Muziek is eigenlijk heel milieu bewust. Het kost relatief weinig grondstoffen, het verspreid zich vaak zonder vervoersmiddel, en je kunt het recyclen.

Dat recyclen gebeurt zelfs tamelijk veel. Denk aan de cover, de remix, de sample, of het (bijna-)precies-hetzelfde-maar-vaak-keihard-ontkende-betere-jatwerk (denk aan de baslijn uit Ice Ice Baby, die op 1 te verwaarlozen noot na hetzelfde is als die van Under Pressure)

Misschien komt dat omdat er uiteindelijk de beperking is van het maximaal aantal te maken combinaties van akkoordenschema’s en muzikale thema’s en stijlen. Misschien is het vaak ook gewoon simpelweg gebrek aan creativiteit en inspiratie. Wellicht komt het ook een beetje omdat we uiteindelijk, in elke generatie, toch ook gewoon dezelfde dingen willen horen, maar dan uit andere kelen, en met andere woorden. Of misschien is het, eigenlijk heel gewoon in de wereld van de kunst, de eer van de verwijzing.

Zo kennen we de muzikale ‘parafrase’ uit respect (“wow wat goed, zo had ik het ook willen maken”), of de verwijzing uit muzikaal-intellectuele ijdelheid (“kijk eens hoe goed ik mijn klassiekers ken!”). Daarnaast is het hergebruik de start van een andere interpretatie van iets wat al bijna helemaal goed was (“ja, helemaal eens met wat jij doet, maar ik had het NET even anders aangepakt).

De categorieën “cover” en “remix” komen al regelmatig op Duurt Lang voorbij, en ik verwacht dat er ook nog wel wat herkenbare melodietjes zullen opduiken in de categorie “ken ik jou niet ergens van?”, maar er mag ook wel eens wat meer aandacht besteed worden aan de slechte dan wel goede uitgevoerde “sample”.

Funky Shit is wat mij betreft de tweede van die twee, want ik vind deze een voorbeeld van het beter geslaagde jatwerk, die waarschijnlijk in de categorie respectvolle verwijzing valt.

Root Down is het vijfde nummer op het in 1994 verschenen album Ill Communication van het geheel blanke (!) New Yorkse rap trio The Beastie Boys. Dat deze inmiddels middelbare mannen kunnen rappen is misschien verrassend, maar staat bij de meeste rapkenners al wel een paar decennia buiten kijf. Maar als je deze heren alleen eert om hun vocale capaciteiten dan doe je ze ernstig tekort, aangezien ze ook muzikaal zeer vakkundig zijn.

Ill Communication is een dijk van een plaat die een hele lappendeken aan goed in het gehoor liggende muzikale stijlen door elkaar weeft, en deze zou bij iedere muziekliefhebber van deze generatie (of eigenlijk al de vorige, aangezien ieders muzieksmaak tussen zijn of haar 15de en 25ste gevormd en vastgelegd wordt) in de kast moeten staan, en vooral alleen al om die veelzijdigheid.

Daarnaast worden er op deze plaat natuurlijk ook keiharde lyrics gespuid. Root Down is van de plaat een van de recht-to-recht-aanste rap nummers, met een stuwende, agressieve energie erin. Ergens midden in het nummer valt een break met een door het snerpende stemgeluid van Ad Rock zeer stellig uitgeproken “Oh my god that’s the funky shit!”. En zo is het maar net… Lekker!

The Prodigy isoleerde dit ene stukje en bouwt het uit in de door hen zo goed uitgevoerde punk house stijl, daarmee de essentie van die sample geheel tot zijn recht brengend.

Beastie Boys – Root Down

The Prodigy – Funky Shit