The end of an era

Jarenlang voelde het alsof we lief en leed deelden. We werden verliefd en vervolgens gedumpt. We werden bedrogen en voorgelogen. We vielen hard en krabbelden weer op. En dat alles deden we in stijl. En nu is het tijd onze eigen weg te gaan. Tijd voor jullie om uit de schijn(werpers) te stappen en uit te vinden wat het leven nog meer te bieden heeft. In ieder geval, voor sommige van jullie.

Zes jaar geleden maakten we kennis. En hoewel een oceaan ons scheidde voelde ik me toch met jullie verwant. Ok, dat er dagelijks camera’s op jullie gericht waren en dat driekwart van jullie drama’s geproduceerd waren dat wist ik ergens wel, maar om het gevoel van verbondenheid niet te verliezen kneep ik een oogje toe. Graag wilde ik geloven dat als ik de hoofdrol speler zou zijn van een real life soap mijn verhaallijnen net zo gretig aftrek zouden vinden als die van jullie. Mijn serie zou dan “The Flatlands” heten en ik en mijn vriendinnen zouden ook op VIP tafels dansen met onze Chanel tasjes bungelend aan onze armen.

Er zouden jongens zijn, mooie jongens, volledig onbetrouwbaar en onbenaderbaar maar oh zo spannend. Er waren ups and downs, dronken one night stands en katerige ruzies, verbroken vriendschappen en onverwachte reismaatjes, droomstages en drank… heel veel drank.

Als ik het zo op een rijtje zet dan ben ik eigenlijk geslaagd in mijn missie. Met het enige verschil dat ik heb kunnen opgroeien en mijn eigen keuzes heb kunnen maken uit het zicht van miljoenen kijkers. En dat doet mij soms afvragen, welke keuzes hadden jullie gemaakt als jullie deze zelfde vrijheid hadden gehad?

Helaas komt aan al het goede een einde. Maar na zes jaar veel plezier aan jullie beleefd te hebben is het minste wat ik kan doen een blog aan jullie opdragen. Dus bij deze; voor L.C., Heidi, Audrina, Lo, Kristin, Whitney, Stephanie en alle meisjes die nu vrouwen zijn geworden maar zich graag af en toe nog een meisje van 18 willen voelen. This is the soundtrack of our lives.

(music from The Hills)

Natasha Bedingfield – Unwritten

A Fine Frenzy – Almost Lover

Marie Digby – Umbrella

Amy Winehouse – Tears Dry On Their Own

Colbie Caillat – Battle

Umbrella

umbrella

Vorige week reageerde er een meisje op een van mijn blogs. Ilse, uit Groningen, werkt voor een Amerikaans PR buro en was onder de indruk van Duurt Lang. Dat horen we natuurlijk graag, en toen ze me een kijkje gunde in de portfolio van haar artiesten nam ik die mogelijkheid natuurlijk graag aan.

Van de artiesten in de lijst kende ik er welgeteld geen. Afgaande op omschrijvingen en titels downloadde ik wat nummers, waaronder een van de zangeres Jennings. Umbrella is natuurlijk bekend door het origineel van Rihanna, maar Jennings kan er ook wat van.

Een subtiel soundscape bouwt het nummer langzaam op en haar stem is zeer prettig om te horen. De achtergrondtoon wordt op een gegeven moment wel irritant, maar verder bewijst ze over een prima stem te beschikken die zuiver, puur en echt is. De minimale instrumentatie doet het nummer goed en is een mooie toevoeging.

Rihanna’s origineel is natuurlijk overbekend. De drums maken het edgy, de rap van Jay-Z maken het street-credible. Niet verwonderenswaardig dat dit haar grootste hit tot nu toe was. Daarnaast zit het qua harmonie en melodie prima in elkaar. Vooral het refrein spat eruit.

Het nummer is zelfs zo sterk dat de Duitse jongensgroep The Baseballs er een nummer-1 hit mee weet te scoren in Nederland. Deze jongens maken een soort rockabilly-versie die bij Umbrella verbazingwekkend goed overeind blijft. De rest van hun album Strike! is echter niet om aan te horen, dus die kan je gerust in de winkel laten liggen of overslaan als ze vrijdag op het museumplein staan. Dat hun concert in de melkweg uitverkocht is, is me een groot raadsel.