Een reis naar de maan

Air heeft weer eens een soundtrack gemaakt. Deze keer bij Le Voyage Dans La Lune, een klassieke film uit het begin van de cinematografische geschiedenis. Georges Méliès (recentelijk ook in de bioscoop geportretteerd door Ben Kingsley in Hugo) maakte in 1902 deze film. Het gaat over een groepje mannen die met ene kanon naar de maan worden geschoten en daar gevangen worden gehouden. Gelukkig heeft de film een happy end (toen al wist hij dat mensen graag met een goed gevoel de bioscoop uit gaan) en weten de mannen te ontsnappen.

De muziek van Air is een logische combinatie. Het zijn net als Méliès Fransen en hebben een warm hart voor de vaderlandse historie. Ook zijn ze al eerder in de weer geweest met tripjes naar de maan (Moon Safari was hun debuutalbum) en soundtracks (ze hebben de muziek van Sofia Coppola’s Virgin Suicides verzorgd). De soundtrack is eigenlijk een score, en is puur ter ondersteuning van de film bedoeld. Een mooi streven, maar ook wel gek, omdat de meeste geluiden die te horen zijn elektronisch gemaakt zijn en ten tijde van de originele screening van de film helemaal niet hoorbaar zouden zijn.

Misschien een mooie terzijde is dat de Smashing Pumpkins voor hun videoclip van Tonight, Tonight geïnspireerd zijn door dezelfde film van Méliès. Ze hebben het plot iets veranderd en een zeppelin geïntroduceerd, maar de maan is duidelijk herkenbaar en hij wordt in het eind zelfs geëerd met een boot die naar hem is vernoemd.

Air – Sonic Armada

The Smashing Pumpkins – Tonight, Tonight

De duivel in jou

True Blood

Als je ook maar een beetje van muziek houdt, dan heb je hem wel: een soundtrack van je jeugd. De selectie muziek die je luisterde in de tijd dat het leven alleen maar draaide om de verwarrende liefde, de tijd tussen je lesuren en de zoektocht naar zoveel mogelijk (al dan niet door verdovende middelen gestimuleerde) euforische momenten. Dat zijn de nummers die door bijbehorende teksten, emoties en gekoesterde herinneringen altijd een speciaal plekje bij je zullen houden, en die als je ze weer hoort, herinneringen omhoog halen als een magische teletijdmachine.

Voor mij komen veel van die nummers uit het alternatieve rijtje Pearl Jam, Cranberries, Live, Tori Amos en Smashing Pumpkins.

De heren van Massive Attack hebben op hun nieuwe album Heligoland het nummer Paradise Circus. Toen ik dat nummer de eerste keer hoorde drong zich gelijk een instant flashback op aan een speciaal nummer uit mijn eigen soundtrack tijd; in melodie, tekst en sfeer; en ik kon niet wachten om eenmaal thuisgekomen er achter te komen bij welk Smashing Pumpkins nummer, want zoveel wist ik al wel, die melodie ook al weer hoorde.  Het bleek, natuurlijk, het meestwerk Soma te zijn. De gelijkenis met dat nummer kan geen toeval zijn; hij wekt de suggestie een ode te zijn, uit onverwachte hoek. De ontdekking van deze ken-ik-jou-niet-ergens-van leidde voor mij die avond overigens tot een flinke niet te versmaden ‘Smashies’ revival in mijn iTunes bibliotheek.

Voor wie ook maar een beetje van gitaren en melancholie houdt, raad ik dan ook zeker aan: luister naar het album Mellon Collie and the Infinite Sadness,  een van de muzikale meesterwerken van een generatie. Soma staat hier overigens niét op, die vind je net zoals het prachtige Disarm terug op de plaat Siamese Dream.

Waarschijnlijk komt het nummer Paradise Circus op zijn beurt later weer terug in de soundtrack van een hele nieuwe generatie; want dit nummer dook al op in twee televisie series die voor een grote groep volgers ongetwijfeld een vruchtbare bodem voor zwijmelarij zullen vormen: Gossip Girl en True Blood.

De muziekvideo die Massive Attack bij Paradise Circus liet maken is overigens tamelijk controversieel door zijn expliciete (lees: onsmakelijke in your face) content, die welbeschouwd onderdeel is van een in opzet best serieus te nemen (slechte woordkeuze) mini documentaire over een gepensioneerde pornoactrice. We de titel van deze post wil begrijpen, en 18+ is, moet zelf maar even googelen… En helemaal tot het einde durven/kunnen uitkijken.

Ik wacht overigens met smart op de muzikale held die Paradise Circus en Soma aaneen smeedt tot een heerlijke triphop-trip met rockende climax… Dat moet toch prima te doen zijn!

Massive Attack – Paradise Circus

Massive Attack – Paradise Circus (Gui Boratto Remix)

Massive Attack – Paradise Circus (Breakage’s Tight Rope Remix)

Smashing Pumpkins – Soma

Once Upon A Time..


Waar covers dezelfde titel hebben, zijn er ook genoeg nummers die dezelfde titel hebben, maar geen cover zijn. Dit is de eerste post in deze categorie. Vandaag gaat het over nummers met de titel ‘Once Upon A Time’.

Air bracht in 2007 hun vijfde reguliere album uit, Pocket Symphony. Na het succes van Moon Safari, Premiers Symptoms, 10.000 Hz Legend, Talkie Walkie en de Virgin Suicides OST was het idee dat dit nieuwe album de luisteraars van het eerste uur zou moeten boeien. De zoetige, lieve liedjes die Moon Safari zo’n succes maakte waren na 10.000 HZ Legend (met de stampende clubtrack ‘Don’t Be Light’ als hoogtepunt) verdwenen, en ook een groot deel van de achterban daarmee. Werd er met Talkie Walkie al een meer sferische weg terug ingeslagen, Pocket Symphony moest de cirkel rond maken. Helaas werd het album niet het internationale succes wat ervan werd gehoopt en zal Air door iedereen toch herinnerd worden als een grote belofte die het niet waar kon maken. Ook het nieuwe album Love 2 zal daar weinig meer aan veranderen, vrees ik.

In 1998 brachten de Smashing Pumpkins het album ‘Adore’ uit. Een duister album, met vage teksten en een grote verscheidenheid aan nummers. De kortste track duurt 17 seconden en de langste boven de 8 minuten (duurt lang). Grote hits hiervan waren Ava Adore (‘we must never be apart’) en Perfect. Hoewel dit de meest radiovriendelijke nummers waren staan er nog een paar andere parels op dit album, waarover ik nu niet uit zal weiden.
Adore kreeg slechte kritieken, speelde een optreden op Pinkpop dat werd verguisd en in slechte aarde viel en de Pumpkins vielen van hun voetstuk wat ze enkele jaren daarvoor zo zorgvuldig met Mellon Collie and the Infinite Sadness hadden neergezet. Sinds Adore is het eigenlijk niet meer goedgekomen met de Pumpkins. Frontman (/dictator) Billy Corgan heeft het nog geprobeerd met Zwan, en zelfs een reunie van de Pumpkins maar met het vertrek van drummer Jimmy Chamberlain lijkt er toch echt een einde aan het tijdperk Smashing Pumpkins te komen. Ze hebben een mooi oeuvre achtergelaten.