vervormde stemmen. Het is een beetje in de lijn van None Of Dem. Dansbaar, pittig en wat experimenteler.
Do It Again is het middelpunt van de EP. Het is uitgebracht als single, en volgens mij terecht. Het is een echt popnummer, en is echt een combinatie van het beste van twee werelden. Robyn is op haar top, het nummer is op haar lijf geschreven. De productie is op en top Röyksopp met bijzondere geluiden, bliepjes en soundscapes. Refrein, couplet, break, het heeft alles.
Na dit hoogtepunt volgt Every Little Thing. Dit nummer qua instrumentatie en tempo doet heel erg denken aan Something In My Heart, wat Röyksopp met Jamie van Irrepressibles heeft gemaakt, de B-kant van Running To The Sea. Ook hier komt Robyn’s stem weer perfect uit bij de muziek. Vooral de stukken waar ze haar eigen stem overdubt zijn prachtig.
De afsluiter heeft als titel Inside The Idle Hour Club. Een bijzondere keuze, omdat het leden-deel van de Röyksopp-site al jaren The Idle Hour CLub heet. Het is een instrumentaal nummer, maar wederom goed gevuld met emotie. Als je je eraan overgeeft kan je alle kanten op worden geslingerd. Hij duurt tien minuten en is wat mij betreft een prima afsluiter om uiteindelijk weer met beide voeten terug op aarde te komen na de 35-minuten durende reis. Het maakt het mini-album compleet. Ik ben tevreden.

15.04.2014 | 0 reacties
Victor | Mark Uyl
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ingezonden stukken, male singer/songwriter
, ,

Pompadour

15.04.2014 | Victor | Mark Uyl

pompadour

Wouter Hamel, waar ik laatst al over schreef, heeft een nieuw album, Pompadour. Ik kreeg hem vorige week al opgestuurd door het management om hem voor te luisteren.

Het is een prima album. Niet uitzonderlijk, maar gewoon lekker. Wouter is en blijft een uitstekende zanger, hij gaat iets meer de elektronische kant op en volgt de trends, maar blijft heel netjes binnen de lijntjes. Perfect Sky Radio-materiaal dus. In tegenstelling tot het persbericht, die het als ‘opwindend’, ‘spannend’ en ‘bruisend’ bestempelt.

Op het album springt er eigenlijk maar 1 nummer uit voor mij: Bigger. De tiende track van het album begint met vrij staccato violen, maar blijkt al gauw iets bombastischer dan we van hem gewend zijn. Eerlijk gezegd de enige track op het album waar hij extraverter (nog zo’n persbericht-superlatief) is dan hij eerder was: En hij kan het goed hebben. Dit zijn de nummers die ook in een stadion-setting nog overeind blijven. Dat is denk ik het probleem van Wouter: hij denkt te klein.

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

01.10.2013 | 0 reacties
Victor | Alizee-officiel.com
Tweet this | Share this | Pin It

album review, kent u deze nog-nog-nog?
, , , ,

Alizée

01.10.2013 | Victor | Alizee-officiel.com

Alizee

Ze brak door met Moi, Lolita, de Franse zangeres Alizée Jacotey. Op haar zestiende al een wereldhit achter haar naam, die meer dan een miljoen keer werd verkocht. Da’s een lekkere binnenkomer. Op haar negentiende trouwde ze en op haar eenentwintigste werd ze moeder. Ze heeft er flink vaart achter gezet dus.

Inmiddels is ze 29, gescheiden, zit ze onder de tatoeages en heeft ze begin dit jaar haar vijfde album 5 uitgebracht. Ze laat horen meer te zijn dan een tienersterretje. Het album is serieuzer en zit prima in elkaar. Alizée is een uitstekende zangeres en met de ondersteuning van een gitaar, piano of strijkorkest komt ze het beste tot haar recht. Hoewel ik haar dus alleen kende van haar vroege werk is het een positieve verrassing hoe ze zich ontwikkeld heeft in de laatste jaren. En Franse zangeressen klinken eigenlijk altijd wel prettig natuurlijk, maar dat komt ook gewoon door de taal.