Dopamine

Ik kwam er vorige maand achter dat mijn lievelingsband van vroeger, Third Eye Blind, halverwege 2015 weer een nieuw album (Dopamine) heeft uitgebracht, en in november zelfs in de Melkweg heeft opgetreden.

Hun eerste album heb ik grijsgedraaid. Ik kende alle partijen, elk geluidje, en het was de soundtrack van mijn middelbare schooltijd. Het tweede album was iets minder, het derde geweldig, het vierde matig en nu is er dus, na jaren, een vijfde album. Inmiddels zijn alleen zanger Stephan Jenkins en drummer Brad Hargreaves nog overgebleven van de originele samenstelling. Na wat research kwam ik erachter dat de anderen zijn weggegaan omdat Stephan nogal een dominante bandleider is. Sterker nog, hij heeft met wat juridische trucjes zijn bandleden van het eerste uur erbij genaaid.

Een paar jaar geleden traden ze ook al eens op in de Melkweg, en ik was er bij. Vanuit sentimenteel oogpunt een prima avond, maar ik zag wel hoe arrogant zanger Stephan kan zijn. De eens zo grote liefde voor de band bekoelde een beetje. Het verklaart ook wel dat ik nu, het nieuwe album pas een half jaar na uitkomen voor het eerste goed heb beluisterd.

Onbewust ga je het toch altijd vergelijken met hoe het vroeger was. Het is nog net zo strak geproduceerd als toen, en dat moet ik toegeven: daar hou ik wel van. Er is gelet op de details en het klinkt gelikt. Ik luister door Spotify tegenwoordig nog maar weinig albums van begin tot eind, en ook bij Dopamine haal ik het einde niet zonder stukken te skippen. Waar eerdere platen nog wel een paar catchy nummers hadden, is dat op dopamine niet echt het geval. Dus ja, het klinkt gelikt, maar het klinkt als meer van hetzelfde en er zitten geen nummers bij die uitschieten, in positieve of negatieve zin. Een 6,5. Niet slecht maar ook zeker niet goed. Ik denk niet dat de liefde nog terug zal keren.

Semi-Charmed Call

semi-charmed-call

Call Me Maybe is een van de grote zomerhits van 2012. Inmiddels is het nummer van Carly Rae Jepsen helemaal kapot geparodiëerd en gemashupt. Zelf zo vaak dat er weinig eer meer aan valt te behalen. Totdat Chambaland er met zijn gouden handjes aan ging zitten.

De onbekende producer/remixer Chambaland heeft namelijk deze zomerhit vermengd met de Amerikaanse zomerhit van 1996, Semi-Charmed Life van Third Eye Blind. De catchy gitaarriffjes zijn vakkundig geshuffeld tot de juiste lengte en hoogte van Carly Rae en muziek en zang passen akelig goed bij elkaar. Het is een van de beste mashups van Call Me Maybe die ik heb gehoord, maar dat kan ook komen omdat ik een ontzettend goede band met Semi-Charmed Life heb.

30DSC day 03 :a song that makes you happy

semi-charmed

Een van de nummers waar ik altijd al een zwak voor heb gehad is het vrolijke Semi-Charmed Life van Third Eye Blind. Hoewel het tekstueel minder vrolijk is omdat het gaat over een jongen die net gedumpt is, zijn de du-du-du’s aan het begin van het nummer voor mij het teken om los te gaan.

Misschien wordt ik ook zo blij van het nummer omdat ik er gewoon goede herinneringen aan heb. De laatste jaren van de middelbare school, heerlijke lange dagen, op de fiets naar huis meezingend met teksten waarvan ik geen idee had waar het over ging en wat voor gevoelens er omschreven werden. Ik beloofde mezelf toen dat als ze ooit in Nederland op zouden treden, ik er naartoe zou gaan. En vorig jaar was dat ook zo. Een avond om nooit te vergeten.

Semi-Charmed Life

semicharmedlife

Het nummer wat ik altijd met mijn jeugd zal associëren, is nu gecovered door Andrew van Songs To Wear Pants To. Op die site maakt hij liedjes op aanvraag. Wil je een liedje over roze eenhoorns die op regenbogen dansen, hij maakt het voor je, wil je YMCA als liftmuziek, hij maakt het voor je.

Een van zijn bezoekers daagde hem uit om van teenage-anthem Semi-Charmed Life een hele, hele, heeele trage piano versie te maken. En Andrew deed het. Hij gebruikte alleen het refrein, omdat het anders veel te lang zou duren, langer dan de tijd tot Third eye Blind weer een hit zou scoren.. maar dat zijn niet mijn woorden.

Losing A Whole Year

calendar

Het hoge woord is eruit, de kogel is door de kerk, de soep kan opgediend worden: ik heb per 1 oktober weer werk. Mijn eerste sollicitatiegesprek na mijn stage bij Fortress verliep zo goed dat ik inmiddels een aanbod heb gekregen, en geaccepteerd. Mijn blijdschap grenst aan het onmogelijke, en schommelt tussen euforisch en manisch.

Met deze baan is een einde gekomen aan een jaar van onzekerheid, ups en downs, nieuwe en oude dingen. Een jaar van uitslapen, stilstaan, een blog bouwen, zelfstandig ondernemer worden, groeien, autodidact amateur-programmeur worden. Een jaar van onrust en financiële onzekerheid. Stabiliteit en zekerheid zijn de nieuwe kernwoorden. Kom maar door met die toekomst!