Even een korte introductie voor iedereen die na 1990 geboren is… In een niet zo ver verleden hadden muzikanten die het goed voor elkaar hadden een contract getekend bij een platenmaatschappij. Dat betekende dat ze dan in staat waren om muziek op te nemen in een echte studio, uit te brengen op een geluidsdrager, en te verkopen in wat ze toen nog platen- of cd-zaken noemden. Dan, als deze artiest het langer vol hield dan één hit, en niet teveel aan de drugs ging, en dan ook pas nadat de platenmaatschappij zelf helemaal binnen was gelopen, kon deze artiest eindelijk grof geld verdienen aan het verkopen van deze geluidsdragers.

In die tijd, en we spreken dan van voor de komst van iTunes, iPods, Shuffle en (onbetaald) downloaden, dan werden artiesten nog wel eens beoordeeld om de kwaliteit van een heel album. Een album, lieve beeldbuiskindertjes, dat was een reeks liedjes, die in een vaste volgorde stonden (heel heel vroeger moest je zelfs nog halverwege de liedjes de geluidsdrager uit het apparaat halen, en er omgekeerd instoppen – dolle boel! Dat kon toen nog gewoon, technologisch gezien!). En als je het dan heel goed getroffen had, dan vormde dat allemaal nog een harmonisch geheel, met een eigen sfeer en geluid.

Kortom, in die tijd had het nog nut om een album review te schrijven. Nu ga ik dat toch doen, en waarschijnlijk vooral uit nostalgie. Of misschien omdat er toch nog artiesten zijn die een aantal liedjes achter elkaar opnemen die het waard zijn om in zijn geheel te luisteren. Zoals Amy MacDonald bijvoorbeeld.

Het nieuwe album van Amy MacDonald, ‘A Curious Thing’ is alweer een tijdje uit, en eerlijk gezegd had ik de release een beetje gemist. Dat komt omdat ik een vrij drukke periode achter de rug heb met te veel bruiloften (zal de leeftijd zijn). Maar eerlijk gezegd ook omdat ik Amy een beetje uit het oor verloren was. Haar eerste CD was goed, met een paar vijf sterren nummers, zelfs één zes sterren nummer (‘Let’s Start a Band’), maar nadat ik erachter gekomen was dat ik haar live toch niet zo sterk vond, was mijn aandacht een beetje verslapt. Totdat ik dus laatst die overbekende nasale stem weer voorbij hoorde komen in een nieuw, toch wel weer lekker liedje, en mijn oren weer gespitst waren.

Om maar meteen in huis te vallen: ga niet op de hoes (oh, sorry: cover-art) af, want dat moet toch de meest lelijke foto ooit van Amy geschoten zijn (en dan reken ik de foto’s van net na de bevalling mee!) Daar gebeurt iets met botox of Photoshop in dat portret wat van haar een of ander zielloos en afschrikkend wezen maakt, dat is gewoon een beetje jammer. Want als er iets niet zielloos is, dan is het wel deze plaat. Deze plaat is in één woord: indrukwekkend.

Je moet van de stem van Amy houden, met het zwaar Schotse accent, sommige zeggen zelfs Iers, maar op haar tweede album bewijst ze iedereen, en vooral mij, dat ze een blijvertje is door met een heel dozijn prachtige liedjes achter elkaar je oren te smeren.

A Curious Thing opent met haar twee singles: ‘Don’t tell me it’s over’ en ‘Spark’, twee uptempo nummers waarvan het eerste me deed denken aan de Cranberries en het tweede aan de Killers. Het heerlijke ‘I got no roots’ begint als een ballad, en kiest dan halverwege een heel andere koers, via uptempo, naar bijna U2 achtig episch. ‘Love love’ is een treintje dat snel naar het volgende nummer dendert, het bombastische ‘An ordinary life’, gevolgd door het midtempo-middle-of-the-road ‘Give it all up’ (met ook al weer dat typisch U2-achtige gitaartje op de achtergrond). [Draai nu je plaat om]

Bij ‘My only one’ neemt Amy eindelijk even wat gas terug, en zingt een met strijkers doorspekt liefdesliedje, helemaal compleet, met vogeltjes aan het einde. In ‘This pretty face’ pakt ze het montere uptempo weer op. ‘Troubled soul’ een van mijn favoriete liedjes, kabbelend zoals Amy dat kan, maar met heerlijk stuwend drumwerk opbouwend naar een steeds breder geluid. ‘Next big thing’ is weer van het niet lullen-maar-lekker-akkoorden-op-je-gitaar-aansla-kaliber.

Met het prachtige ‘Your time will come’, dat zomaar ook door Coldplay bedacht had kunnen zijn, wordt er opgebouwd naar een waardig einde van de plaat. Bij een echt album is het laatste nummer net even wat specialer en persoonlijker dan de rest, en ook Amy maakt dat waar met ‘What hapiness means to me’, een nummer begint als een ballad, en eindigt als een muzikaal orgasme waar Snow Patrol jaloers op zou zijn.

Mocht je dan perongeluk de cd in de speler laten zitten, of niet geïrriteerd in shuffle-mode het nummer doorgedrukt hebben, wordt je ook nog getrakteerd op een akoestische versie van een oude bekende van The Boss.

Maar goed, om een lang verhaal niet al te lang te maken, je kunt het beste zelf even luisteren. Dit is een plaat die je blind op het internet kunt bestellen voor je vriendin, om hem dan thuis meteen naar je eigen i-Tunes rippen. Misschien wordt deze dame nog wat sterker op het podium, tot die tijd zal ze heerlijk op je kop knallen al roadtrippend in de trein, auto of op je fiets.

Amy MacDonald – Spark (mp3, 3:09)

Amy MacDonald – Troubled Soul (mp3, 4:49)

Amy MacDonald – What Happiness Means To Me (mp3, 9:21)