Troost

Consolation © 2009 Nazif Topcuoglu

Ik denk dat ik elke week meer dan 100 liedjes luister. Op mijn iPod dan, want daarnaast komt er nog muziek voorbij vanuit mijn stereo, desktop computer, laptop en televisie. Om nog maar te zwijgen over alle achtergrondmuziek die een mens hoort op een dag. Met zo veel muziek om je heen, is het natuurlijk de vraag in welke mate je deze muziek nog écht luistert.

Elke dag zit ik op de fiets met mijn iPod op shuffle stand en dan komen er geregeld liedjes voorbij waarvan ik denk, hé dat is een lekker liedje! Logisch, want ik heb alles er zelf opgezet. Maar hoe groter je muziekcollectie wordt, hoe lastiger ook om al je muziek echt te (her)kennen, laat staan te benoemen – zelfs je lievelingsliedjes. Ook al heb je een redelijk autistisch muziek geheugen zoals ik (het liedje I Kiss Your Lips van Tokyo Ghetto Pussy herkennen aan de eerste drie bass kicks van het nummer), hoe groter je muziek collectie wordt, hoe lastiger het wordt om top-of-mind een artiest of titel te kunnen benoemen van alle liedjes die voorbij komen.

En zo komt het vaak voor dat ik op de fiets zit en denk: ‘o ja, dat is een lekker liedje!’ – zonder te weten welk liedje het ook al weer is, en omdat ik fiets, haast heb, en mijn handschoenen aan, lukt het dan ook niet om te kijken (tip: je kunt je iPod classic met je neus bedienen!), laat staan een sterretje bij te draaien (sorry voor de iTunes nerd talk). Ik fiets dan ongeduldig verder in de hoop dat ik er later nog aan denk om op mijn iPod terug te bladeren om te kijken welk liedje dat ook al weer was.

Waar je ook achter komt met zoveel muziek die langs en door je oren stroomt, hoe weinig momenten je echt luistert. En vaak kom je daar achter als zomaar onverwacht de tekst van een nummer, dat misschien al 30 keer op je oortjes voorbij gekomen is, écht binnen komt. Zo zat ik laatst in de trein toen het nummer That I Would Be Good van Alanis Morissette voorbij kwam, in de live akoestische uitvoering. Een oudje, zeg maar gerust: classic, maar ik geloof dat ik voor het eerst écht luisterde naar de tekst, en dat het liedje voor het eerst écht bij me binnen kwam.

Wow… Wat een mooie troost volle plaat is dat !

Back To You

backtoyou

Bryan Adams’ Back To You kwam in 1997 uit, als onderdeel van zijn unplugged optreden voor MTV. Een klassieke rocksong met simpele akkoorden en een stuwend ritme. Het mooie van dit nummer is de orkestratie, met de violen en een akoestische band die het nummer puurheid en kracht geven. Daarnaast is ook de tekst erg mooi. Zelf herinnert dit nummer me aan twee jaar geleden, toen mijn zus emigreerde om bij haar liefde te gaan wonen. “Like a star guides a ship across the ocean, that’s how your love can take me home, back to you”, is precies hoe het was. Haar inmiddels man had ze jaren daarvoor leren kennen tijdens een wereldreis en nooit vergeten, en toen hij na jaren ineens weer opdook was er maar één mogelijkheid..

De versie van John Mayer is een van de meest gedraaide nummers op mijn iPod. Het komt van zijn eerste album Room For Squares. Zelf heb ik John voornamelijk leren kennen via zijn hit Your Body Is A Wonderland, en als singer-songwriter uit het rijtje Jason Mraz en Jack Johnson. Inmiddels weet ik dat John veel meer rock-georiënteerd is en briljante dingen uit kan halen met zijn Fender Stratocaster.
Zijn Back To You is kort gezegd een meezinger voor een generatie, zoals de bijna-dertigers van hier alles van Acda en de Munnik kennen. De bijna-dertigers van Amerika zullen hier warme herinneringen bij hebben, zoals ook ik ze heb.