Soundtrack

Ik ben dol op soundtracks. Of ben ik juist dol op scores? Wat is eigenlijk het verschil? Ik zoek het even voor je uit.

Volgens wikipedia is een ‘score’ onderdeel van het overkoepelende concept soundtrack. Onder soundtrack vallen volgens de definitie bestaande liedjes die (deels) voorkomen in een film, liedjes speciaal voor een film geschreven (bij bijvoorbeeld musicals) en achtergrondmuziek (scores).

Ter illustratie: Daft Punk en Air hebben scores gemaakt voor de films Tron en The Virgin Suicides. Ook mooie scores komen van Hans Zimmer (The Holiday) of Yann Tiersen (Amélie). Die scores zijn vaak helemaal instrumentaal en bestaan uit een thema met wat variaties erop die de emotie in de film ondersteunen.

Bij films als American Pie worden er vooral bestaande nummers gebruikt, die iedereen al kent. Tot slot films als Music and Lyrics (vanavond op TV!) met liedjes die speciaal voor de film zijn gemaakt. Al deze soorten kunnen dus worden uitgebracht onder de naam Soundtrack (of OST – Original SoundTrack). En om het lekker eenvoudig te houden hebben TV-series tegenwoordig ook een soundtrack, net als videogames.

Hugh Grant & Drew Barrymore – Way Back Into Love (demo)

Hugh Grant – Pop (Goes My Heart)

The end of an era

Jarenlang voelde het alsof we lief en leed deelden. We werden verliefd en vervolgens gedumpt. We werden bedrogen en voorgelogen. We vielen hard en krabbelden weer op. En dat alles deden we in stijl. En nu is het tijd onze eigen weg te gaan. Tijd voor jullie om uit de schijn(werpers) te stappen en uit te vinden wat het leven nog meer te bieden heeft. In ieder geval, voor sommige van jullie.

Zes jaar geleden maakten we kennis. En hoewel een oceaan ons scheidde voelde ik me toch met jullie verwant. Ok, dat er dagelijks camera’s op jullie gericht waren en dat driekwart van jullie drama’s geproduceerd waren dat wist ik ergens wel, maar om het gevoel van verbondenheid niet te verliezen kneep ik een oogje toe. Graag wilde ik geloven dat als ik de hoofdrol speler zou zijn van een real life soap mijn verhaallijnen net zo gretig aftrek zouden vinden als die van jullie. Mijn serie zou dan “The Flatlands” heten en ik en mijn vriendinnen zouden ook op VIP tafels dansen met onze Chanel tasjes bungelend aan onze armen.

Er zouden jongens zijn, mooie jongens, volledig onbetrouwbaar en onbenaderbaar maar oh zo spannend. Er waren ups and downs, dronken one night stands en katerige ruzies, verbroken vriendschappen en onverwachte reismaatjes, droomstages en drank… heel veel drank.

Als ik het zo op een rijtje zet dan ben ik eigenlijk geslaagd in mijn missie. Met het enige verschil dat ik heb kunnen opgroeien en mijn eigen keuzes heb kunnen maken uit het zicht van miljoenen kijkers. En dat doet mij soms afvragen, welke keuzes hadden jullie gemaakt als jullie deze zelfde vrijheid hadden gehad?

Helaas komt aan al het goede een einde. Maar na zes jaar veel plezier aan jullie beleefd te hebben is het minste wat ik kan doen een blog aan jullie opdragen. Dus bij deze; voor L.C., Heidi, Audrina, Lo, Kristin, Whitney, Stephanie en alle meisjes die nu vrouwen zijn geworden maar zich graag af en toe nog een meisje van 18 willen voelen. This is the soundtrack of our lives.

(music from The Hills)

Natasha Bedingfield – Unwritten

A Fine Frenzy – Almost Lover

Marie Digby – Umbrella

Amy Winehouse – Tears Dry On Their Own

Colbie Caillat – Battle

Rubber

Mr. Oizo is terug. De Franse producer die bekend werd met zijn Flat Beat, van het gele poppetje Flat Eric en de Levi’s reclame heeft een film gemaakt, Rubber. De soundtrack voor de film heeft hij natuurlijk zelf gemaakt, en daarbij heeft hij hulp gehad van Ed Banger-collega Gaspard Augé, die we kennen van Justice. De hele soundtrack valt wat tegen, het zijn voornamelijk soundscapes, maar het titelnummer Rubber en Tricycle Express wilde ik je niet onthouden. Met allebei rond de 4 minuten zijn het de twee langste nummers van de soundtrack en zit er tenminste enige opbouw in.

Tricycle Express klinkt alsof het direct van de Tron Soundtrack komt en Rubber heeft duidelijkere Mr. Oizo invloeden. Vage geluidjes, soms wat disco, en een stuk vuiger dan Tricycle Express. Ben benieuwd naar de film.

Mr. Oizo – Flat Beat

Mr. Oizo & Gaspard Augé – Tricycle Express

Mr. Oizo & Gaspard Augé – Rubber

De duivel in jou

True Blood

Als je ook maar een beetje van muziek houdt, dan heb je hem wel: een soundtrack van je jeugd. De selectie muziek die je luisterde in de tijd dat het leven alleen maar draaide om de verwarrende liefde, de tijd tussen je lesuren en de zoektocht naar zoveel mogelijk (al dan niet door verdovende middelen gestimuleerde) euforische momenten. Dat zijn de nummers die door bijbehorende teksten, emoties en gekoesterde herinneringen altijd een speciaal plekje bij je zullen houden, en die als je ze weer hoort, herinneringen omhoog halen als een magische teletijdmachine.

Voor mij komen veel van die nummers uit het alternatieve rijtje Pearl Jam, Cranberries, Live, Tori Amos en Smashing Pumpkins.

De heren van Massive Attack hebben op hun nieuwe album Heligoland het nummer Paradise Circus. Toen ik dat nummer de eerste keer hoorde drong zich gelijk een instant flashback op aan een speciaal nummer uit mijn eigen soundtrack tijd; in melodie, tekst en sfeer; en ik kon niet wachten om eenmaal thuisgekomen er achter te komen bij welk Smashing Pumpkins nummer, want zoveel wist ik al wel, die melodie ook al weer hoorde.  Het bleek, natuurlijk, het meestwerk Soma te zijn. De gelijkenis met dat nummer kan geen toeval zijn; hij wekt de suggestie een ode te zijn, uit onverwachte hoek. De ontdekking van deze ken-ik-jou-niet-ergens-van leidde voor mij die avond overigens tot een flinke niet te versmaden ‘Smashies’ revival in mijn iTunes bibliotheek.

Voor wie ook maar een beetje van gitaren en melancholie houdt, raad ik dan ook zeker aan: luister naar het album Mellon Collie and the Infinite Sadness,  een van de muzikale meesterwerken van een generatie. Soma staat hier overigens niét op, die vind je net zoals het prachtige Disarm terug op de plaat Siamese Dream.

Waarschijnlijk komt het nummer Paradise Circus op zijn beurt later weer terug in de soundtrack van een hele nieuwe generatie; want dit nummer dook al op in twee televisie series die voor een grote groep volgers ongetwijfeld een vruchtbare bodem voor zwijmelarij zullen vormen: Gossip Girl en True Blood.

De muziekvideo die Massive Attack bij Paradise Circus liet maken is overigens tamelijk controversieel door zijn expliciete (lees: onsmakelijke in your face) content, die welbeschouwd onderdeel is van een in opzet best serieus te nemen (slechte woordkeuze) mini documentaire over een gepensioneerde pornoactrice. We de titel van deze post wil begrijpen, en 18+ is, moet zelf maar even googelen… En helemaal tot het einde durven/kunnen uitkijken.

Ik wacht overigens met smart op de muzikale held die Paradise Circus en Soma aaneen smeedt tot een heerlijke triphop-trip met rockende climax… Dat moet toch prima te doen zijn!

Massive Attack – Paradise Circus

Massive Attack – Paradise Circus (Gui Boratto Remix)

Massive Attack – Paradise Circus (Breakage’s Tight Rope Remix)

Smashing Pumpkins – Soma

Jason Mraz


Bij het grote publiek is hij vooral bekend van zijn I’m Yours, maar ik ken hem nu een jaar of zeven, sinds zijn eerste hitje The Remedy. Jason Mraz is een gast uit San Diego met een open persoonlijkheid en een talent wat je zelden tegenkomt. Een paar jaar geleden had ik het voorrecht om hem in Paradiso te zien optreden. Alleen, met een gitaar. Hij speelde zo’n 10 liedjes, maakte grapjes tussendoor en pakte het publiek moeiteloos in.

Zijn teksten zijn erg sterk (met af en toe een uitschieter, zowel positief als negatief). The Remedy is een uptempo nummer, geschreven voor een zieke vriend, om hem een hart onder de riem te steken. De boodschap om in je leven niet te veel zorgen te maken en gewoon lekker te leven spreekt me heel erg aan.
Nog zo’n prachtnummer is Song For A Friend. Een acht minuten durende lofzang over vriendschap. Het laatste stuk waarbij het koor meezingt (“climb up, over the top, survey the state of the soul, you’ve got to find out, for yourself, whether or not your truly trying”) bezorgt me elke keer kippenvel.
Van zijn laatste album is Live High het nummer met een boodschap. Leef je leven, geef liefde, doe de juiste dingen, blijf op het rechte pad. Wel erg Amerikaans, maar toch spreekt het me aan.
Tot slot The Beauty In Ugly. Speciaal geschreven voor de serie Ugly Betty, over dat iedereen mooi is in zichzelf.

Stuk voor stuk nummers met een boodschap, nummers die je een zetje in de goede richting kunnen geven als je even verdwaald bent.

Jason Mraz – The Remedy (I Won’t Worry)

Jason Mraz – Song For A Friend

Jason Mraz – Live High

Jason Mraz – The Beauty In Ugly