Smile

The Royal Concept

Het wil in Nederland maar niet lukken met The Royal Concept. Na geweldige eerste singles, een feature op Fifa 14 en een geweldig optreden op ESNS leek de weg geplaveid voor ze. In andere landen doen ze het al beter, maar de echte grote klapper is nog niet gekomen.

Misschien dat hun tweede EP Smile daar dan eindelijk voor gaat zorgen. Vier uptempo liedjes en een ballad. De uptempo nummers doen het goed, zijn wisselend in kwaliteit, en de ballad valt een beetje tegen. Smile is okay, Fashion is de eerste single maar overtuigt me nog niet heel echt (ondanks dat het een prima popliedje is met een catchy refrein). Het derde nummer Higher Than Love is voor mij het nummer dat het meeste potentie heeft. Hurricane beklijft ook niet zo.

Al met al zit er dus geen liedje tussen dat zo lekker blijft hangen als D-D-Dance en Gimme Twice. Jammer, want ik denk dat ze het ook met Smile niet gaan redden in Nederland.

Kensington is de beste Nederlandse Act

kensington

Tenminste, volgens de stemmers van MTV. Kensington versloeg de #1 DJ van de wereld Hardwell, Martin Garrix, Chef’Special en Mr. Probz.

Ik was uitgenodigd om op de rode loper wat foto’s te maken van artiesten die naar het feestje in de Odeon kwamen. Na vijf jaar was het de eerste keer dat ik echt als pers aan zo’n loper stond, en het blijft een beetje een gekke situatie. Een aantal artiesten zijn superaardig en willen best praten, maar anderen lopen zo door. En dan heb je ook nog de net-niet bekende Nederlanders, waarbij ik (aan het eind van de rij) door de PR-dame gevraagd werd of ik niet alsjeblieft nog een foto van ze zou willen maken, omdat de rest dat dus niet deed. Ook werd elke artiest voor het betreden van de rode loper aangekondigd zodat we wisten wie het was. Geen overbodige luxe als je het mij vraagt, want bij sommige soapies wist ik echt niet wie het waren.

Na de rode loper mochten wij als pers tot onze verrassing ook nog naar het feest. Totaal underdressed ben ik nog even de zaal ingegaan. Kenners kennen hem uit de Dansplaat-clip van Brainpower, ik heb er zelf tijdens mijn studententijd nog menig feestje gehad. De zaal was prima aangekleed zoals je van MTV kan verwachten en je kon zelfs nog even op de foto met de Award als je dat wilde. Kensington trad op, speelde twee nummers en toen vond ik het zelf wel mooi geweest.

In de trein naar huis heb ik ze eens opgezocht op Spotify, en ik moet zeggen: ze vallen me zeker niet tegen. Ze klinken als een kruising tussen Kings Of Leon en The Royal Concept. Ruig, een ruw randje, een stoere zanger zoals de Kings en het catchy koortje en de strakke productie van The Royal Concept. Ze hebben ook net een nieuw album (Rivals) uit, en ik denk dat ze volgend jaar wel op een aantal festivals te zien zullen zijn. Ga ze bekijken!

[ESNS13] dag 3: Youtube, Ray Cokes & The Royal Concept

226667_10152407611255654_369111640_n

Met een prima nacht slapen achter de rug ging ik vrijdag weer op tijd richting de Oosterpoort. Na een bezoekje aan ex-collega Tim schoof ik precies op tijd aan bij de keynote van Mark Mulligan. Mark is een bekende naam in de industrie en heeft een scherpe analytische blik. Zijn keynote stond dus bol van prachtige oneliners en statistieken. Een van de mooiste vond ik de volgende:

Artist Metrics

Hierin zie je dat veel Facebook likes en veel Youtube views dus niet leiden tot veel albumverkopen, en dat de huidige generatie artiesten dus veel minder albums verkoopt dan de oudere generatie. Het kan ook zijn de jongere generatie geen kopers zijn omdat ze op een andere manier naar muziek luisteren. De romantiek van het kopen van een album omdat er een hit opstaat is weg, omdat de hit op elk moment op elke device beschikbaar is. Bezit verandert in toegang. Het is dan ook geen verrassing dat Mark eraan toevoegt dat er altijd verandering zal zijn. De enige zekerheid is onzekerheid. Het gevaar dat hierbij op loer ligt is dat artiesten teveel op een platform inzetten. Als je als artiest alles op Youtube zet of juist op Facebook, dan kan je nogal van een koude kermis thuiskomen als de dienst ineens gesloten of verkocht wordt. Hoe dan ook, Mark zorgde voor een goed begin van de derde dag.

Na Mark ging ik langs een promotiepraatje van MobileRoadie, die de Eurosonic-app hadden gebouwd. Een mooi systeem, maar de Eurosonic-app was denk ik niet het beste voorbeeld. Desondanks interessant en daarna ging ik door naar de volle zaal waar Youtube zijn festival-streaming activiteiten valueerde. Een interessant panel met mensen van Youtube, Sziget, Lowlands, 3voor 12, 3FM, BBC en Universal. Alle betrokken partijen waren aanwezig en dat leidde tot goede gesprekken. Youtube vertelde dat het begon met het streamen van een U2-concert, en daarna kwam de samenwerking met Coachella. De Europese festivals volgden en vinden het vooral interessant vanuit een PR-oogpunt. De belangen zijn overigens wel complex, want naast een mediapartner heb je ook te maken met de artiesten, die weer gemanaged worden door de maatschappijen. En dan hebben we het nog niet eens over de live en on-demand rechten van de artiesten. Al met al een panel wat duidelijk maakt hoe ingewikkeld het streamen van een festival eigenlijk is.

De zaal werd nog voller toen Google (inderdaad eigenaar van Youtube) de zaal betrad voor de volgende sessie. Hierbij werd er in gegaan op digitale rechten en de manier waarop Google mee wil werken in het bestrijden van piraterij. Zo verwijderen ze automatisch aangevulde zoektermen zoals torrents of download in een zoekopdracht en hebben ze een geautomatiseerd systeem die binnen heel korte tijd links kan verwijderen die naar illegale content leiden. Een super-interessante sessie.

Tot slot een van de hoogtepunten van Eurosonic, wat mij betreft: Ray Cokes’ Eurosonic Revue. Jeugdheld Ray Cokes, die ik op mijn 14e dagelijks bekeek op MTV in zijn programma Most Wanted, had 5 bands in de zaal die twee nummers speelden en die hij interviewde. Zo ontdekte ik alvast Molotov Jukebox, waar ik later die avond nog naartoe ging. Ray heeft niks van zijn gevoel voor humor en zijn presenteerstijl ingeleverd in de afgelopen jaren, en het was een genot om hem live aan het werk te zien. Achteraf ben ik dan ook compleet starstruck met hem op de foto gegaan. Gewoon, omdat het kon.

Na een snelle hap scheurde ik naar de Grote Markt, waar ik mijn host Mayke weer ontmoette. Ze was met twee vriendinnen en het was dus niet erg dat ik zelf even naar The Royal Concept ging kijken. Ik had er veel verwachtingen van, en die werden allemaal ingelost. Ze speelde strakker dan strak, de zanger lag tijdens het eerste nummer al op de grond en het ene nummer was nog catchier dan de andere. De energie spatte van het podium en het zou me niks verbazen als ze in Augustus op Lowlands staan.

Terug op de Grote Markt werd er snel overleg gepleegd wat het plan werd. Een korte stop in de Buckshot later waren de vriendinnen afgehaakt en ging ik met Mayke naar het Groninger Museum. We startten met het Drentse duo Tangarine. De vergelijking met Simon En Garfunkel is al vaak gemaakt, en zeker niet ten onrechte. De broers spelen prachtige tweestemmige country-nummers. De ene harmonie is nog mooier dan de andere en ze zijn een dag later volledig terecht getekend door Excelsior. Als er een album van ze uit gaat komen, dan geef ik hem mijn vader kado.

Na Tangarine liepen we naar boven om daar weer de Molotov Jukebox te zien. Ze maakten er een feestje van, met hun balkan-latin-gypsy stijl. En dat voor een band uit Engeland. Ook hier verbaasde het me niks dat ze al op Sziget hebben gestaan. Wat ik wel denk is dat het meer een band is om live te zien, dan om een album van te luisteren.

Tot slot, om het helemaal af te maken gingen we nog even naar de Simplon, waar de Daft Punk/Justice-coverband Terribly Overrated Youngsters de derde dag Eurosonic perfect afsloot.

[nieuw] The Concept

De hoeveelheid toegestuurde muziek begint een beetje uit de hand te lopen. Zo’n 4 a 5 mailtjes per dag is geen uitzondering meer (in het weekend is het rustiger) en in plaats van elk toegezonden nummer direct te luisteren ga ik er gewoon af en toe voor zitten en werk ik een hele rij door. Over het algemeen is het goedbedoeld amateur-gepriegel, er zit heel veel slechte dubstep tussen, maar zo af en toe heb je toch een krent in de pap te pakken.

The Concept is zo’n krent. Bestaande uit vier Zweedse hipster-jongens (o.a. met de drummer uit de begeleidingsband van Robyn) maken ze liedjes die me doen denken aan Phoenix, en dat is een compliment. Mijn vriendin associeerde ze met Alphabeat, ook al zo’n leuke band. Uptempo, met dezelfde soort baslijnen en gitaarritmes als Lisztomania krijg ik er meteen een goed gevoel bij. Ik weet niet of ze het op de langere termijn gaan redden, maar van D-D-Dance wil ik gaan dansen, in een oud lijkend T-shirt op een grasveldje in een skinny jeans. Nou, die skinny jeans dan misschien niet, maar laat de lente maar komen!