The Inevitable End

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.

[EP] Röyksopp & Robyn Do It Again

Do-It-Again

Röyksopp en Robyn werkten al eerder samen. Op Junior van Röyksopp verscheen The Girl And The Robot, en op Body Talk van Robyn verscheen None Of Dem. De samenwerking was prettig en legde hun beider carrières zeker geen windeieren. Ze hebben zelfs weleens samen opgetreden.

En nu hebben ze samen een EP gemaakt. Vijf nummers, als band. Het resultaat is meer dan de som der delen. Natuurlijk zijn er herkenbare onderdelen terug te horen, maar het is voor fans van beide artiesten een interessante EP. Overigens gaan ze deze zomer ook samen op tour om de boel te promoten. En tijdens de tour spelen ze al hun samen gemaakte nummers, plus apart van elkaar nog een paar. Jammer dat ze Nederland waarschijnlijk niet aandoen.

Maar goed, de EP dus. Hij opent met het bijna tien minuten durende Monument. Het is een nogal melancholisch nummer, rustig en met een vrij duistere toon. De kern van het nummer is eigenlijk in een minuut of vier, vijf al bereikt, de rest is eigenlijk een erg lange outro. Niet dat daar iets mis mee is, integendeel.
Daarna volgt Sayit (inderdaad, zonder spatie). Het staat in contrast met Monument, want heeft een veel stevigere beat en vervormde stemmen. Het is een beetje in de lijn van None Of Dem. Dansbaar, pittig en wat experimenteler.
Do It Again is het middelpunt van de EP. Het is uitgebracht als single, en volgens mij terecht. Het is een echt popnummer, en is echt een combinatie van het beste van twee werelden. Robyn is op haar top, het nummer is op haar lijf geschreven. De productie is op en top Röyksopp met bijzondere geluiden, bliepjes en soundscapes. Refrein, couplet, break, het heeft alles.
Na dit hoogtepunt volgt Every Little Thing. Dit nummer qua instrumentatie en tempo doet heel erg denken aan Something In My Heart, wat Röyksopp met Jamie van Irrepressibles heeft gemaakt, de B-kant van Running To The Sea. Ook hier komt Robyn’s stem weer perfect uit bij de muziek. Vooral de stukken waar ze haar eigen stem overdubt zijn prachtig.
De afsluiter heeft als titel Inside The Idle Hour Club. Een bijzondere keuze, omdat het leden-deel van de Röyksopp-site al jaren The Idle Hour CLub heet. Het is een instrumentaal nummer, maar wederom goed gevuld met emotie. Als je je eraan overgeeft kan je alle kanten op worden geslingerd. Hij duurt tien minuten en is wat mij betreft een prima afsluiter om uiteindelijk weer met beide voeten terug op aarde te komen na de 35-minuten durende reis. Het maakt het mini-album compleet. Ik ben tevreden.

[nieuw] The Concept

De hoeveelheid toegestuurde muziek begint een beetje uit de hand te lopen. Zo’n 4 a 5 mailtjes per dag is geen uitzondering meer (in het weekend is het rustiger) en in plaats van elk toegezonden nummer direct te luisteren ga ik er gewoon af en toe voor zitten en werk ik een hele rij door. Over het algemeen is het goedbedoeld amateur-gepriegel, er zit heel veel slechte dubstep tussen, maar zo af en toe heb je toch een krent in de pap te pakken.

The Concept is zo’n krent. Bestaande uit vier Zweedse hipster-jongens (o.a. met de drummer uit de begeleidingsband van Robyn) maken ze liedjes die me doen denken aan Phoenix, en dat is een compliment. Mijn vriendin associeerde ze met Alphabeat, ook al zo’n leuke band. Uptempo, met dezelfde soort baslijnen en gitaarritmes als Lisztomania krijg ik er meteen een goed gevoel bij. Ik weet niet of ze het op de langere termijn gaan redden, maar van D-D-Dance wil ik gaan dansen, in een oud lijkend T-shirt op een grasveldje in een skinny jeans. Nou, die skinny jeans dan misschien niet, maar laat de lente maar komen!

Top Remixers #5: Starsmith

Starsmith

Om even positief het jaar af te trappen, wil ik je graag aan Starsmith voorstellen. Hij is dé man achter Ellie Goulding, en met zijn 23 jaar een van de producers met gouden handen die je in de gaten moet houden. In 2010 brak hij definitief door, het afgelopen jaar hoorden we niet zo veel van hem, maar dat zal komend jaar ongetwijfeld veranderen.

Finlay Dow-Smith, zoals hij in het echt heet, is afgestudeerd op klassieke muziek (met als specialisatie saxofoon, hoewel je dat in weinig van zijn werk terughoort). In zijn studentenkamer maakte hij Ellie’s debuutalbum Lights, en na het succes daarvan heeft hij zijn eigen studio kunnen bouwen. En daar produceerde hij juweeltjes als de remix van Robyn’s Hang With Me. Hij gooit er een elektronisch sausje over die de drama nog iets aandikt met strakke beats en synthesizer-riedeltjes.

Bij Kylie deed hij de productie in plaats van een remix en heeft hij er een typisch Kylie-nummer van gemaakt. Ook hier gebruikt Starsmith weer de elektronische saus die zo kenmerkend voor hem is. Hij weet het nummer op te bouwen met rustige en extatische onderdelen zoals Kylie al sinds haar comeback doet. Het doet denken aan In Your Eyes, Love At First Sight en Wow. De stijlen van Starsmith en Kylie passen perfect bij elkaar en ik hoop dat hij in de toekomst met nog veel meer zingende vrouwen gaat werken.

30DSC day 30: your favorite song at this time last year

En dat is dag 30! De 30 day song challenge viel me toch zwaarder dan ik dacht. 30 dagen lang elke dag een blog over een nummer, kost toch een hoop energie. Mijn normale routine is om de dag, en soms was ik het ook wel even zat.

Gelukkig heb ik het helemaal tot het eind volgehouden, met zelfs nog een paar extra blogs ook! De reacties zijn leuk, het is leuk om af en toe wat persoonlijkere verhalen te schrijven, ook al is het gedwongen, en het was uitdagend om te doen. Ik heb er absoluut geen spijt van!

Over bijna twee weken bestaan we twee jaar. Ook een moment van reflectie. Hoe gaat het? Wat vinden onze lezers? Waar willen ze meer van zien? Moeten we onze layout maar weer eens aanpassen? Zullen we in het Engels verder gaan? Allemaal dingen die door mijn hoofd spelen.. Wat vinden jullie?

Robyn – Hang With Me