Beatles of Stones

beatlesfostones

Meestal krijg ik CD’s, MP3’s, of bij uitzondering concertkaartjes toegestuurd. Maar dit keer was het iets anders: een boek. Gelukkig een boek over muziek, dus mijn aandacht was getriggerd. Stuur maar door, was mijn reactie!

Het gaat om het boek Beatles of Stones van John McMillian. Ik kreeg hem geprint (op A4’tjes!) en begon met lezen. Het begin lag me niet zo: er wordt volop met namen gestrooid en ik voelde me als een buitenstaander: bij alle anekdotes dacht ik ‘je moet er bij zijn geweest’. Desondanks las het wel lekker door, er is weinig droge kost en er zijn veel smeuïge en sappige details te lezen. Zo kom je te weten dat de Beatles begonnen in leren broeken in Duitsland, voordat ze doorbraken, en dat de Rolling Stones eerst een andere voorman hadden. En nog leuker: de Beatles schreven een nummer (I Wanna Be Your Man) wat door de Stones een hit is geworden. En door datzelfde nummer zijn de Stones ook hun eigen nummers gaan schrijven.

Het boek staat vol met dit soort anekdotes. Enerzijds erg leuk, vooral voor liefhebbers die uit de tijd van de Beatles en Stones komen, maar anderzijds voelt het alsof de schrijver niet echt een lijn heeft aangehouden in het boek en wil laten zien hoeveel hij weet. En dat is ook meteen het jammere. De anekdotes zijn niet echt chronologisch en daardoor is het soms lastig te volgen. Ook was het misschien beter geweest om af en toe wat namen weg te laten of anekdotes te schrappen.

Al met al geeft het boek een prima weergave van hoe de muziekscène zich begin jaren zestig in rap tempo ontwikkelde en denk ik dat het een goed Kerstkado is voor de zestigers van nu.

Walking down the streets

Source: Eline Veldhuizen

In 1991 liep Shana Nelson in Los Angeles bijna vijf minuten lang over straat in een clip van Massive Attack. Zes jaar later deed Richard Ashcroft van The Verve hetzelfde in Londen, voor een clip die hier direct op geïnspireerd was.

Massive Attack is na hun commerciële klapper Unfinished Sympathy een grote band geworden – al zij het misschien vooral in een bepaalde underground scene, van The Verve hebben we daarentegen naar mijn mening na Bittersweet Symphony niet veel noemenswaardigs meer gehoord.

Massive Attack legde in de jaren 90 de basis voor een hele unieke sound, die bekend zou worden als ‘Trip Hop’ en ‘Bristol Sound’. Na de albums Blue Lines, Protection en Mezzanine die toch alledrie een zekere classic status mogen verdienen, werd het een tijdje stil. Even leek het er op dat de band, zeker na wat interne strubbelingen, net zo als die andere gehypte muziekstroming uit die tijd (Grunge) te verdwijnen in de geschiedenis als een jeugdherinnering met het verstrijken van de jaren negentig. Het 4de album van Massive Attack, 100th Window, deed niet echt veel, ook al staan daar ook best een paar aardige nummers op.

Maar dit jaar is Massive Attack terug met het nieuwe album Heligoland. Het lijkt op een nieuw tijdperk, want dit album heeft een geheel nieuwe eigentijdse, maar toch nog steeds eigen ‘Massive’ sound, en ze lijken daarmee weer helemaal klaar te zijn voor een nieuwe diep duistere muziektrip in de jaren 10.

Grand ol’ lady Tina Turner schudde overigens een aardige cover van de Massive Attack klassieker uit haar mouw, die ik jullie niet wil onthouden.

The Verve brak hard door maar verdween ook weer hard, en heeft op die wereldhit na geen muzikale eeuwigheidswaarde getoond. Het nummer Bittersweet Symphony was een nieuw arrangement met orkest op het nummer The Last Time dat origineel van de Rolling Stones afkomstig was. Om te horen hoe de bewerking van Andrew Loog Oldham de essentiele link is tussen Rolling Stones en The Verve, raad ik je aan om de platen hieronder ook in die volgorde te luisteren.

Tina Turner – Unfinished Sympathy

Rolling Stones – The Last Time
Andrew Loog Oldham Orchestra – The Last Time

Van een aantal van deze platen heb ik overigens aardige remixes gevonden. En, omdat er ook nog andere artiesten zijn die graag over straat lopen als extra bonus die fijne klassieker vanRon Caroll met-zn-neikies-aan.

Massive Attack – Unfinished Sympathy (Kamouflage Loves Fred Remix)

Tina Turner – Unfinished Sympathy (Extended Mix)

The Verve – Bittersweet Symphony (Timothy Marc Remix)

Ron Carroll – Walking Down The Street

Smells Like Teen Spirit

Tori Amos en ik hebben een speciale band. Dat weet zij zelf niet, maar toch is het zo. Al sinds er CDs zijn en ik ze kan kopen, maak ik er een beetje een sport van om nieuw talent ‘te ontdekken’. De allereerste CD die ik niet kreeg maar van mijn eigen geld kocht was van Tori. Ik hoorde haar eerste single Crucify op de radio, en wist toen meteen: die moet ik hebben. Zo heb ik veel artiesten voor het eerst ‘ontdekt’, door af te gaan op dat ene nummer dat me meteen aangreep. En zo heb ik al vele blijvertjes aan mijn collectie toegevoegd: Krezip (I would stay), The Gathering (Leaves), Ben Harper (Faded). Sinds die eerste CD, Little Earthquakes (1992), behoordt Tori Amos bij het selecte gezelschap van artiesten in mijn platenkast waarvan ik alle albums blind koop. En dat zijn er inmiddels al weer 10, de 11de (een kerst cd) wordt binnenkort verwacht.

Wat veel mensen niet weten is dat zo goed als de helft van Tori’s meest interessante nummers nooit op album zijn verschenen, maar alleen op single. En daar zijn er bij elk album veel van, zeker in haar beginperiode. Daarop vind je juweeltjes als Sugar, een zeer broeierige versie van Hey Jupiter, Flying Dutchman (die ze bijna altijd op haar optredens in Nederland speelt!). Op de maxi single van het eerder genoemde Crucify (1992) vind je een aantal zeer bijzondere en mooie cover uitvoeringen van Angie (The Rolling Stones), Thank You (Led Zeppelin) en Smells Like Teen Spirit (Nirvana).

Deze laatste wilde ik graag hier onder het voetlicht brengen, want: het is gewoon een erg mooie uitvoering van een nummer dat voor velen van ons toch een muzikaal baken in de jeugdherinneringen van onze generatie is, èn… Bij deze uitvoering kun je waarschijnlijk wèl de tekst verstaan en correct meebrullen.