Cody

Cody

Cody is een 7-koppige alternatieve folk band uit Denemarken. Qua muziek doen ze me een beetje denken aan Midlake (okee, dat moet je inderdaad maar net kennen). Of aan Rufus Wainwright (waarschijnlijk beter bekend), want Cody-zanger en -oprichter Kaspar Kaae heeft net zo’n bijzondere warme stem. De muziek van Cody zit alleen duidelijker in de ingetogen folk-hoek.

Fractures, het nieuwe album van Cody, komt op 1 februari uit en ik mocht alvast een voorproefje horen. Het soort folk dat Cody maakt is voor mij persoonlijk normaalgesproken wat te vlak, maar toch werd ik prettig verrast door dit album. Fractures is een zeer sfeervolle plaat geworden en als je de tijd neemt om hem rustig te beluisteren kan hij je echt grijpen.

De sfeer van deze plaat is niet alleen erg ingetogen en gedoseerd, maar binnen die ingetogenheid blijkt toch ook genoeg spanning en dynamiek te zitten om een indruk achter te laten. De nummers zitten goed in elkaar en afzonderlijk bijna allemaal voldoende eigenheid en karakter, mede door de slimme haakjes in muziek in tekst en de overtuiging waarmee ze gebracht worden.

Ik zag Cody live in Paradiso in het voorprogramma van Saybia, een andere grootheid uit Denemarken waar ik mijn allereerste post op Duurt Lang aan wijdde: The one single song that sets me free. Saybia gaf dit concert (twee om precies te zijn) in Nederland ter ere van hun 20-jarige bestaan, wat ze vierden door hun grootste hit-album The Second You Sleep in zijn geheel te spelen.

Cody kon als voorprogramma helaas niet echt indruk maken. Er waren slechts 5 heren van heren van Cody afgereisd naar Nederland en deze konden de afstand met de zaal niet overbruggen. De kleine liedjes van Cody bleven te klein voor de nog half lege zaal om echt aan te komen en de  intimiteit die dan broodnodig is werd ook niet bereikt. Pas bij de laatste twee nummers begon het een beetje te lopen maar toen was het eigenlijk al te laat. Cody heeft hiermee dit keer de kans gemist om de Nederlandse Saybia fans te overtuigen.

Cody is in potentie een leuk bandje, maar ze kunnen nog veel van grote broer Saybia leren over wat je moet brengen in je muziek, en op het podium, om echt het hart van je fans te winnen.

Little Person – Synecdoche New York

paintingmorgankat

Ik zag vorige week de film ‘Synecdoche New York’ (spreek uit: sienektokkie), het regiedebuut van Charlie Kaufman. Hij schreef eerder Being John Malkovich en Adaptation. Bijzondere surrealistische films met een eigen sfeer en beeldtaal.

Synechdoche New York gaat over een regisseur die een theaterstuk maakt dat net zo groots en meeslepend is als het leven zelf. En raakt in het proces verstrikt omdat het te confronterend is. Daarbij worden veel visuele en psychologische trucs uitgehaald. Daardoor raak je als kijker ook behoorlijk verstrikt.

De film is behoorlijk pretentieus, maar wordt klein en menselijk gemaakt door de briljante soundtrack van Jon Brion. Ik ben persoonlijk erge fan van zijn werk. Hij produceerde o.a. voor Aimee Mann en Rufus Wainwright. En schreef filmmuziek voor Magnolia, Eternal Sunshine of the Spotless mind en I Heart Huckabees.

De film heeft een wat bittere conclusie, maar wordt prachtig afgesloten door het hoopvolle lied ‘Little Person’, geschreven door Jon, gezongen door Deanne Storey. Nooit eerder zat ik een totale aftiteling stilzwijgend uit…