Quantic – Creation

Het gaat me voor de wind. Ik woon heerlijk in Amsterdam, heb veel vrienden, een geweldige partner en het werk komt me aanwaaien. Oja, en de zon schijnt bovendien; daar ben ik ook niet ongevoelig voor.
Enfin, deze doorgaans toch redelijk sombere, twijfelende meneer heeft de zomer in zijn bol.

Ik ontdekte zojuist de perfecte jazzy soundtrack voor dit leven vol harmonie. Met een vleugje stadse reuring en een tikje melancholie. Daar is ‘The Western Transient’ van Quantic. Deze plaat klinkt als onontdekt vinyl vol jazz-standards. Grootsteedse bebop, lounge jazz, gespeeld met passie. Voor op het terras, in de auto, tijdens je werk of kei hard op je koptelefoon op de fiets langs de grachten. Gelukzaligheid.

Quantic (Will Holland) begon als dj in zijn zolderkamertje met handgeknipte samples en beats met instrumentale hiphop. Al snel volgde meer jazz georienteerde albums met echte muzikanten. Hij reisde over de wereld en maakt als ‘Quantic Soul Orchestra’ live jazz fusion met lokale artiesten: Afrobeat uit Afrika, Salsa uit Zuid-Amerika. Een uitgebreid onderzoek naar alle uithoeken van jazz. Funkend, pompend en hysterisch, maar altijd reteswingend.

Nu is hij weer thuis gekomen. En komt bij van de verre reizen. Zijn nieuw album ‘The Western Transient’ klinkt introverter en heeft meer lucht. Net zoals ikzelf.

Here comes the sun, part 2

Sunshine

Het is zomer, het is tijd voor vakantie, het is tijd voor zon, zee, strand en barbecues. Helaas wil het alleen met de zon niet zo vlotten afgelopen zomers in Nederland. Daarom hier even een paar gouwe ouwen in het teken van de zonneschijn om toch voldoende in de stemming te komen voor je vakantie. Want als je het goed doet, dan ga je natuurlijk gewoon naar de zon toe, bijvoorbeeld in Australië of Barcelona, in plaats van dat je er hier op gaat zitten wachten.

Vic schreef al eerder over het nummer Here Comes The Sun van de Beatles en ik ook open graag deze zomercompilatie met deze optimistische plaat. Dit nummer werd eens niet door John of Paul geschreven maar door George, in de zonnige achtertuin van Eric Clapton. Eddie Vedder, de zanger van Pearl Jam met een niet onverdienstelijke solo carrière, bezingt de zon op de door hem gemaakte soundtrack van de film Into the Wild. Raul Midón is waarschijnlijk bij minder mensen bekend. Deze hedendaagse soul artiest laat zich het best en het makkelijkst met Stevie Wonder vergelijken op twee punten: beroofd van het vermogen om te zien en een muzikale duizenpoot. Zijn nummer Sunshine geeft een goed idee van zijn stijl en is ook gewoon een lekkere plaat.

Om het tempo en de energie van deze zomer compilatie op te voeren stel ik voor dat je dan je stereo vol opentrekt voor Sun Hits de Sky van Supergrass, heerlijke Britrock plaat. Daarna reizen we even terug naar de foute randjes van onze muziekjeugd en gaan even heerlijk meebrullen met de foute maar o zo zomerse Top 40 hits Sun is Shining en Sunshine van respectievelijk Bob Marley in de mix van Funkstar Deluxe en Dance Nation (wie kent ze nog…).

Tot slot, om dat ik het niet kan laten je ook nog wat minder bekende, maar erg goed geslaagde dansdreutels mee te geven, het sfeervolle Chase the Sun van Planet Funk en de climax plaat Sun Rising up van Deux. Stereo op tien en met het raam open meebrullen. Zon of geen zon.

Blurry

Soms heb je dat. Dat je iemand ontmoet met wie het meteen klikt, zonder dat je elkaar kent. Ik had het een jaar of tien geleden met C. Ze was het Nichtje van mijn collega B., en kwam uit Frankrijk. Met een semi-Nederlandse achtergrond sprak ze bijzonder goed Nederlands en ze kwam voor een paar weken bij het hotel werken waar ik werkte.

Tijdens deze zomer ontdekte ik ook wat iets ruigere poprock-bandjes zoals Jimmy Eat World en Puddle Of Mudd. Jimmy Eat World deed het best aardig met hun hitje The Middle, maar ik zal C. altijd associëren met Blurry van Puddle Of Mudd. Tijdens een van de dagen dat we samen werkten hadden we het over muziek en ze vertelde dat ze een liedje had gehoord op de radio dat ze leuk vond. Na een paar vragen begreep ik dat ze het over Blurry had, en het toeval wilde dat ik net de CD van Puddle Of Mudd had gekocht. De rest van de dag hadden we het over andere muzikale raakvlakken. Na een paar weken vertrok ze weer, en omdat het het pre-facebooktijdperk was heb ik haar nooit meer gesproken.

Puddle Of Mudd – Blurry