[live] Radiohead op eenzame hoogte

RadioHeadZiggoDome14Okt

Een klein, dansend mannetje in een zee van led-licht, onder gigantische, bewegende displays met hallucinerende close-ups van handen, drums, snaren en monden, begeleid door een hartverzakkende bass. Alsof je naar een exploderende kijkdoos zat te kijken: zo was Radiohead in de Ziggo Dome afgelopen zondag, bezien vanaf de tweede ring.

De bijna on-Nederlands grote zaal in de Amsterdamse Bijlmer is voor de band uit het Zuid-Oosten van Engeland vermoedelijk niet meer zo indrukwekkend, maar voor de bezoeker van zeg: Tivoli, Paradiso of de Melkweg is het wel even slikken. Wat een kolos!

Om je er alvast aan te laten wennen, zond opener Caribou al een geweldige bak licht en beats richting de noordzijde van de Dome. Met het sterke Bloom nam Radiohead de glowstick over en werkte een heerlijk lange set af van 2 uur en een kwartier, met maar liefst drie encores.

Fijn om Paranoid Android te horen, Karma Police, ook mooi, maar de nummers van In Rainbows (15 Step, Nude, Body Snatchers) en The King of Limbs (Lotus Flower, Feral, Give Up The Ghost, Separator) pasten toch wel het beste in deze setting. Vooral dat laatste album, haast een beetje vergeten door pers en fans, kwam met zijn zware electrobeats bijzonder goed tot zijn recht in de Ziggo Dome.

Radiohead maakt toekomstmuziek. Het is verreweg het spannendste en meest vernieuwende wat er te vinden is in de alternatieve muziek. Radiohead is z’n eigen genre en de fans lijken te accepteren dat de formatie definitief het rockpad heeft verlaten. Het nieuwste werk werd razendenthousiast onthaald.

De reactie op Reckoner was zo overweldigend, dat je er bijna kippenvel van kreeg. Bijna, want de keerzijde van al dat geweld in die imposante muziekkerk is dat je je wel erg klein gaat voelen tussen die 20 duizend mensen. Al die wiegende hoofdjes in de verte, de oplichtende telefoonschermpjes, het weergaloze applaus na schitterende afsluiter Idioteque. Het valt niet mee om er echt onderdeel van te worden, als je zo ver van het podium zit.

Radiohead is muziek om je in onder te dompelen en de Ziggo Dome is als badkuip misschien een beetje te diep, niettemin mogen we dit bestempelen als één van de beste concerten van het jaar. Loepzuiver, oorverdovend en intrigerend van begin tot het einde. Eenzame hoogte.

It Never Hurts To Help

jennifer

Maandag werd ik aangesproken door Tim, een ex-collega van me uit mijn Fortress-tijd. Hij en een paar vrienden waren bezig met een actie. De actie was voor hun vriendin Jennifer, die de ziekte Lupus heeft. Speciaal voor haar hebben ze de website itneverhurtstohelp.com gemaakt.

Lupus is een auto-immuunziekte, een ziekte die invloed heeft op je afweersysteem. Het komt en gaat in fases, en komt vaak voor bij mensen tussen de 20 en de 30. Vaak wordt het ook wel de imiteerziekte genoemd, omdat de klachten veel lijken op klachten die bij andere ziekten horen. Gelukkig is Lupus goed te behandelen, maar het blijft een erg vervelende ziekte om mee te leven.

Jennifer is naast Lupus-patiënt ook groot Radioheadfan. Door haar ziekte heeft ze helaas de afgelopen twee concerten van Radiohead moeten missen, en net nu ze weer in het land zijn, is ze weer opgenomen (in het VU ziekenhuis). Niet eerlijk! De actie die de vrienden van Jennifer hebben opgezet heeft dan ook als doel om Radiohead aan haar bed te krijgen. Via via, en met hulp van connecties op verschillende plekken proberen ze aandacht te krijgen voor de ziekte en de actie, en het uiterste doel natuurlijk te bereiken. Inmiddels hebben al verschillende media het opgepakt en probeer ik ook mijn steentje bij te dragen. Het zou toch moeten kunnen lukken, vind je niet?

30DSC day 12: a song from a band you hate

muse

Er zijn een paar bands die door de critici en andere muziekkenners zeer gewaardeerd worden, maar die ik zelf maar niet leer te waarderen. Radiohead bijvoorbeeld, ik snap gewoon niet waarom zoveel mensen ze zo briljant vinden. Ja, OK Computer was goed en de combinatie met In Rainbows is bijzonder, maar verder hebben ze me nooit getriggerd verder te luisteren.

Muse vind ik nog een stapje erger. Alleen Muscle Museum vind ik een prima nummer (en terecht als doorbraak), maar daarna hebben ze in mijn ogen echt niks goeds meer gemaakt. Veelal herrie, om van de stem van zanger Mathew Bellamy maar te zwijgen. Al zou ik geld toe krijgen, ik ga niet naar een concert van ze toe. Het spijt me, maar zo is het nu eenmaal.

Creep

checklist

De afgelopen weken ben ik in mijn vrije tijd druk geweest met het schieten van een korte film, in het kader van de Done In Sixty Seconds wedstrijd waar ik het eerder al over heb gehad.

Twee weken geleden hebben we de opnames gedaan, vorige week de eerste montage en afgelopen zaterdag de tweede. Hij is nu helemaal teruggebracht naar 1 minuut en het resultaat mag er zijn. Omdat we zoveel materiaal hadden, hebben we ook een Trailer voor de film gemaakt (die dus langer duurt dan het uiteindelijke resultaat :)). Hierbij hebben we natuurlijk muziek uit de originele trailer gebruikt.

De muziek uit deze trailer is van het Belgische meisjeskoor Scala, bekend van hun covers van hedendaagse klassiekers. In deze cover uit 2004 zingen ze Radiohead’s Creep. Het is een van hun beste covers en ze krijgen hier terecht veel lof voor. Het origineel was oorspronkelijk bedoeld als ballad, maar omdat gitarist Jonny Greenwood niet zo’n zin had in een saai liefdesliedje gooide hij de bekende distorted gitaar door het refrein, wat het nummer net dát geeft wat het zo fucking speciaal maakt.