Duurt Lang Muziekblog

15.04.2014 | 0 reacties
Victor | Mark Uyl
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ingezonden stukken, male singer/songwriter
, ,

Pompadour

15.04.2014 | Victor | Mark Uyl

pompadour

Wouter Hamel, waar ik laatst al over schreef, heeft een nieuw album, Pompadour. Ik kreeg hem vorige week al opgestuurd door het management om hem voor te luisteren.

Het is een prima album. Niet uitzonderlijk, maar gewoon lekker. Wouter is en blijft een uitstekende zanger, hij gaat iets meer de elektronische kant op en volgt de trends, maar blijft heel netjes binnen de lijntjes. Perfect Sky Radio-materiaal dus. In tegenstelling tot het persbericht, die het als ‘opwindend’, ‘spannend’ en ‘bruisend’ bestempelt.

Op het album springt er eigenlijk maar 1 nummer uit voor mij: Bigger. De tiende track van het album begint met vrij staccato violen, maar blijkt al gauw iets bombastischer dan we van hem gewend zijn. Eerlijk gezegd de enige track op het album waar hij extraverter (nog zo’n persbericht-superlatief) is dan hij eerder was: En hij kan het goed hebben. Dit zijn de nummers die ook in een stadion-setting nog overeind blijven. Dat is denk ik het probleem van Wouter: hij denkt te klein.

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, overig, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

01.10.2013 | 0 reacties
Victor | Alizee-officiel.com
Tweet this | Share this | Pin It

album review, kent u deze nog-nog-nog?
, , , ,

Alizée

01.10.2013 | Victor | Alizee-officiel.com

Alizee

Ze brak door met Moi, Lolita, de Franse zangeres Alizée Jacotey. Op haar zestiende al een wereldhit achter haar naam, die meer dan een miljoen keer werd verkocht. Da’s een lekkere binnenkomer. Op haar negentiende trouwde ze en op haar eenentwintigste werd ze moeder. Ze heeft er flink vaart achter gezet dus.

Inmiddels is ze 29, gescheiden, zit ze onder de tatoeages en heeft ze begin dit jaar haar vijfde album 5 uitgebracht. Ze laat horen meer te zijn dan een tienersterretje. Het album is serieuzer en zit prima in elkaar. Alizée is een uitstekende zangeres en met de ondersteuning van een gitaar, piano of strijkorkest komt ze het beste tot haar recht. Hoewel ik haar dus alleen kende van haar vroege werk is het een positieve verrassing hoe ze zich ontwikkeld heeft in de laatste jaren. En Franse zangeressen klinken eigenlijk altijd wel prettig natuurlijk, maar dat komt ook gewoon door de taal.

19.09.2013 | 0 reacties
Victor | Alex Lake
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ken ik jou niet ergens van?, tips van de chef, vakwerk
, , , ,

Rewind The Film

19.09.2013 | Victor | Alex Lake

MSP-2013-by-Alex-Lake-triptych-colour-instruments

De Manics hebben een nieuw album, Rewind The Film. Het is een ander album dan je zou verwachten. Ze zijn meer de akoestische kant op gegaan, en dat is een prettige ontwikkeling.

Ik wist natuurlijk al dat de Manic Street Preachers mooie liedjes konden schrijven. Black Dog On My Sholder van This Is My Truth, Tell Me Yours is een van de mooiste die ken. Ook op Rewind The Film staan weer een paar prachtige nummers. De Manics krijgen op dit album ook meer hulp van gastzangers en -zangeressen, die allemaal op hun eigen manier echt wat bijdragen.

Op het album wordt meer gebruik gemaakt van orkestrale arrangementen. Prachtige strijkorkesten, groepen met blazers, ze laten horen waarom ze al jarenlang tot de beste bands van Engeland behoren. Als je van Elbow houdt, dan vind je Rewind The Film vast ook een goede plaat.

30.08.2013 | 0 reacties
Victor | Press Kit
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, lekker voor in de auto, perfect popsong, tips van de chef
,

[album] The 1975

30.08.2013 | Victor | Press Kit

The1975photo

Hij komt over een paar dagen uit, maar is nu al in zijn geheel te beluisteren op Spotify: het album The 1975 van The 1975. Om het helemaal verwarrend te maken heet het eerste nummer The 1975.

Ik schreef al eerder over ze, en het lijkt erop dat ze nu dan doorbreken. Optredens op Lowlands, in de studio bij Giel, voorprogramma’s voor Muse en de Rolling Stones. Het gaat de jongens voor de wind, en dat is ze gegund. Het blijven sympathieke mannen.

Het album is goed. De nummers zijn strak ingespeeld, zitten stuk voor stuk slim in elkaar en zijn catchy. Zanger Matt heeft een meer dan fijne stem en het zijn nummers die de tand des tijds wel gaan doorstaan, verwacht ik. Er zitten fijne hooks, meerstemmige harmonieën in, met als beste voorbeeld Settle Down.

Je hoort emotie, het album ligt prettig in het gehoor maar is gelaagd genoeg om meerdere keren te horen voordat je alle lagen ontdekt. Ja, dit was zeker het wachten waard. Nu nog wachten tot ik hem ook op CD in huis heb en in de auto kan draaien.