Natalie McCool

Natalie McCool

Hoeveel mensen zouden kunnen zeggen dat ze samen met Paul McCartney een liedje geschreven hebben? Samen met ene John Lennon behoort hij tot het duo dat waarschijnlijk de meeste hits ooit op zijn naam heeft staan. Maar na de ruzies, het wegvallen van John en het einde van de Beatles ging de koninklijke hitmachine Sir Paul McCartney rustig dóór met produceren alsof hij tien Duracell batterijtjes in zijn bips had. In een muzikale carriere die inmiddels al meer dan een half eeuw zijn vruchten afwerpt maakte Sir Paul ook nog succesvolle muziek samen met onder andere Stevie Wonder, Michael Jackson, Elvis Costello en Natalie McCool.

Natalie MacCool? Ja, je weet wel… Die veelbelovende zangeres die ook uit omgeving Liverpool komt en vorig jaar haar titelloze debuutalbum uitbracht. Want zij schreef als beginnende zangeres het stemmige nummer America, mocht het op de muziekschool voordragen aan Sir Paul, die haar daarna haar hielp met het herschrijven van de bridge. Eigenlijk verdient dat dus dit credit “Music by McCool & McCartney” (maar zo staat het niet in het boekje). Bekt ook nog eens lekker.

Natalie heeft een eigen sound die ook wel weer herkenbaar is en een beetje naar jaren ‘ 80 neigt (zoals wat niet tegenwoordig) en die een bepaalde rebelse en ook wat sombere eigenheid kent die me doet denken aan Kate Bush, Tori Amos, Holly McNarland en meer recent Florence + The Machine, Daughter en London Grammar.

Onlangs bracht ze met Wind Blows Harder een nieuw nummer uit, wat doet vermoeden dat er een nieuw album uit komt (maar dit is nog niet bevestigd). Ik heb haar debuut-album inmiddels zelf aangeschaft (ja, dat bestaat nog!) en begin langzaam al een beetje fan te worden (luister vooral naar deze versie van America, maar ook Nightcall en Dust & Coal mogen er zijn).

Ik ben benieuwd of het deze donkere parel uit Liverpool gegund is, om net net als haar illustere voorgangers, een aantal klinkende hits in Engeland en over de grens op haar naam te schrijven.

Elenne mag

Het gaat me hopelijk geen tweede keer gebeuren dan ik een doorbrekende artiest zo over het hoofd zie als bij Florence + The Machine. Om het goed te maken introduceer ik je graag aan Elenne May. Zeker als de stijl van eerdergenoemde Florence je kan bekoren, dan raad ik je zeker aan om hier eens verder te lezen en luisteren over Misleadingly Soft, het debuutalbum van Elenne.

De titel Misleadingly Soft waarschuwt je terecht om je niet te laten misleiden. En het openingsnummer Oceans in Motion is hier meteen de eerste proef in. Het nummer begint zweverig en lokt een snel oordeel uit… Maar stel deze uit, want 2:59 later ziet de wereld er al heel anders uit en weet je: Elenne verleid je, pakt je op, smijt je neer… Om je vervolgens weer op te pakken en aan haar hand mee te nemen naar het volgende avontuur.

Na het weidse Possessive Playing, het dramatische Choice in Foeman waarin Elenne laat zien dat zich kan meten met drama queens als Florence, Regina en Sinead. Dan kiest ze voor het eenvoudige naar Country neigende Pretty Rose. Question on Pleasure begint als Agnes Obél, maar eindigt met podium rock. Waarna White Moth dan ineens acapella heel kaal en puur klinkt, maar dan dartel en licht als Kate Nash blijkt te zijn.

De single Mother Bird, met heerlijk eenvoudige en passende clip is ijzersterk als single en je hoort hem zo al voor je in DWDD of als leading muziek onder de een of andere tv commercial. Piratical Chain is recht toe recht aan, vult het album aan zonder dat het vervalt tot een opvullen en slaat de brug naar power ballad Sexual Beauty. Daarna kun je weer even uitrusten met Alimony Girl, een eenvoudig klein & lief liedje, om vervolgens het album af te sluiten met Necessary Change, een mooie en pure ballade die je mee neemt en uit laat waaien aan zee.

Ondanks al die korte reisjes naar verschillende landen voelt het album toch als één geheel. Door de intieme sfeer, door individueel sterke nummers die toch ook een eigen eenheid vormen. En om de vaak onderbelichte maar cruciale zaken maar eens te benoemen: de band en productie staan als een huis, waardoor Elenne May alles behalve een one-woman show is.

Misleadingly Soft is zo’n album dat je meerdere keren moet horen voordat je echt een beeld hebt van wie Elenne eigenlijk is – en wat je er écht van vindt. Elenne is geen dertien in een dozijn. Niet zomaar in een hokje te drukken. Tenzij je van Florence + The Machine een hokje zou willen maken, maar zelfs in dat hokje is Elenne vooral zichzelf. Ze vertelt je verhalen, zoals bijvoorbeeld ook Tori Amos en Regina Spektor dat als geen ander kunnen: oprecht, eigenwijs zonder onnodige en gemaakte opsmuk en alle liedjes komen daardoor echt binnen.

Elenne mag er zijn. En ik hoop dat ze ook nog even zal blijven.

De duivel in jou

True Blood

Als je ook maar een beetje van muziek houdt, dan heb je hem wel: een soundtrack van je jeugd. De selectie muziek die je luisterde in de tijd dat het leven alleen maar draaide om de verwarrende liefde, de tijd tussen je lesuren en de zoektocht naar zoveel mogelijk (al dan niet door verdovende middelen gestimuleerde) euforische momenten. Dat zijn de nummers die door bijbehorende teksten, emoties en gekoesterde herinneringen altijd een speciaal plekje bij je zullen houden, en die als je ze weer hoort, herinneringen omhoog halen als een magische teletijdmachine.

Voor mij komen veel van die nummers uit het alternatieve rijtje Pearl Jam, Cranberries, Live, Tori Amos en Smashing Pumpkins.

De heren van Massive Attack hebben op hun nieuwe album Heligoland het nummer Paradise Circus. Toen ik dat nummer de eerste keer hoorde drong zich gelijk een instant flashback op aan een speciaal nummer uit mijn eigen soundtrack tijd; in melodie, tekst en sfeer; en ik kon niet wachten om eenmaal thuisgekomen er achter te komen bij welk Smashing Pumpkins nummer, want zoveel wist ik al wel, die melodie ook al weer hoorde.  Het bleek, natuurlijk, het meestwerk Soma te zijn. De gelijkenis met dat nummer kan geen toeval zijn; hij wekt de suggestie een ode te zijn, uit onverwachte hoek. De ontdekking van deze ken-ik-jou-niet-ergens-van leidde voor mij die avond overigens tot een flinke niet te versmaden ‘Smashies’ revival in mijn iTunes bibliotheek.

Voor wie ook maar een beetje van gitaren en melancholie houdt, raad ik dan ook zeker aan: luister naar het album Mellon Collie and the Infinite Sadness,  een van de muzikale meesterwerken van een generatie. Soma staat hier overigens niét op, die vind je net zoals het prachtige Disarm terug op de plaat Siamese Dream.

Waarschijnlijk komt het nummer Paradise Circus op zijn beurt later weer terug in de soundtrack van een hele nieuwe generatie; want dit nummer dook al op in twee televisie series die voor een grote groep volgers ongetwijfeld een vruchtbare bodem voor zwijmelarij zullen vormen: Gossip Girl en True Blood.

De muziekvideo die Massive Attack bij Paradise Circus liet maken is overigens tamelijk controversieel door zijn expliciete (lees: onsmakelijke in your face) content, die welbeschouwd onderdeel is van een in opzet best serieus te nemen (slechte woordkeuze) mini documentaire over een gepensioneerde pornoactrice. We de titel van deze post wil begrijpen, en 18+ is, moet zelf maar even googelen… En helemaal tot het einde durven/kunnen uitkijken.

Ik wacht overigens met smart op de muzikale held die Paradise Circus en Soma aaneen smeedt tot een heerlijke triphop-trip met rockende climax… Dat moet toch prima te doen zijn!

Massive Attack – Paradise Circus

Massive Attack – Paradise Circus (Gui Boratto Remix)

Massive Attack – Paradise Circus (Breakage’s Tight Rope Remix)

Smashing Pumpkins – Soma

Smells Like Teen Spirit

Tori Amos en ik hebben een speciale band. Dat weet zij zelf niet, maar toch is het zo. Al sinds er CDs zijn en ik ze kan kopen, maak ik er een beetje een sport van om nieuw talent ‘te ontdekken’. De allereerste CD die ik niet kreeg maar van mijn eigen geld kocht was van Tori. Ik hoorde haar eerste single Crucify op de radio, en wist toen meteen: die moet ik hebben. Zo heb ik veel artiesten voor het eerst ‘ontdekt’, door af te gaan op dat ene nummer dat me meteen aangreep. En zo heb ik al vele blijvertjes aan mijn collectie toegevoegd: Krezip (I would stay), The Gathering (Leaves), Ben Harper (Faded). Sinds die eerste CD, Little Earthquakes (1992), behoordt Tori Amos bij het selecte gezelschap van artiesten in mijn platenkast waarvan ik alle albums blind koop. En dat zijn er inmiddels al weer 10, de 11de (een kerst cd) wordt binnenkort verwacht.

Wat veel mensen niet weten is dat zo goed als de helft van Tori’s meest interessante nummers nooit op album zijn verschenen, maar alleen op single. En daar zijn er bij elk album veel van, zeker in haar beginperiode. Daarop vind je juweeltjes als Sugar, een zeer broeierige versie van Hey Jupiter, Flying Dutchman (die ze bijna altijd op haar optredens in Nederland speelt!). Op de maxi single van het eerder genoemde Crucify (1992) vind je een aantal zeer bijzondere en mooie cover uitvoeringen van Angie (The Rolling Stones), Thank You (Led Zeppelin) en Smells Like Teen Spirit (Nirvana).

Deze laatste wilde ik graag hier onder het voetlicht brengen, want: het is gewoon een erg mooie uitvoering van een nummer dat voor velen van ons toch een muzikaal baken in de jeugdherinneringen van onze generatie is, èn… Bij deze uitvoering kun je waarschijnlijk wèl de tekst verstaan en correct meebrullen.