(live) Queen + Adam Lambert

queen andreas terlaak

In mijn veel jongere jaren, in het cassetebandjestijdperk, was ik een fan van Queen. Ik kon hun Greatest Hits wel dromen, zo goed vond ik ze. Van de absolute tophits die nog af en toe op de radio kwamen, tot de iets minder grote hits die ik alleen van het bandje kende, ik vond het geweldig. Ik kan me zelfs nog vaag herinneren dat bekend werd dat Freddie dood was gegaan (ik moet toen tien zijn geweest).

Toen een paar maanden geleden dus mijn collega Michel zei dat hij kaarten ging kopen voor Queen + Adam Lambert, vroeg ik hem meteen om er ook een voor mij te cheffen. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dat ik afgelopen vrijdagavond met hem, zijn vrouw en nog iemand in de Ziggo Dome stond.

Via Setlist.fm had ik alvast de setlist van de avond ervoor opgezocht, en naarmate de show vorderde bleken ze precies hetzelfde te spelen. Niet heel erg natuurlijk, maar ik heb nog een klein beetje meer respect voor bands die elke avond opnieuw een nieuwe setlist maken. Ze begonnen in elk geval met One Vision, en de sfeer kwam er meteen goed in. Gevolgd door Another One Bites The Dust en Fat Bottomed Girls meteen drie nummers die ik nog van de Greatest Hits kende. Prima meezingmateriaal, en de zaal – niet heel verrassend vol ouwe lullen – had er zin in, was te merken.

Adam Lambert, “the new guy”, had er ook zin in. Met ingestudeerde grapjes en extravagante outfits wond hij de zaal om zijn vingers, zoals Freddie als flamboyante gay dat ook goed kon. Niet dat ze vergelijkbaar zijn, maar Adam komt aardig in de buurt. Een klein toneelstukje tijdens Killer Queen liet zien dat hij echt een spotlight-lover is.

Niet veel later kwamen mijn lievelings Somebody To Love en Love Of My Life (met oud videomateriaal van Freddie) langs, een van de hoogtepunten van de avond als je het mij vraagt. Daarna raakte de show een beetje aan het kabbelen. Een bas-solo, een drumbattle tussen vader en zoon Taylor en ruim een kwartier virtuoos nootjes vreten van Brian May kon me niet bekoren. De mannen (tegen de zeventig) werden een beetje moe leek het wel, want de nummers kwamen er met minder energie uit dan het begin van de avond. Gelukkig werd de show nog afgesloten met een door de hele zaal meegezongen Bohemian Rhapsody en de toegift We Will Rock You/We Are The Champions.

De grote die-hard fans hadden een geweldige avond, ik was blij dat ik Bryan en Roger nog in levende lijve heb mogen zien. Ik denk niet dat ze nog een keer terugkomen in Nederland, en dat dit echt de laatste tour is. Mooi om bij geweest te zijn.

[Live] Bryan Adams: Reckless

reckless

Hij is inmiddels 55, en het is alweer dertig jaar geleden dat zijn toch wel doorbraak-album Reckless uitkwam. Reden voor een tour om het te vieren, en daarom stond Bryan Adams afgelopen maandag in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Via connecties bij Mojo had ik een paar kaarten kunnen regelen, en zo ging ik dus met mijn broer en twee vrienden naar Amsterdam. We zaten bovenin, tweede ring, en die was deels afgesloten. Lekker rustig bij de bar en de toiletten dus en een prima overzicht.

Het eerste deel van het concert speelde hij het hele album Reckless. Hij hield redelijk de volgorde aan van de nummers op het album, maar eindigde met de wat grotere hits (Summer of ’69, Run To You). Mijn broer merkte al op dat Bryan veel maniertjes heeft: zo draait hij zijn hoofd weg van de microfoon bij een uithaal, heeft hij patent op powerchords en gladde intro’s en zit er in vrijwel elk nummer een break.

Desondanks staat het album na dertig jaar nog als een huis. Als je bedenkt dat hij 25 was toen hij het schreef, dan zou ik willen dat ik zoveel talent had als hij op die leeftijd. Opener van het concert was titelnummer Reckless, dat het album zelfs niet heeft gehaald (dankzij Philips volgens Bryan: zij zeiden dat er maar tien nummers (38 minuten) op een CD konden). Het is een fijne rocktrack die ik dus nog niet kende maar die perfect op het album past: vol energie en passie, en het zet de toon van de avond.

Na het eerste deel gaat Bryan door met een greep uit de hits die in het verleden heeft gehad: Please Forgive Me, Cuts Like A Knife, When You’re Gone en ook het iets minder succesvolle 18 Til I Die (met de treffende quote “Someday I’ll be 18 going on 55“) komen langs. Als toegift speelt hij nog eens vijf nummers om akoestisch af te sluiten met All For Love, en een regeltje Christmas Time. Jammer dat hij Back To You niet speelde, maar dat is eigenlijk de enige kritiek die ik had. Ik had het eigenlijk al kunnen weten, omdat hij al wekenlang precies dezelfde setlist speelt. Hij zal ook wel een dagje ouder worden :).

Beyoncé

beyonce

Morgen is mijn vriendin jarig. Nou is ze helemaal wild van Beyoncé en is ze ook al naar Jay-Z en Kanye geweest. Het was dan ook een inkopper om kaartjes voor Beyoncé te regelen. Toen bleek dat het tweede concert dus op haar verjaardag zou vallen, was de keus helemaal snel gemaakt: hier moeten wij naartoe.

Gelukkig lukte het om kaarten te bemachtigen. Het was even spannend, drukte bij ticketmaster en het eerste concert dat heel snel uitverkocht, maar het lukte. En nu gaan we dus morgenavond. Mijn eerste keer in de Ziggo Dome, hoewel ik er al erg goede verhalen over heb gehoord. De show zal fantastisch zijn, ondanks dat we waarschijnlijk wat eerder wegmoeten om mijn schoonmoeder, de oppas, af te lossen.

In het voorprogramma staat Monsieur Adi. Ik ken hem als uitstekende remixer en producer, en ben benieuwd hoe hij live zal zijn. Ik vermoed dat het vooral een soort DJ-set met weinig toeters en bellen zal worden omdat de zaal vooral op Queen B zit te wachten. We gaan het zien!

[live] Radiohead op eenzame hoogte

RadioHeadZiggoDome14Okt

Een klein, dansend mannetje in een zee van led-licht, onder gigantische, bewegende displays met hallucinerende close-ups van handen, drums, snaren en monden, begeleid door een hartverzakkende bass. Alsof je naar een exploderende kijkdoos zat te kijken: zo was Radiohead in de Ziggo Dome afgelopen zondag, bezien vanaf de tweede ring.

De bijna on-Nederlands grote zaal in de Amsterdamse Bijlmer is voor de band uit het Zuid-Oosten van Engeland vermoedelijk niet meer zo indrukwekkend, maar voor de bezoeker van zeg: Tivoli, Paradiso of de Melkweg is het wel even slikken. Wat een kolos!

Om je er alvast aan te laten wennen, zond opener Caribou al een geweldige bak licht en beats richting de noordzijde van de Dome. Met het sterke Bloom nam Radiohead de glowstick over en werkte een heerlijk lange set af van 2 uur en een kwartier, met maar liefst drie encores.

Fijn om Paranoid Android te horen, Karma Police, ook mooi, maar de nummers van In Rainbows (15 Step, Nude, Body Snatchers) en The King of Limbs (Lotus Flower, Feral, Give Up The Ghost, Separator) pasten toch wel het beste in deze setting. Vooral dat laatste album, haast een beetje vergeten door pers en fans, kwam met zijn zware electrobeats bijzonder goed tot zijn recht in de Ziggo Dome.

Radiohead maakt toekomstmuziek. Het is verreweg het spannendste en meest vernieuwende wat er te vinden is in de alternatieve muziek. Radiohead is z’n eigen genre en de fans lijken te accepteren dat de formatie definitief het rockpad heeft verlaten. Het nieuwste werk werd razendenthousiast onthaald.

De reactie op Reckoner was zo overweldigend, dat je er bijna kippenvel van kreeg. Bijna, want de keerzijde van al dat geweld in die imposante muziekkerk is dat je je wel erg klein gaat voelen tussen die 20 duizend mensen. Al die wiegende hoofdjes in de verte, de oplichtende telefoonschermpjes, het weergaloze applaus na schitterende afsluiter Idioteque. Het valt niet mee om er echt onderdeel van te worden, als je zo ver van het podium zit.

Radiohead is muziek om je in onder te dompelen en de Ziggo Dome is als badkuip misschien een beetje te diep, niettemin mogen we dit bestempelen als één van de beste concerten van het jaar. Loepzuiver, oorverdovend en intrigerend van begin tot het einde. Eenzame hoogte.