Duurt Lang

22.08.2015 | 0 reacties
Victor | Persfoto
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ingezonden stukken, pop
, , ,

Smile

22.08.2015 | Victor | Persfoto

The Royal Concept

Het wil in Nederland maar niet lukken met The Royal Concept. Na geweldige eerste singles, een feature op Fifa 14 en een geweldig optreden op ESNS leek de weg geplaveid voor ze. In andere landen doen ze het al beter, maar de echte grote klapper is nog niet gekomen.

Misschien dat hun tweede EP Smile daar dan eindelijk voor gaat zorgen. Vier uptempo liedjes en een ballad. De uptempo nummers doen het goed, zijn wisselend in kwaliteit, en de ballad valt een beetje tegen. Smile is okay, Fashion is de eerste single maar overtuigt me nog niet heel echt (ondanks dat het een prima popliedje is met een catchy refrein). Het derde nummer Higher Than Love is voor mij het nummer dat het meeste potentie heeft. Hurricane beklijft ook niet zo.

Al met al zit er dus geen liedje tussen dat zo lekker blijft hangen als D-D-Dance en Gimme Twice. Jammer, want ik denk dat ze het ook met Smile niet gaan redden in Nederland.

03.08.2015 | 1 reactie
Rik Roltrap | www.hollywales.com
Tweet this | Share this | Pin It

album review, gastblog, instrumentaal, jazz, persoonlijke plaat
, , , , , , ,

Quantic – Creation

03.08.2015 | Rik Roltrap | www.hollywales.com

Het gaat me voor de wind. Ik woon heerlijk in Amsterdam, heb veel vrienden, een geweldige partner en het werk komt me aanwaaien. Oja, en de zon schijnt bovendien; daar ben ik ook niet ongevoelig voor.
Enfin, deze doorgaans toch redelijk sombere, twijfelende meneer heeft de zomer in zijn bol.

Ik ontdekte zojuist de perfecte jazzy soundtrack voor dit leven vol harmonie. Met een vleugje stadse reuring en een tikje melancholie. Daar is ‘The Western Transient’ van Quantic. Deze plaat klinkt als onontdekt vinyl vol jazz-standards. Grootsteedse bebop, lounge jazz, gespeeld met passie. Voor op het terras, in de auto, tijdens je werk of kei hard op je koptelefoon op de fiets langs de grachten. Gelukzaligheid.

Quantic (Will Holland) begon als dj in zijn zolderkamertje met handgeknipte samples en beats met instrumentale hiphop. Al snel volgde meer jazz georienteerde albums met echte muzikanten. Hij reisde over de wereld en maakt als ‘Quantic Soul Orchestra’ live jazz fusion met lokale artiesten: Afrobeat uit Afrika, Salsa uit Zuid-Amerika. Een uitgebreid onderzoek naar alle uithoeken van jazz. Funkend, pompend en hysterisch, maar altijd reteswingend.

Nu is hij weer thuis gekomen. En komt bij van de verre reizen. Zijn nieuw album ‘The Western Transient’ klinkt introverter en heeft meer lucht. Net zoals ikzelf.

13.08.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

album review, gastblog, live recensie, male singer/songwriter
, , , , , ,

[Live] Inside en Outside met Novastar

13.08.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

NovastarParadiso01

Hij nam er even de tijd voor. Zes jaar moest het duren voor Novastar (Joost Zweegers) met een nieuw studio-album op de proppen kwam, maar daar is het dan eindelijk. Titel: Inside Outside, producer: John Leckie (o.a The Bends van Radiohead, Z van My Morning Jacket). In alles ademt het vierde album van de Belgische singer/songwriter ambitie en groei. Het geluid klinkt voller, de stem is dynamischer en veel meer onderdeel van de muziek, de teksten zijn minder gekunsteld.

Een tour kon niet uitblijven. Voor de Noord-Hollandse liefhebber van zijn muziek verzorgde Novastar twee concerten: in april in Paradiso (binnen) en in augustus in het Amsterdamse Bos (buiten). Of dat gezien de titel van het album bewust zo gepland is? Vermoedelijk niet, maar voor deze recensie doen we even alsof dat wel zo is.

Paradiso is de beroemde ruimte met zijn prachtige akoestiek en een intieme sfeer, ondanks dat zij geschikt is voor wel 1500 bezoekers. Het BosTheater is… tja een theater in het bos, met dezelfde capaciteit aan (Spartaanse) zitplaatsen. Verder houden de overeenkomsten wel op. Zulke verschillende locaties, welke invloed heeft dat op een concert van Novastar?

Wel, wat meteen opvalt is de aandacht van het publiek Outside: die is veel gerichter. De mensen lijken veel geconcentreerder te luisteren. Gek genoeg verwacht je eenzelfde concentratie van de vierkoppige band, maar die ontbreekt juist. Novastar speelt heel losjes, zelfs een beetje rommelig hier en daar. “Ik geef wel aanwijzingen. Daar ben ik goed in,” zegt hij grappenderwijs tegen zijn bandleden, maar dat blijkt buiten niet overbodig. Binnen is de band vanaf het begin echter enorm gefocust en houdt het tempo van het optreden hoog. Geen onnodige uitstapjes of gebabbel.

NovastarBos01

Buiten heeft Novastar juist veel praatjes. De zanger vraagt het publiek: “Eerst een meezinger en dan een mooi liedje of andersom?” Hij onderbreekt abrupt een nummer als iemand er iets doorheen roept en zet zonder omzien een ander nummer in, om even later het eerste weer op te pakken. Het lijkt erop dat de buitenlocatie hem dwingt om veel meer het contact met het publiek te zoeken. De band moet het letterlijk en figuurlijk opwarmen en daarbij een flinke afstand overbruggen.

Binnen is dat niet nodig. Mars Needs Woman, Because en When The Light Go Down worden hartstochtelijk meegezongen. De intimiteit van Inside geeft veel meer een gevoel van saamhorigheid, alsof je als publiek en band sámen iets aan het doen bent, terwijl je buiten echt passief naar een voorstelling zit te kijken. Zeker, het is enorm sfeervol, het wiegen van de bomen, de feestlichtjes en de Mini waar je koffie kunt halen, maar de echte connectie is er voor een liedjesband als Novastar moeilijk te bewerkstelligen.

De sets lijken qua nummerkeuze op elkaar, maar waar de Belg er binnen voor kiest om zijn hits Wrong, Lost & Blown Away en The Best Is Yet To Come pas als toegift te geven, presenteert hij die nummers buiten lopende het hele concert. Een echte (traditionele) opbouw ontbreekt, zodat er uiteindelijk niet echt een hoogtepunt is te ontdekken. Never Back Down van het album Another Lonely Soul is de allerlaatste toegift. Een sterk nummer, maar wanneer drummer en bassist ontbreken, omdat ze gewoon van het podium zijn verdwenen en niet door lijken te hebben dat het concert nog aan de gang is, dan boet het wel erg in aan kracht. Binnen was dat onmogelijk geweest.

Samengevat: Outside voelden we ons een beetje een outsider, terwijl je bij een concert graag een insider wilt zijn. Maar! Er is Inside én Outside wel één constante en dat is Zweegers zelf. De energie, het fanatisme en het enthousiasme van de zanger zijn geweldig. De wil om er iets moois van te maken spat van zijn gezicht af en daarvoor hij is bereid om zichzelf binnenstebuiten te keren. Waar hij in de toekomst ook gaat spelen, daar komen we met plezier voor terug.

Gezien: Novastar in Paradiso, 22 april 2014; het Amsterdamse Bos, 10 augustus 2014

09.06.2014 | 0 reacties
Sytse
Tweet this | Share this | Pin It

album review, duurt lang, folk, male singer/songwriter

Haters en gelovers

09.06.2014 | Sytse

20140608-141334-51214533.jpg

Ik snap ze wel. Misschien hebben ze zelfs gelijk. Misschien stellen zijn liedjes inderdaad niks voor en is hij inderdaad de natuurlijke erfgenaam van James Blunt. Ik begrijp heel goed dat veel mensen een hekel hebben aan Pasenger. Je weet wel, die van het door de radio vakkundig kapot gedraaide Let Her Go. Hij maakt het haters ook lekker makkelijk, met zijn hoge maar toch rasperige stem en zijn eenvoudige deuntjes en teksten. Toch ik luister ik ernaar. Waarom? Ik geloof hem. Ik geloof dat hij meent wat hij zingt. Zoals: “I write songs that come from my heart and I don’t give a fuck they get into the charts”, een zin uit 27, één van de sterkste liedjes van zijn nieuwe album Whispers.

Je kunt het stoerdoenerij noemen, een poging om weer wat krediet te krijgen van liefhebbers van Serieuze Muziek Die Niet In De Hitlijsten Staat. Maar ik denk dat hij het meent. Natuurlijk vindt hij vast het leuk om succes te hebben en voor grotere zalen te spelen. Dat kan hij ook. Vorig jaar pakte hij Pinkpop in, helemaal in zijn eentje en met een gitaar. Ik geloof dat hij dezelfde muziek zou maken als hij nog steeds op straathoeken en in kroegen zou spelen. Hij vindt het vast ook fijn om meer budget te hebben voor zijn album, zijn nieuwe plaat klinkt zelf wat overgeproduceerd hier en daar (wat minder strijkers en blazers de volgende keer graag en laat dat Caribische gepingel ook maar weg). Maar he, voor minimalisten als ik is er een bonus-cd met akoestische uitvoeringen. Zo is hij dan ook wel weer, die Passenger. Gelukkig maar. Hoef ik me voorlopig nog niet bij de haters aan te sluiten.

27.05.2014 | 0 reacties
Victor | Kacper Kasprzyk
Tweet this | Share this | Pin It

album review, beats en bliepjes, instrumentaal, perfect popsong, persoonlijke plaat, tips van de chef
, , , , , ,

[EP] Röyksopp & Robyn Do It Again

27.05.2014 | Victor | Kacper Kasprzyk

Do-It-Again

Röyksopp en Robyn werkten al eerder samen. Op Junior van Röyksopp verscheen The Girl And The Robot, en op Body Talk van Robyn verscheen None Of Dem. De samenwerking was prettig en legde hun beider carrières zeker geen windeieren. Ze hebben zelfs weleens samen opgetreden.

En nu hebben ze samen een EP gemaakt. Vijf nummers, als band. Het resultaat is meer dan de som der delen. Natuurlijk zijn er herkenbare onderdelen terug te horen, maar het is voor fans van beide artiesten een interessante EP. Overigens gaan ze deze zomer ook samen op tour om de boel te promoten. En tijdens de tour spelen ze al hun samen gemaakte nummers, plus apart van elkaar nog een paar. Jammer dat ze Nederland waarschijnlijk niet aandoen.

Maar goed, de EP dus. Hij opent met het bijna tien minuten durende Monument. Het is een nogal melancholisch nummer, rustig en met een vrij duistere toon. De kern van het nummer is eigenlijk in een minuut of vier, vijf al bereikt, de rest is eigenlijk een erg lange outro. Niet dat daar iets mis mee is, integendeel.
Daarna volgt Sayit (inderdaad, zonder spatie). Het staat in contrast met Monument, want heeft een veel stevigere beat en vervormde stemmen. Het is een beetje in de lijn van None Of Dem. Dansbaar, pittig en wat experimenteler.
Do It Again is het middelpunt van de EP. Het is uitgebracht als single, en volgens mij terecht. Het is een echt popnummer, en is echt een combinatie van het beste van twee werelden. Robyn is op haar top, het nummer is op haar lijf geschreven. De productie is op en top Röyksopp met bijzondere geluiden, bliepjes en soundscapes. Refrein, couplet, break, het heeft alles.
Na dit hoogtepunt volgt Every Little Thing. Dit nummer qua instrumentatie en tempo doet heel erg denken aan Something In My Heart, wat Röyksopp met Jamie van Irrepressibles heeft gemaakt, de B-kant van Running To The Sea. Ook hier komt Robyn’s stem weer perfect uit bij de muziek. Vooral de stukken waar ze haar eigen stem overdubt zijn prachtig.
De afsluiter heeft als titel Inside The Idle Hour Club. Een bijzondere keuze, omdat het leden-deel van de Röyksopp-site al jaren The Idle Hour CLub heet. Het is een instrumentaal nummer, maar wederom goed gevuld met emotie. Als je je eraan overgeeft kan je alle kanten op worden geslingerd. Hij duurt tien minuten en is wat mij betreft een prima afsluiter om uiteindelijk weer met beide voeten terug op aarde te komen na de 35-minuten durende reis. Het maakt het mini-album compleet. Ik ben tevreden.