Drunk On Love

Ik zal het niet onder stoelen of banken steken of proberen te bagatelliseren. Ik vind Rihanna tamelijk briljant. Het is één van de weinige vrouwelijke sterren die zowel door mannen als vrouwen als ongelooflijk sexy wordt beschouwd. Ze werkt als een malle, zonder haar menselijkheid te verliezen, want work hard equals play hard Rihanna style. Ze voelt feilloos de laatste trends aan en kiest haar samenwerkingsverbanden bewust en is daarmee bijna altijd spot on. Ook heeft ze een uniek geluid, of je nou houdt van haar Barbadiaanse accent of niet, je kan haar niet verwarren met één van haar tijdgenoten.

Onlangs is haar zesde album Talk That Talk uitgekomen. Hoewel ik na één keer luisteren niet echt een goed oordeel kan vellen was er wel een nummer wat er duidelijk uit sprong. Een duidelijk gejatte sample, duidelijker vind je ze niet en eentje waarvan ik nou niet weet of ze zich er populair mee maakt. Wat ik wel weet is dat als het een enorme hit gaat worden, wat in het geval van Rihanna onvermijdelijk lijkt, ik mensen een potje ga irriteren. Voor Drunk On Love heeft ze namelijk Intro van Londense band The XX gebruikt. In mijn ogen de meest briljante album opening ooit gemaakt. Voor veel Rihanna fans een waarschijnlijk onbekend nummer. Ik zal het dus niet kunnen laten mensen uit m’n omgeving op het origineel te wijzen.

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat m’n mening is over Drunk On Love. Luister en oordeel zelf. En let me know wat je er van denkt.

Rihanna – Drunk On Love

The XX – Intro

I’m Coming Home

Skylar Grey
Skylar Grey

I love it when a plan comes together.

Als je me wat beter kent, weet je dat ik zowel een zeer grote house als alternatieve muziekliefhebber ben, maar niet zo heel erg diep in de Urban, R&B en Hip-Hop zit. Maar toch is er ook wel het een en ander in dat genre waar ik wel degelijk van gecharmeerd ben.

Ik was erg verrukt toen ik laatst een ontdekking deed die al deze muziekstijlen met elkaar verbond. En die ontdekking is Skylar Grey. En en Skylar Grey kennen jullie allemaal natuurlijk al. Niet? Nou, ik denk van wel, alleen wist je het nog niet, net zoals ik.

Skylar Grey is de vrouw achter een aantal grote hits, zonder dat ze daarbij zelf in de spotlights staat. Op dit moment verzorgt ze de zang in het intro en refrein van de recente Urban hit I’m Coming Home, van het nieuwe project van Puff Daddy, Diddy-Dirty Money… Bij dat nummer wordt ze ook netjes gecredit. Maar wat veel mensen niet weten is dat ze ook achter de beeldschone zanglijn zit die door Rihanna ingezongen is voor Eminem’s Love the Way You Lie. Een trucje van leentjebuur die hij als geen ander beheerst, want hij lanceerde eerder al Dido op die manier door een deel van haar nummer Thank You te gebruiken voor zijn mega hit Stan. Eigenlijk jammer dat hij nu iemand anders met de veren laat strijken, want als je de demo versie van Skylar hoort, begrijp je dat deze dame muziek maakt die rapperloos de top40 zou mogen bestijgen, en gun je haar die Dido-achtige doorbraak ook.

Zeker als je je beseft dat ze haar meer dan bescheiden bijdrage heeft geleverd aan zelfs al 3 succesvolle top40 hits. Want de verleidelijke stem op het nummer “Where’d you go” van Fort Minor, het zij-projectje van Mike Shinoda, de rapper van Linkin Park, kwam ook uit haar mond. Dat deed ze destijds nog trouwens onder haar eigen voornaam Holly Brook.

Op het moment werkt ze aan haar eerste eigen album, ik kijk er naar uit.

Diddy Dirty Money ft. Skylar Grey – I’m Coming Home

Diddy Dirty Money ft. Skylar Grey – I’m Coming Home (Dirty South Club Mix)

Eminem ft. Rihanna – Love The Way You Lie

Skylar Grey – Love the Way You Lie (Piano Version)

Fort Minor ft. Holly Brook and Jonah Matranga – Where’d You Go

Happiness

happiness2

Zoals je weet heeft Duurt Lang niet al te veel pretenties, en daarom hebben we geen scrupules om regelmatig ook te schrijven over platte formule-pop die gemaakt is met als primaire doel het vullen van hitlijsten.

Nu is er maar weinig muziek uit die categorie die de moeite waard is om over te schrijven, maar sommige nummers hebben een mooi verhaal. Vaak zit dat verhaal verstopt, omdat achter een glad tienergezichtje, boven een appetijtelijk en tot in de puntjes gestyled lijfje, het werkelijke creatieve stuk verzorgd wordt door een producententeam met vaak een lange staat van dienst, en songwriters die van een dergelijk artistiek zwaar kaliber zijn dat ze er goed aan doen niet al te veel met het eindproduct geassocieerd te worden. Dat zij zich dat kunnen permitteren zegt eigenlijk al genoeg over hun staat van dienst.

Toch is het grappig hoe je ook in die categorie, met een oneindigende waterval van aanbod, kwaliteit er uit kunt pikken. Een getraind oor kan zelfs de hand van de meester hóren, als een signatuur.

Ik maak er een gewoonte van om elke ochtend bij mijn ontbijt 15 minuutjes TMF of MTV te kijken …Puur om bij te blijven met alle nieuwe mainstream muziek die op dit moment de charts bestormt. En daar springt af en toe wat aardigs uit. De nieuwe van Radiohead, bijvoorbeeld, met die rare Hans Teeuwen-achtige dans van de zanger. Gelukkig mixen ze in de ochtendprogrammering nieuw met oud, plat (alweer Britney?) met spannend (James Blake!), maar mijn oor blijft deze ochtenden vooral haken bij Alexis Jordan.

Alexis Jordan is op het eerste gezicht het zoveelste 19 jarige meisje dat na een start-up bij America’s Got Talent, alsnog de gratie krijgt om te proberen de volgende Beyoncé te worden. Al moest ze daarvoor zelf eerst nog Esmée Denters-stijl voor op YouTube werken aan een fanbase.

Happiness is minstens zo commercieel als menig ander Top 40 plaatje… Maar wat een lekkere productie zeg! Een zeer geraffineerde clip, een melodie en stem die in je oren blijft kleven, een spannende mix van poppy Urban met house invloeden. En het voelt zó bekend… Zo ervaren en catchy als een David Guetta, nee, een… Even opzoeken dan maar.

En ja hoor. Naast het Stargate productie duo (S Club 7, Atomic Kitten, Ne-Yo, Rihanna) uit Zweden, prijkt daar de naam van niemand minder dan onze vriend Deadmau5, de absolute koning van de progressive house, die al op mijn iPod aan het spinnen was lang voordat hij de commerciële doorbraak kreeg die hij verdiende.

En dat geeft dit nummer dus die progressive vibe van topniveau. En die stem. En het koppie. En het marketingbudget waar elk meisje van 19 van droomt.

De bijpassende remix is van Dave Aude uit Los Angeles.

Umbrella

umbrella

Vorige week reageerde er een meisje op een van mijn blogs. Ilse, uit Groningen, werkt voor een Amerikaans PR buro en was onder de indruk van Duurt Lang. Dat horen we natuurlijk graag, en toen ze me een kijkje gunde in de portfolio van haar artiesten nam ik die mogelijkheid natuurlijk graag aan.

Van de artiesten in de lijst kende ik er welgeteld geen. Afgaande op omschrijvingen en titels downloadde ik wat nummers, waaronder een van de zangeres Jennings. Umbrella is natuurlijk bekend door het origineel van Rihanna, maar Jennings kan er ook wat van.

Een subtiel soundscape bouwt het nummer langzaam op en haar stem is zeer prettig om te horen. De achtergrondtoon wordt op een gegeven moment wel irritant, maar verder bewijst ze over een prima stem te beschikken die zuiver, puur en echt is. De minimale instrumentatie doet het nummer goed en is een mooie toevoeging.

Rihanna’s origineel is natuurlijk overbekend. De drums maken het edgy, de rap van Jay-Z maken het street-credible. Niet verwonderenswaardig dat dit haar grootste hit tot nu toe was. Daarnaast zit het qua harmonie en melodie prima in elkaar. Vooral het refrein spat eruit.

Het nummer is zelfs zo sterk dat de Duitse jongensgroep The Baseballs er een nummer-1 hit mee weet te scoren in Nederland. Deze jongens maken een soort rockabilly-versie die bij Umbrella verbazingwekkend goed overeind blijft. De rest van hun album Strike! is echter niet om aan te horen, dus die kan je gerust in de winkel laten liggen of overslaan als ze vrijdag op het museumplein staan. Dat hun concert in de melkweg uitverkocht is, is me een groot raadsel.

Please Don’t Stop The Music

jamie-cullum

Zo ongeveer de grootste hit van Rihanna van de afgelopen jaren. Een echte clubstamper met de mama appelsap-sample van Michael Jackson waarbij het nummer soms zo druk is dat je nauwelijks meer hoort wat er nou eigenlijk wordt gezongen. Toch is het erg knap dat je aan het nummer meteen hoort dat het grote publiek er waarschijnlijk voor zal vallen, wat ook is gebeurd.

Nee, dan Jamie Cullum. Op zijn nieuwste album The Pursuit speelt hij ook Please Don’t Stop The Music. Zonder sample, en helemaal teruggebracht tot de basis: een jazzy pianoballad. De tekst komt hierin veel meer tot zijn recht en wordt met veel meer gevoel gezongen dan Rihanna voor mogelijk kon houden. Dat Jamie grote hits kan bewerken tot lichte pianomuziek wisten we al, maar met dit nummer bewijst hij weer succesvol de belangrijkste link tussen jazz en pop te zijn. (overigens heeft hij al een clip voor het nummer opgenomen en denk ik dat het dus de volgende single gaat worden).