Beautiful Day

Het is weer bruiloftentijd. Zelf heb ik er dit jaar pas een gehad, maar na de zomer komt er weer een en ik hoor in mijn omgeving zelfs verhalen van twee bruiloften in hetzelfde weekend. Ook is onze vakantie naar Australië aangewakkerd door het feit dat mijn zus een soort pseudo-bruiloft houd, omdat we op het echte moment er niet waren. En nu zijn we er wel en vieren we het gewoon lekker nog een keer.

Je bruiloft, dat moet de mooiste dag van je leven zijn. En ik denk dat het inderdaad heel dicht in de buurt komt. Denk er maar eens over na: het is het enige feest waar echt ál je vrienden komen terwijl je nog leeft, je ziet er prachtig uit en staat in het middelpunt van de belangstelling, de hele dag, iedereen is mooi, je favoriete muziek wordt gedraaid, er zijn mooie ontroerende speeches waarmee je de hemel in geprezen word en het is een groot Feest van de Liefde.

Een jaar of vier terug trouwde mijn schoonzus. Ze hadden naast een fotograaf ook een cameraman die continu aanwezig was en de boel vastlegde. Ik had nauwelijks door dat hij er was, maar toch was hij op alle belangrijke momenten aanwezig. Terwijl wij met zijn allen aan het diner zaten, monteerde hij de boel alvast en zelfs tijdens het grote feest schoot hij nog wat beelden. Die monteerde hij snel nog even in het filmpje en nog voor het vertrek van het bruidspaar werd het eindresultaat op het grote scherm getoond. Als soundtrack gebruikte hij Beautiful Day van U2. Het was een kippenvelmoment wat me altijd bij zal blijven, en telkens als ik het nummer hoor denk ik weer aan die bruiloft. En het is zo waar wat Bono zingt: “It’s a Beautiful Day / Don’t let it slip away”. Als het in je huwelijk even tegenzit, denk dan terug aan de dag van je bruiloft en hoe je eeuwige trouw beloofde, in goede en slechte tijden.

U2 – Beautiful Day

Amy MacDonald – A Curious Thing (album review!)

I'm lovin' it

Even een korte introductie voor iedereen die na 1990 geboren is… In een niet zo ver verleden hadden muzikanten die het goed voor elkaar hadden een contract getekend bij een platenmaatschappij. Dat betekende dat ze dan in staat waren om muziek op te nemen in een echte studio, uit te brengen op een geluidsdrager, en te verkopen in wat ze toen nog platen- of cd-zaken noemden. Dan, als deze artiest het langer vol hield dan één hit, en niet teveel aan de drugs ging, en dan ook pas nadat de platenmaatschappij zelf helemaal binnen was gelopen, kon deze artiest eindelijk grof geld verdienen aan het verkopen van deze geluidsdragers.

In die tijd, en we spreken dan van voor de komst van iTunes, iPods, Shuffle en (onbetaald) downloaden, dan werden artiesten nog wel eens beoordeeld om de kwaliteit van een heel album. Een album, lieve beeldbuiskindertjes, dat was een reeks liedjes, die in een vaste volgorde stonden (heel heel vroeger moest je zelfs nog halverwege de liedjes de geluidsdrager uit het apparaat halen, en er omgekeerd instoppen – dolle boel! Dat kon toen nog gewoon, technologisch gezien!). En als je het dan heel goed getroffen had, dan vormde dat allemaal nog een harmonisch geheel, met een eigen sfeer en geluid.

Kortom, in die tijd had het nog nut om een album review te schrijven. Nu ga ik dat toch doen, en waarschijnlijk vooral uit nostalgie. Of misschien omdat er toch nog artiesten zijn die een aantal liedjes achter elkaar opnemen die het waard zijn om in zijn geheel te luisteren. Zoals Amy MacDonald bijvoorbeeld.

Het nieuwe album van Amy MacDonald, ‘A Curious Thing’ is alweer een tijdje uit, en eerlijk gezegd had ik de release een beetje gemist. Dat komt omdat ik een vrij drukke periode achter de rug heb met te veel bruiloften (zal de leeftijd zijn). Maar eerlijk gezegd ook omdat ik Amy een beetje uit het oor verloren was. Haar eerste CD was goed, met een paar vijf sterren nummers, zelfs één zes sterren nummer (‘Let’s Start a Band’), maar nadat ik erachter gekomen was dat ik haar live toch niet zo sterk vond, was mijn aandacht een beetje verslapt. Totdat ik dus laatst die overbekende nasale stem weer voorbij hoorde komen in een nieuw, toch wel weer lekker liedje, en mijn oren weer gespitst waren.

Om maar meteen in huis te vallen: ga niet op de hoes (oh, sorry: cover-art) af, want dat moet toch de meest lelijke foto ooit van Amy geschoten zijn (en dan reken ik de foto’s van net na de bevalling mee!) Daar gebeurt iets met botox of Photoshop in dat portret wat van haar een of ander zielloos en afschrikkend wezen maakt, dat is gewoon een beetje jammer. Want als er iets niet zielloos is, dan is het wel deze plaat. Deze plaat is in één woord: indrukwekkend.

Je moet van de stem van Amy houden, met het zwaar Schotse accent, sommige zeggen zelfs Iers, maar op haar tweede album bewijst ze iedereen, en vooral mij, dat ze een blijvertje is door met een heel dozijn prachtige liedjes achter elkaar je oren te smeren.

A Curious Thing opent met haar twee singles: ‘Don’t tell me it’s over’ en ‘Spark’, twee uptempo nummers waarvan het eerste me deed denken aan de Cranberries en het tweede aan de Killers. Het heerlijke ‘I got no roots’ begint als een ballad, en kiest dan halverwege een heel andere koers, via uptempo, naar bijna U2 achtig episch. ‘Love love’ is een treintje dat snel naar het volgende nummer dendert, het bombastische ‘An ordinary life’, gevolgd door het midtempo-middle-of-the-road ‘Give it all up’ (met ook al weer dat typisch U2-achtige gitaartje op de achtergrond). [Draai nu je plaat om]

Bij ‘My only one’ neemt Amy eindelijk even wat gas terug, en zingt een met strijkers doorspekt liefdesliedje, helemaal compleet, met vogeltjes aan het einde. In ‘This pretty face’ pakt ze het montere uptempo weer op. ‘Troubled soul’ een van mijn favoriete liedjes, kabbelend zoals Amy dat kan, maar met heerlijk stuwend drumwerk opbouwend naar een steeds breder geluid. ‘Next big thing’ is weer van het niet lullen-maar-lekker-akkoorden-op-je-gitaar-aansla-kaliber.

Met het prachtige ‘Your time will come’, dat zomaar ook door Coldplay bedacht had kunnen zijn, wordt er opgebouwd naar een waardig einde van de plaat. Bij een echt album is het laatste nummer net even wat specialer en persoonlijker dan de rest, en ook Amy maakt dat waar met ‘What hapiness means to me’, een nummer begint als een ballad, en eindigt als een muzikaal orgasme waar Snow Patrol jaloers op zou zijn.

Mocht je dan perongeluk de cd in de speler laten zitten, of niet geïrriteerd in shuffle-mode het nummer doorgedrukt hebben, wordt je ook nog getrakteerd op een akoestische versie van een oude bekende van The Boss.

Maar goed, om een lang verhaal niet al te lang te maken, je kunt het beste zelf even luisteren. Dit is een plaat die je blind op het internet kunt bestellen voor je vriendin, om hem dan thuis meteen naar je eigen iTunes rippen. Misschien wordt deze dame nog wat sterker op het podium, tot die tijd zal ze heerlijk op je kop knallen al roadtrippend in de trein, auto of op je fiets.

Op zoek naar… briljante baslijntjes

briljante bas

Vroeger, toen ik als kind ‘s avonds laat in bed wakker lag (iets waar ik toen al een talent voor had), dan luisterde ik naar de gesprekken die mijn moeder beneden voerde als er iemand was, en de muziek die ze draaide als er niemand was. Soms combineerde ze die twee, dan was het lastiger concentreren.

Dat is een van de prille momenten die ik mij van mijn vroege jeugd nog kan herinneren, en het was het prille moment waarop ik de waarde van de bas leerde kennen. De basgitaar, welteverstaan. Het (vaak) derde te bespelen en (vaak) meest onderschatte instrument in een band. Door door de muren en de plafonds die boxen van mijn oren scheidde, klonk de muziek die ik in mijn slaapkamer hoorde vaak anders dan hij eigenlijk was: de hoge tonen werden afgeroomd, en alleen de bassen bleven over.

Zo ben ik op een avond, nadat ik een tijdje naar een aantal liedjes van de een of andere band had geluisterd, met allemaal aanstekelijk vrolijke reggae-achtige bas-lijntjes, naar beneden gegaan. Iets wat ik ook vaker deed als ik niet kon slapen. Meestal met een smoes om aandacht te krijgen. Maar dit was geen smoes, nu wilde ik echt weten wie deze band was. Ik was nieuwsgierig genoeg geworden om mijn warme bedje uit te komen, en mezelf met een onthutste moeder te confronteren (moeders worden na negen ‘s avonds wat eerder onthutst door onverwacht bezoek van hun kinderen). Want deze muziek kende ik nog niet, dacht ik zeker te weten, en ik wilde het weten, anders zou ik echt nooit meer kunnen slapen!

Het bleek U2 te zijn (hun beginjaren, ik was nog een kind, weet je wel!). Mijn verrassing was groot, want die band kende ik maar al te goed, maar de gespeelde nummers had ik er niet in herkend. Dat was het moment dat ik ook Adam Clayton met een heel nieuwe vorm van respect kon bekijken (hij leek altijd zo weinig te doen op het podium, en weinig muzikaal toe te voegen), en dat ik een nieuwe les geleerd had in de gelaagdheid van muziek: hoe contrasten samen weer één, nieuw geheel kunnen vormen, en wat de – niet te onderschatten – waarde van de bas hierin is.

Hier moest ik deze week aan denken, toen het nummer hieronder voorbij kwam. Sowieso is dit een Classic met een grote C en tevens een heerlijke man-gaat-voor-de-verandering-eens-een-keer-los-in-het-huishouden-dus-daar-moet-knalharde-muziek-bij-stamper (meezingen mag, er is toch niemand bij!)… Maar vooral: wat een briljante baslijn! (Om het de luisteraar makkelijk te maken, spelen ze hem ook een tijdje ‘kaal’)

Ik ben wel benieuwd, welke nummers horen er volgens bij jullie in het rijtje ‘briljante baslijntjes’? Ik zou zeggen: use the comments! Ice Ice Baby/Under Pressure mag niet, die ligt teveel voor de hand :-).

Fred Falke Friday #7: Magnificent

magnificent

U2 draait al een tijdje mee in muziekland. Hoewel ik ze zo halverwege de jaren negentig niet echt opmerkte, begin ik ze de laatste jaren beter te waarderen. Een rockband die ondanks de 25 jaar dat ze al meedraaien er nog erg jong en fris uitzien, mooie liedjes maken, en het goed op hebben met de wereld. Oudere nummers als Sunday Bloody Sunday en One zijn toch wel klassiekers, maar ook nieuwer werk is klassiek. Denk bijvoorbeeld aan The Sweetest Thing of Beautiful Day. Dat blijven toch nummers die je over twintig jaar nog hoort.

Op hun laatste album No Line On The Horizon staat het nummer Magnificent. Een nummer dat erg gelaagd is opgebouwd en zich als een soort soundscape laat beluisteren, maar perfect in een stadion uitgevoerd kan worden. Je zou haast denken dat het een nummer van Coldplay was. Door de gelaagdheid vraagt dit nummer er ook om geremixt te worden, en wie kun je daar nou beter voor vragen dan Fred. Hij heeft er het verwachten syntheziser en beat onder gezet, maar het resultaat laat zich beluisteren als een zeer prettig  uptempo clubhouse geheel.