[Live] My Morning Jacket in Tivoli

Blijkbaar verloopt een concert soms hetzelfde als een voetbalwedstrijd. De ene helft lijkt totaal niet op de andere. In de eerste is het spel gezapig, het tempo is te laag, er is geen goede opbouw en er zijn te weinig ideeën. Maar dan de tweede helft: er wordt veel beter samengespeeld, het publiek gaat erachter staan en er ontstaat zowaar een sfeer waarin de hoofdrolspelers boven zichzelf uit kunnen stijgen.
En je vraagt jezelf af: wat is er gebeurd?

Zo’n concert was My Morning Jacket in Tivoli. Toen de band uit Kentucky Gideon inzette, leek het ineens alsof het vijftal niet alleen zichzelf, maar ook het publiek wakker schudde. Mensen wachtten met bier halen, hier en daar verscheen een tevreden glimlach en sommigen leken zelfs een dansje te wagen, alsof ze zich toen pas realiseerden: ach ja, dat is ook zo, we staan bij My Morning Jacket!

Niet dat Jim James en zijn mannen tijdens het eerste dozijn nummers hun best niet deden om een klik te krijgen met het publiek. James wapperde rond in een soort vampierencape, gitarist Carl Broemel speelde ouderwets met zijn haar voor z’n ogen. Maar het ontbrak aan energie. Misschien was het de leeftijd van het publiek, misschien was het de keuze van de nummers: Lowdown, First Light, Slow, het zijn ook geen titels waar je meteen van gaat rondspringen. Dat de band halverwege Where to Begin speelde lag dan ook haast voor de hand. Het was het niet, de eerste driekwartier, hoe gingen ze dat oplossen?

En toen dus het signaal voor de tweede helft: Gideon van het bekendste album Z uit 2005. Dat bleek vol overtuiging en met veel plezier gespeeld precies de juiste aanvalstactiek. Eindelijk.

Na Gideon gaf My Morning Jacket het initatief niet meer uit handen en speelde het een aantal nummers van hun nieuwste album Circuital (2011) die knetterden van elektriciteit. Uitschieter was Victory Dance, die de opmaat vormde van een heerlijke toegift. Met The Day Is Coming en tot slot titelsong Circuital verliet My Morning Jacket Tivoli.

Het publiek kon enthousiasts huiswaarts. Gelukkig maar, toch nog een goede pot.

My Morning Jacket – Victory Dance

OWC

offworldcolonies

Het was 1997. Samen met een paar vrienden uit mijn klas ging ik naar mijn allereerste concert ooit. We gingen naar Tivoli en ik nam de plattegrond van Utrecht mee, omdat we niet wisten waar het precies was. Ik was nog nooit in Tivoli geweest. Het bleek een mooie zaal waar ik later nog menig feestje meemaakte.

De band waar we voor gingen is het Zweedse Kent. Halverwege de jaren negentig braken ze Europees enigszins door, met vertaalde albums. Deze albums hadden dezelfde muziek, maar de zang was in het Engels in plaats van het Zweeds. De vertalingen waren knap gedaan, want je merkte nauwelijks dat het lied niet in de oorspronkelijke taal werd gezongen. Dit hielden ze twee albums vol (Isola en Hagnesta Hill), maar daarna zijn ze toch maar weer teruggestapt naar het maken van enkel Zweedstalige muziek. Jammer.

OWC (Off World Colonies – een verwijzing naar de film Blade Runner) is een van hun meest gevoelige nummers, en lekker herfstig en melancholisch.