[live] Wouter Hamel in het Patronaat

Wouter Hamel Patronaat

Op een zaterdagavond fietste ik voor het eerst naar het Patronaat. Een schande, want ik woon al ruim 2,5 jaar in Haarlem. Het was er nog niet eerder van gekomen, ik ben denk ik toch nog teveel op Amsterdam gefocust. En de meeste wat grotere artiesten spelen toch liever in Amsterdam.

Mijn eerste Patronaat-avond (niet helemaal waar, ik heb er ja-ren geleden eens deelgenomen aan de regionale voorronde van het NK airguitar) was dus gisteravond. Wouter Hamel stond in de kleine zaal en omdat ik al eerder over hem schreef kon ik als gast naar binnen. Ik had iemand mee mogen nemen, maar dat hoorde ik dus pas toen ik binnen kwam. Te laat om nog iemand op te trommelen.

Het voorprogramma startte op tijd, en bestond uit een bandje dat meedoet aan de Grote Prijs van Nederland. Onder de vleugels van coach Wouter hebben ze de halve finale gewonnen en gaan ze nu door voor de volle winst. Charl Delemarre is een prima songwriter met nog wat studentikoze trekjes, en een prima opwarmer voor Wouter. Hij heeft iets minder flair en charme, maar daar heeft hij niet voor niets een coach voor.

Wouter Hamel zelf voelt zich op het podium als een vis in het water. Hij maakt grapjes, zingt de sterren van de hemel en vermaakt het publiek. Wouter is een meer dan uitstekend jazz-zanger en bereikt hoog en laag zonder enige zichtbare moeite. Zijn band en hij zijn op elkaar ingespeeld, en ondanks dat het allemaal loeistrak is, is er ook ruimte voor improvisatie en wat solo’s hier en daar.

Het hele album Pompadour komt langs, afgewisseld met wat bekender oud werk zoals Breezy, Don’t Ask en In Between. Nieuwe single Beautiful Misfits komt niet zo goed uit de verf, en zou ik niet zo snel als single hebben gekozen. Nee, band-favoriet Gretna Green pakt veel beter uit en het plezier is van de band af te lezen. Al met al is deze avond in de redelijk gevulde kleine zaal van het Patronaat een prima zaterdagavond. Geen super-gedenkwaardig concert, maar ook weinig op aan te merken. Een beetje In Between, dus.

Pompadour

pompadour

Wouter Hamel, waar ik laatst al over schreef, heeft een nieuw album, Pompadour. Ik kreeg hem vorige week al opgestuurd door het management om hem voor te luisteren.

Het is een prima album. Niet uitzonderlijk, maar gewoon lekker. Wouter is en blijft een uitstekende zanger, hij gaat iets meer de elektronische kant op en volgt de trends, maar blijft heel netjes binnen de lijntjes. Perfect Sky Radio-materiaal dus. In tegenstelling tot het persbericht, die het als ‘opwindend’, ‘spannend’ en ‘bruisend’ bestempelt.

Op het album springt er eigenlijk maar 1 nummer uit voor mij: Bigger. De tiende track van het album begint met vrij staccato violen, maar blijkt al gauw iets bombastischer dan we van hem gewend zijn. Eerlijk gezegd de enige track op het album waar hij extraverter (nog zo’n persbericht-superlatief) is dan hij eerder was: En hij kan het goed hebben. Dit zijn de nummers die ook in een stadion-setting nog overeind blijven. Dat is denk ik het probleem van Wouter: hij denkt te klein.

Wouter Hamel

wouterhamel_liggend

Hij doet al een tijdje mee in de vaderlandse muziekmarkt. Brak door met Hamel, een super jazz-pop plaat die precies bij de tijdsgeest van de zomer van 2007 paste. Cheap Chardonnay, Breezy en As Long As We’re In Love waren hitjes die je van elk Amsterdams balkon hoorde komen, en lieten horen dat we ook binnen de landsgrenzen uitstekende jazzzangers hebben.

Wouter Hamel is weer bezig aan een nieuwe plaat. Eerste single is The Lights, die ik vorige week te horen kreeg. Hij gaat iets verder uit zijn comfort-zone van lieve crooner-liedjes en zoekt de grenzen meer op. Wat meer elektronica, hier en daar wat vocoder-effecten. Het kabbelt af en toe nog wel een beetje en er had van mij iets meer pit in gemogen, maar de richting die hij in is geslagen bevalt me wel!

Benny Sings

Ik ben erge fan van Benny Sings. Tim Berkenstijn (zijn echte naam) is vooral producer van een aantal fris klinkende Nederlandse acts zoals Giovanca en Wouter Hamel.
Maar hij maakt zelf ook fijne liedjes. Hij staat bekend om zijn funky grooves. Heel staccato en hoekig. En maakt gebruik van rare percussie die klinkt als theelepeltjes of houten spatels uit de keuken. Ik vermoed dat het dat ook daadwerkelijk is, want hij heeft zijn studio gewoon in zijn woonkamer.

Zijn nieuwe album ‘ART’ is net uit. Ik vind het nog geen topper, maar dat moet wellicht groeien. Zijn kenmerkende sound, zoals ik die net omschreef, overdrijft hij hier af en toe. En dan klinkt het wel heel hoekig en kil. Gelukkig is de single een warm voortkabbelend liedje.

De single ‘Big Brown Eyes’ is er in twee versies. De radioversie is wat sneller, en overgoten met een vocoder. Ik hou daar persoonlijk niet van. Maar het is wel heel hip en wellicht dat hij hierdoor eindelijk een groter publiek bereikt.
Ik hou meer van de albumversie. Slow dance….

Benny Sings – Big Brown Eyes (radio edit)

Benny Sings – Big Brown Eyes (album edit)

Below The Waterfall

waterfall

De zon schijnt. Het autoraampje gaat open. De zonnebril op. De cd-speler hard. Weg met de stemmige herfstmuziek. Het is weer tijd voor vrolijkheid. Saxofoontjes en opgewekte achtergrondkoortjes. Meezingmelodietjes.

Mijn favoriete grijsgedraaide lente-cd’s zijn van de hand van Benny Sings. Dat is de artiestennaam van Tim van Berkenstijn, een Nederlandse singer/songwriter/producer. Hij is o.a. verantwoordelijk voor de frisse popjazzsound van Wouter Hamel. En de arrangementen van Giovanca. Maar hij maakt zelf ook onwaarschijnlijk prettige liedjes.

Hij schrijft alles zelf en speelt bovendien bijna alle instrumenten zelf in. Vooral zijn herkenbare staccato pianootjes grooven heerlijk. Onbegrijpelijk waarom zijn eigen werk niet zo aanslaat. Waarschijnlijk door zijn opvallende stem, die inderdaad wat wennen is. Iemand vroeg laatst of deze cd van de Muppetsthow was. Treffender kan ik zijn sound het niet omschrijven.

Below The Waterfall trekt je in een idyllisch tafereeltje dat afkomstig lijkt uit een prentenboek; een kinderlijk naïef beeld van een gebloesemde wijde waar je met je geliefde picknickt op een rood-wit geblokt kleedje. Draai dat autoraampje open zing mee!