Een van de liedjes die ik me goed herinner uit mijn jeugd is Une Belle Histoire van Michel Fugain. Vooral het stukje ‘le midi, le midi’ was wat we op vakantie uit volle borst meezongen.

Samen met zijn allen naar Zuid-Frankrijk, de vouwwagen achter de auto, ik tussen mijn zussen in op de achterbank en mijn broertje in de achterbak naast de koelkast. Mijn ouders ruziënd voorin over welke afslag te nemen, mijn vader zwetend als we weer een smal bergweggetje namen met aan onze linkerhand een enorme afgrond, maar ook de spanning van het aankomen op een nieuwe camping en hopen dat er Nederlandse kinderen waren. Altijd weer de groepsdynamiek van de mensen die er al waren, je plek in een groep zien te veroveren en voor je het weet was je weer weg.

Een week of wat geleden herontdekte ik het nummer, in de vorm die Paul de Leeuw met de groep Alderliefste hem zingt. Een stukje sneller, deels vertaald in het Nederlands (door Gerard Cox) maar nog net zo mooi. Een mooi verhaal over een zomerliefde waarvan je allebei weet dat het kort duurt, maar waar je toch van wil genieten zolang het duurt.

Michel Fugain – Une Belle Histoire

Paul De Leeuw & Alderliefste – Une Belle Histoire/Een Mooi Verhaal