Top Remixers #7: Gigamesh

Gigamesh
Het is zo’n naam die ik wel herken, maar waarvan ik bij een remix niet meteen hoor dat hij het is. En dat terwijl hij toch al een paar prachtige remixes heeft afgeleverd.

Matt Masurka, zo heet Gigamesh in het echt, is opgegroeid in Minneapolis. Hij houdt wel van een barbeque en zon op zijn tijd en dat hoor je ook goed in zijn muziek terug. Geïnspireerd door Miami en Frankrijk legt hij over elk nummer wat hij aanraakt een zonnige waas. Het levert hem mooie dingen op en inmiddels draait hij wereldwijd de sterren van de hemel. De 29-jarige Amerikaan is ook de drijvende kracht achter Mike Posners’ Cooler Than Me.

Zelf ken ik hem het beste van de remixen die hij heeft afgeleverd voor Daniel Merriweather en recentelijk de Two Door Cinema Club. Change, van zichzelf al een prima nummer krijgt een stevige beat mee, een goede groove en wat meer bliepjes. Het geheel blijft goed in balans doordat het nummer precies het juiste tempo heeft en de instrumenten zich goed tot elkaar verhouden.

De remix van Sun heeft me de afgelopen weken meer gegrepen. De nogal vreemde zang wordt goed ondersteund en Gigamesh sleept je vakkunig mee van climax naar climax. Al luisterend voel je de zon zachtjes doorbreken. Door een herfstig bladerdek of juist door een dikke laag wokelen waar hij precies een gaatje tussen weet te vinden. Hij laat lekker veel zang weg, maar dat merk je nauwelijks doordat de hoofdmelodie overgenomen wordt door andere instrumenten. Genieten in de vroege ochtend bij zonsopgang of juist in de namiddag bij zonsondergang. Ja, Gigamesh weet precies wat hij doet.

Na een opmerking van Job van het evenement Kapot in de Rotterdamse club Rotown, weten we dat zijn Nederlandse debuut op 21 december is. Hier het facebookevent, voor als je er ook bij bent!

(Naschrift: de remixes van Change en Sun staan niet op Spotify)

Top Remixers #6: The Magician

In Nederland brak hij door als remixer door de ik mag wel zeggen gigantische hit van Lykke Li, I Follow Rivers. Waar de albumversie bijzonder on-radiovriendelijk is, weet The Magician de juiste geluidjes uit het origineel te halen, extra aandacht te geven en er zo een bijzonder catchy versie van te smeden.

The Magician heet in het echt eigenlijk Stephen Fassano, en was onderdeel van de Belgische band Aeroplane. Voordat hij daarmee begon heeft hij jaren in kleine barretjes gedraaid, soms wel met sets die negen uur duurden. Door al dit mixen en draaien heeft hij wel veel ervaring opgedaan die nu van pas komt. Na het uiteenvallen van Aeroplane is hij solo doorgegaan. Hoewel hij als doel heeft zelf een album te maken maakt hij op het moment vooral naam als remixer.

Recentelijk heeft hij in zijn thuisland België nog een hit gescoord, ditmaal met een remix van Sam Sparro‘s Happiness. Wederom een super catchy nummer, en een voorbeeld dat Stephen echt een magiër is. Hij heeft een heel eigen stijl, precies het juiste tempo (dansbaar, maar niet te traag), en weet met het toevoegen van de juiste drums, hihats en andere geluidjes het nummer een heel eigen draai te geven. Ben benieuwd waar hij mee komt als hij eigen nummers uit gaat brengen!

Lykke Li – I Follow Rivers (The Magician Remix)

Sam Sparro – Happiness (The Magician Remix)

The Night Out

madeon

Martin Solveig, die we nog kennen van zijn hit Hello heeft een nieuwe single: The Night Out. Een fijne clubstamper, niks mis mee. En waar helemaal niks mis mee is, is de remix die Madeon ervan maakte.

Man, man, man wat kan deze jonge gast mixen. The Night Out wordt in zijn versie een mega-epische clubhit van jewelste, met pompende breaks op het juiste moment, die je bloeddruk doet stijgen en die je adrenaline door je lijf laat gieren. En net als je denkt dat het niet harder kan, gooit hij er nog een schepje bovenop. Hij eindigt zijn mix met een modulatie en laat je achter in een euforische staat van zijn. Onmogelijk wat hij hier presteert. Tijd voor een eerste album, me dunkt.

Missing

beck

Vorige week kwam ik in contact met Freek, de hoofdredacteur van het blog Ondergewaardeerde Liedjes. Hij belicht op zijn muziekblog zoals de titel al belooft ondergewaardeerde liedjes, en een van de terugkerende vormen is de Battle. In die battle mogen een aantal ‘kenners’ een nummer voordragen van door Freek gekozen artiest. Toen Freek aankondigde dat Beck deze keer in de spotlight zou staan heb ik hem meteen gewezen op Missing. Het volgende betoog was het gevolg:

De andere, gevoelige kant van Beck

Een van de meer ondergewaardeerde nummers van Beck is volgens mij Missing. Hoewel Beck alom bekend is om zijn eclectische stijl heb ik hem zelf onbewust in het hoekje elektronisch/indie zitten. Onterecht, zo blijkt uit zijn album Guero.

Hoogtepunt van Guero is voor mij Missing. Het is een relatief traag nummer (91 BPM), maar dat past juist weer goed bij de inhoud: Beck heeft nog steeds een gebroken hart omdat hij is verlaten. Hij mist zijn vriendin en is heel depressief, zo blijkt uit:

I’m walking along with my boots full of rocks
I can’t believe these tears are mine
I’ll give them to you to keep away in a box

Door het gebruik van mooie strijkers op de juiste momenten weet hij bij mij een gevoelige snaar te raken. Gek genoeg gebruikt hij geen mineur-akkoorden, hoewel je dat wel zou verwachten door de sfeer die het nummer oproept.

Wat ook zo mooi aan Missing is dat er heel veel laagjes in zitten. Elke luisterbeurt valt er weer wat anders op, andere geluidjes, samples en instrumenten. Ook de rustmomenten zijn goed gekozen, alsof ook de muzikanten even adem mogen en kunnen halen voordat het refrein begint. Missing is een goed voorbeeld dat Beck ook een andere, gevoeligere kant heeft. Hij is niet alleen de artiest van het gezellige ‘Where It’s At’, en het funky ‘Sexx Laws’, maar laat hier zien dat kunstenaars waarbij het tegenzit de mooiste kunstwerken kunnen maken.

Overigens is ook de remix die het Noorse duo Röyksopp van het nummer maakte zeer de moeite van het beluisteren waard. Uit het origineel zijn alleen de violen en zanglijnen overgebleven en Röyksopp vult het nummer vol met hun eigen gekke geluidjes. Het wordt iets duisterder en sneller maar het nummer blijft zeker zijn karakter behouden. Dit in tegenstelling tot de wat teleurstellende remix die Air afleverde voor remixalbum Guerolito.

[remix] Naive

Nu eens geen blog over mijn privésituatie, maar gewoon weer een goede remix. Vorige week ontdekte ik de Jean Tonique (klinkt als Gin-Tonic) remix van Naive.

Het origineel van The Kooks komt uit 2006, en was de vierde single van hun debuutalbum Inside In/Inside Out. In Nederland deed de single niet zoveel als doorbraak She Moves In Her Own Way van hetzelfde album, maar toch zal de gemiddelde 3FM-luisteraar het nummer wel kennen. Dankzij een zomer vol festivals hebben ze een redelijke schare fans opgebouwd en ook ik moet zeggen dat ik vind dat ze leuke muziek maken. Vaak goed te pruimen, opgewekt en zanger Luke Pritchard heeft een aangenaam stemgeluid wat je overal tussenuit pikt.

Jean Tonique is een Franse producer die op het Stardust label zit. Hij is net 22 geworden en woont in Parijs. En meer weet ik niet van hem. Maar ik weet wel dat hij de Franse Disco in zijn vingers heeft en de komende jaren ongetwijfeld nog meer van zich zal laten horen.

The Kooks – Naive

The Kooks – Naive (Jean Tonique Remix)