Voor sinterklaas vroeg om LP’s uit de tijd van mijn ouders. Van mijn moeder kreeg ik het klassieke album Face Value van Phil Collins. Het kwam een maand voor mijn geboorte uit en is zijn solodebuut. Het is vrijwel geheel geïnspireerd op de scheiding van zijn eerste vrouw, wat gelukkig heel veel emotie oplevert. Het opent met In The Air Tonight en eindigt met de Beatles-cover Tomorrow Never Knows. En hoewel Phil van huis uit drummer is, maakt hij veel gebruik van een drummachine, de Roland CR-78 uit 1978.

Hand In Hand is een nummer waar de drummachine duidelijk terugkomt. Een instrumentaal nummer, dat in sommige trompet-stukken erg veel lijkt op Dance Into The Light. Ik vind het cool om te zien dat iemand die zo van het handwerk is, toch de techniek omarmt, er mee durft te experimenteren en het niet gebruikt op de manier zoals hij zijn drums gebruikt. Juist die experimenteerdrift leidt vaak tot mooie nieuwe vondsten.

Een ander hoogtepunt op het album is If Leaving Me Is Easy. Het is de eerste samenwerking met Eric Clapton (de tweede is I Wish It Would Rain Down), een mooie ballad. Bijzonder is ook dat Against All Odds, een van Phil’s grootste hits, voor dit album is opgenomen maar werd weggelaten omdat er al genoeg ballads op het album stonden. Dus moet je nagaan hoe groot het succes van Face Value was geweest als Against All Odds er wèl op had gestaan!

Mam, bedankt voor het mooie kado. Ik heb hem al een paar dagen op staan, draai hem letterlijk grijs. En als een van jullie nog klassieke platen zoals deze kwijt wil, dan ben ik je man!

Phil Collins – Hand In Hand

Phil Collins – If Leaving Me Is Easy

Ik zal het niet onder stoelen of banken steken of proberen te bagatelliseren. Ik vind Rihanna tamelijk briljant. Het is één van de weinige vrouwelijke sterren die zowel door mannen als vrouwen als ongelooflijk sexy wordt beschouwd. Ze werkt als een malle, zonder haar menselijkheid te verliezen, want work hard equals play hard Rihanna style. Ze voelt feilloos de laatste trends aan en kiest haar samenwerkingsverbanden bewust en is daarmee bijna altijd spot on. Ook heeft ze een uniek geluid, of je nou houdt van haar Barbadiaanse accent of niet, je kan haar niet verwarren met één van haar tijdgenoten.

Onlangs is haar zesde album Talk That Talk uitgekomen. Hoewel ik na één keer luisteren niet echt een goed oordeel kan vellen was er wel een nummer wat er duidelijk uit sprong. Een duidelijk gejatte sample, duidelijker vind je ze niet en eentje waarvan ik nou niet weet of ze zich er populair mee maakt. Wat ik wel weet is dat als het een enorme hit gaat worden, wat in het geval van Rihanna onvermijdelijk lijkt, ik mensen een potje ga irriteren. Voor Drunk On Love heeft ze namelijk Intro van Londense band The XX gebruikt. In mijn ogen de meest briljante album opening ooit gemaakt. Voor veel Rihanna fans een waarschijnlijk onbekend nummer. Ik zal het dus niet kunnen laten mensen uit m’n omgeving op het origineel te wijzen.

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat m’n mening is over Drunk On Love. Luister en oordeel zelf. En let me know wat je er van denkt.

Rihanna – Drunk On Love

The XX – Intro

Volgende week komt het nieuwe album van Justice uit. Audio, Video, Disco heet het en het is inderdaad een echte discoplaat. Het mengt lekkere beats met gitaren, een beetje zoals Daft Punk dat deed op Human After All, en in mindere mate op Discovery.

Het resultaat is heel anders dan hun vorige plaat Cross, maar toch onmiskenbaar Justice. De manier van produceren, de instrumenten die ze gebruiken laat zien dat ze gegroeid zijn. Soms vliegt het nog stevig uit de bocht, zoals in Civilization, maar gelukkig gaat het meer en meer richting disco. Helix is wat mij betreft een van de hoogtepunten van de plaat. Catchy als een malle, en een aanstekelijke tegenmelodie die me doet denken aan Daft Punk’s Digital Love. Een instant klassieker.

Een ander bijzonder nummer op de plaat is Ohio. Geïnspireerd op de harmonieën van Queen is het een nummer met een heel ander tempo en gevoel dan de rest van de plaat. Justice laat merken dat ze meer kunnen dan alleen maar dansvloer-stampers maken. Een bijzondere ontwikkeling waarvan ik benieuwd ben waar het gaat eindigen. Ga die plaat luisteren!

Justice – Helix

Justice – Ohio