Changing Of The Seasons

autumn leaves

Het wordt weer kouder. De avonden worden korter, het is snel donker, en het vriest zelfs af en toe al. We gaan duidelijk weer de winter in. Mijn minst favoriete seizoen. Ik gedij het beste bij zon, hoewel het ook weer niet te heet moet zijn, en ik voel me het beste als ik in mijn korte broek door de stad kan fietsen. Mensen zijn vrolijk, er wordt buiten geleefd.

Fransman Madeon heeft recentelijk ook productiewerk voor anderen opgepakt, naast alleen maar remixes en eigen werk. Hij maakte een nummer met Ellie Goulding (Stay Awake), en ook met de Two Door Cinema Club. De combinatie van de pop-rock van Two Door Cinema Club met de vette beats van Madeon klopt fantastisch. Changing Of The Seasons is een popliedje wat ontzettend goed in het gehoor ligt en echt bij deze tijdgeest past.

Het liedje zelf gaat over een verbroken relatie, waarbij de vriendin van de zanger het heeft uitgemaakt en er later spijt van krijgt. Maar dan is het al te laat, hij is er al overheen.

Top Remixers #7: Gigamesh

Gigamesh
Het is zo’n naam die ik wel herken, maar waarvan ik bij een remix niet meteen hoor dat hij het is. En dat terwijl hij toch al een paar prachtige remixes heeft afgeleverd.

Matt Masurka, zo heet Gigamesh in het echt, is opgegroeid in Minneapolis. Hij houdt wel van een barbeque en zon op zijn tijd en dat hoor je ook goed in zijn muziek terug. Geïnspireerd door Miami en Frankrijk legt hij over elk nummer wat hij aanraakt een zonnige waas. Het levert hem mooie dingen op en inmiddels draait hij wereldwijd de sterren van de hemel. De 29-jarige Amerikaan is ook de drijvende kracht achter Mike Posners’ Cooler Than Me.

Zelf ken ik hem het beste van de remixen die hij heeft afgeleverd voor Daniel Merriweather en recentelijk de Two Door Cinema Club. Change, van zichzelf al een prima nummer krijgt een stevige beat mee, een goede groove en wat meer bliepjes. Het geheel blijft goed in balans doordat het nummer precies het juiste tempo heeft en de instrumenten zich goed tot elkaar verhouden.

De remix van Sun heeft me de afgelopen weken meer gegrepen. De nogal vreemde zang wordt goed ondersteund en Gigamesh sleept je vakkunig mee van climax naar climax. Al luisterend voel je de zon zachtjes doorbreken. Door een herfstig bladerdek of juist door een dikke laag wokelen waar hij precies een gaatje tussen weet te vinden. Hij laat lekker veel zang weg, maar dat merk je nauwelijks doordat de hoofdmelodie overgenomen wordt door andere instrumenten. Genieten in de vroege ochtend bij zonsopgang of juist in de namiddag bij zonsondergang. Ja, Gigamesh weet precies wat hij doet.

Na een opmerking van Job van het evenement Kapot in de Rotterdamse club Rotown, weten we dat zijn Nederlandse debuut op 21 december is. Hier het facebookevent, voor als je er ook bij bent!

(Naschrift: de remixes van Change en Sun staan niet op Spotify)

Daughter

Daugher

Vorig jaar was ik op Pinkpop. Dat was mijn eerste meerdaagse festival -ever-. Met in de line-up persoonlijke favorieten Coldplay, Foo Fighters, Kings of Leon, Deadmau5, Elbow, White Lies, Laura Jansen, Justin Nozuka en Band of Horses, was het gewoon geen optie om niet te gaan. En ik moet zeggen, het was het meer dan waard! Ook al blijf ik zelf denk ik toch meer een concerten-man, ik vond 3 dagen met een tentje op een festival geen onprettige ervaring. En ook al was ik blij dat ik weer naar huis kon, dit was met recht mijn beste Pinkpop ooit. Veel optredens waren indrukwekkend, sommige zelfs legendarisch. Hurts, Elbow, White Lies en Band of Horses kregen het publiek in een trance. De optredens van Coldplay, Foo Fighters en Deadmau5 waren zoals verwacht van epische proporties en Two Door Cinema Club en Go Back to the Zoo bleken de verrassingen te zijn met energieke en festivalwaardige optredens op het grote podium.

Dit jaar vond ik de line-up toch veel minder sterk dan gemiddeld. Weinig echte festivalacts, weinig bands die voor een verrassing konden zorgen, of iets konden laten broeien op het veld, ook al was het weer er wel naar. En van Bruce “The Boss” Springsteen word ik zelf ook niet erg warm, dus heb ik heb dit jaar Pinkpop weer heerlijk vertrouwd vanaf de bank bekeken. En kwam toen inderdaad ook tot de conclusie dat ik eigenlijk alleen de optredens van Mumford & Sons en Keane de moeite waard had gevonden om echt bij te zijn.

In 1992 traden Pearl Jam op Pinkpop op. Voor veel mensen het beste Pinkpop optreden allertijden. Ikzelf heb Pearl Jam nog nooit live zien spelen. Dat gaat er dit jaar eindelijk van komen, als de kaarten goed aankomen vanuit Engeland, dan spelen ze in het nieuwe Ziggodome en ben ik er bij. Ik hoop dat ze het nog een beetje kunnen, die oude mannen, en dat ze nog een beetje rocken. Naast rock zullen ze vooral veel mooie rustige liedjes spelen, denk ik, want daar hebben ze er inmiddels ook veel van. Daughter is een nummer van hun tweede album, Vs., en is voor mij toch wel een van hun klinkende klassiekers.

Daughter is óók een nieuw alternatief pop bandje uit Londen bestaande uit Elena Tonra, Igor Haefeli & Remi Aguilella. Ik heb laatst op Bandcamp hun EP The Wild Youth aangeschaft, omdat ik ergens een nummertje opgepakt had dat ik wel erg lekker vond klinken. Nu kwamen ze weer voorbij op MySpace en vroeg ik me af of ze eigenlijk al een beetje aan het doorbreken waren, want hun liedjes zijn erg fijn en verdienen wel succes. Maar tot mijn verbazing staat Daughter in Nederland nog niet zo op de radar, ook al traden ze vorig jaar op in het voorprogramma van Ben Howard, inmiddels zelf ook geen kleintje meer. Jammer, want ik denk dat ze een blijvertje zijn en net zoals Ben ook een ideale kandidaat om bijvoorbeeld volgend jaar in de tent op Pinkpop het publiek te verrassen, te betoveren en eindelijk weer eens iets fris op het Pinkpoppodium neer te zetten. Hun debuut album wordt verwacht in begin 2013, dus dat biedt mooie kansen. Ideetje, Jan?