[Live] Benjamin Herman

Benjamin Herman kwartet door Jonathan Herman

Mijn vader is saxofonist. Toen hij ergens in de veertig was (ik was een tiener) bedacht hij dat hij saxofoon moest gaan spelen. Hij begon met lessen, heel veel oefenen in de schuur en stukje bij beetje beter worden. Na een paar jaar durfde hij het aan om bij een band te gaan. In eerste instantie bij een Big Band als onderdeel van een grotere groep, maar later ook bij kleinere gezelschappen. Inmiddels kan je zeggen dat hij zich uitstekend kan redden op de Baritonsax en dat hij al flink wat podiumkilometers heeft gemaakt.

Toen ik dus uitgenodigd werd om bij Benjamin Herman te gaan kijken, hoefde ik geen twee keer na te denken wie ik mee zou nemen: mijn vader natuurlijk. We gingen naar het laatste optreden van de tour, in Benjamins thuisstad Rotterdam, toevallig ook de stad waar mijn vader al ruim twintig jaar werkt. En zo zaten we op Goede Vrijdag dus in De Doelen.

Benjamin speelt deze tour met een kwartet. Hijzelf natuurlijk op de sax, en hij had ook een drummer, pianist en bassist mee. Bij dit slot van de tour merk je goed dat ze op elkaar zijn ingespeeld. Er worden nauwelijks blikken uitgewisseld, iedereen doet zijn ding en Benjamin praat het met flair aan elkaar. Ze spelen nummers uit het gehele oeuvre, van jaren geleden tot nummers die komende zomer gaan verschijnen.

Binnen de set, maar ook binnen de nummers is er een opbouw: het begint rustig maar op een gegeven moment gaat de turbo erop en vliegen ze genadeloos uit de bocht. Je merkt dat alle vier de muzikant pro’s zijn, en heel virtuoos, maar echt toegankelijk wordt het er niet van. De beste momenten zijn vaak de start van de nummers, als Benjamin ze nog in de teugels heeft. Als eerst Benjamin “nootjes gaat vreten” dan is dat het teken voor de anderen om zichzelf te verliezen in hopeloos ingewikkeld spel. Ik kijk mijn vader aan en we begrijpen elkaar: dit is niet helemaal ons gevoel van fijne jazz.

Gelukkig speelt Benjamin ook een paar klassiekers waar hij wel redelijk binnen de lijntjes blijft. Summertime, Lujon uit The Big Lebowski (van Henry Mancini) en de toegift See See Rider zijn wat ons betreft hoogtepunten van de avond.

Gezien: Benjamin Herman, De Doelen (Rotterdam), 18 april 2014

KOOS

KOOS

Afgelopen week werd ik gemaild door de Nederlandse artiest KOOS. Hij komt uit Rotterdam en maakt feelgood popmuziek. Zelf duwde ik hem meteen in het hokje van de Handsome Poets, maar hij kan meer.

Zijn debuut-EP Electric Carpet Ride (release-feestje op 8 maart in De Unie in Rotterdam, voor de liefhebbers), bestaat uit vijf heerlijk gezellige popliedjes die je zo mee kan zingen en die lekker radiovriendelijk zijn. Lekker uptempo, en de stem van KOOS is ook niet vervelend om naar te luisteren. Zijn Engelse uitspraak is prima, iets waar het bij andere Nederlandse zangers nog weleens aan wil schelen. De liedjes zijn prima geproduceerd en ik denk dat je met KOOS op je feestje/festival prima uit de voeten kan. Ben benieuwd of ik hem volgend jaar op Eurosonic/Noorderslag tegen ga komen 🙂

De EP is vanaf 8 maart in zijn geheel op Soundcloud te beluisteren.

KOOS – Feel Alright

Rotterdam

Ik ben verknocht aan Amsterdam. Heb er tien jaar gewoond en kom er nog altijd met heel veel plezier. Je kan er echt jezelf zijn, heb ik het gevoel. Wat minder is aan Amsterdam is dat iedereen dat heeft en dat er best wel wat arrogantie onder de Amsterdammers heerst. Niet allemaal, natuurlijk, maar er zijn genoeg mensen die status durven te ontlenen aan het feit dat ze in Amsterdam wonen.

Rotterdam is wat dat betreft wat directer. Mijn vader heeft er jarenlang gewerkt en ik ben er zelf de afgelopen jaren wat vaker geweest omdat het een van de steden was waar ik Citygames deed. Zo leer je zo’n stad toch wat beter kennen en ik ben Rotterdam wel gaan waarderen. Gewoon, niet te gek, met een beetje gevoel voor humor. Een tegenpool van Amsterdam maar toch ook weer op en top Nederlands.

Dit weekend herontdekte ik The Beautiful South. Ik had hun hitje Perfect 10 in mijn hoofd en ging op zoek naar het album waar deze vandaan kwam. Zo kwam ik al gauw op wikipedia terecht en daar las ik dat ze ook bescheiden succes hebben gehad met het nummer Rotterdam. Bijzonder, dacht ik. Meteen even opgezocht hoe het nummer dan ging, en ik was positief verrast. Het is een lieflijk liedje dat zo op Sky Radio kan en dat een beetje een countrygevoel heeft. Het is een niks-aan-de-hand melodie die verhaalt over een stad van doorsneeheid en vergane glorie, net als Liverpool en Rome. Dat doet Rotterdam te weinig eer, het is echt mooier dan veel mensen die er nooit zijn geweest zullen denken.

The Beautiful South – Rotterdam (Or Anywhere)