Duurt Lang Muziekblog

24.07.2012 | 2 reacties
il Frodo | Themes Company
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, dance, dansplaat, gastblog, house, kent u deze nog-nog-nog?, lekker voor in de auto, male singer/songwriter, overig, pop, rock, stemmingen, toepasselijk
, , , , , , , , , , ,

Here comes the sun, part 2

24.07.2012 | il Frodo | Themes Company

SunshineHet is zomer, het is tijd voor vakantie, het is tijd voor zon, zee, strand en barbecues. Helaas wil het alleen met de zon niet zo vlotten afgelopen zomers in Nederland. Daarom hier even een paar gouwe ouwen in het teken van de zonneschijn om toch voldoende in de stemming te komen voor je vakantie. Want als je het goed doet, dan ga je natuurlijk gewoon naar de zon toe, bijvoorbeeld in Australië of Barcelona, in plaats van dat je er hier op gaat zitten wachten.

Vic schreef al eerder over het nummer Here Comes The Sun van de Beatles en ik ook open graag deze zomercompilatie met deze optimistische plaat. Dit nummer werd eens niet door John of Paul geschreven maar door George, in de zonnige achtertuin van Eric Clapton. Eddie Vedder, de zanger van Pearl Jam met een niet onverdienstelijke solo carrière, bezingt de zon op de door hem gemaakte soundtrack van de film Into the WildRaul Midón is waarschijnlijk bij minder mensen bekend. Deze hedendaagse soul artiest laat zich het best en het makkelijkst met Stevie Wonder vergelijken op twee punten: beroofd van het vermogen om te zien en een muzikale duizenpoot. Zijn nummer Sunshine geeft een goed idee van zijn stijl en is ook gewoon een lekkere plaat.

Om het tempo en de energie van deze zomer compilatie op te voeren stel ik voor dat je dan je stereo vol opentrekt voor Sun Hits de Sky van Supergrass, heerlijke britrock plaat. Daarna reizen we even terug naar de foute randjes van onze muziekjeugd en gaan even heerlijk meebrullen met de foute maar o zo zomerse Top 40 hits Sun is Shining en Sunshine van respectievelijk Bob Marley in de mix van Funkstar Deluxe en Dance Nation (wie kent ze nog…).

Tot slot, om dat ik het niet kan laten je ook nog wat minder bekende, maar erg goed geslaagde dansdreutels mee te geven, het sfeervolle Chase the Sun van Planet Funk en de climax plaat Sun Rising up van Deux. Stereo op tien en met het raam open meebrullen. Zon of geen zon.

The Beatles – Here Comes The Sun

Eddie Vedder – Hard Sun

Raul Midon – Sunshine

Supergrass – Sun Hits the Sky

Bob Marley vs Funkstar Deluxe – Sun is Shining

Dance Nation – Sunshine

Planet Funk – Chase the sun

Deux – Sun Rising Up (Vocal Mix)

13.06.2012 | 0 reacties
il Frodo | Daugther
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, gastblog, kent u deze nog-nog-nog?, something old something new, tips van de chef
, , , , , , , , , , , , ,

Daughter

13.06.2012 | il Frodo | Daugther

Daugher

Vorig jaar was ik op Pinkpop. Dat was mijn eerste meerdaagse festival -ever-. Met in de line-up persoonlijke favorieten Coldplay, Foo Fighters, Kings of Leon, Deadmau5, Elbow, White Lies, Laura Jansen, Justin Nozuka en Band of Horses, was het gewoon geen optie om niet te gaan. En ik moet zeggen, het was het meer dan waard! Ook al blijf ik zelf denk ik toch meer een concerten-man, ik vond 3 dagen met een tentje op een festival geen onprettige ervaring. En ook al was ik blij dat ik weer naar huis kon, dit was met recht mijn beste Pinkpop ooit. Veel optredens waren indrukwekkend, sommige zelfs legendarisch. Hurts, Elbow, White Lies en Band of Horses kregen het publiek in een trance. De optredens van Coldplay, Foo Fighters en Deadmau5 waren zoals verwacht van epische proporties en Two Door Cinema Club en Go Back to the Zoo bleken de verrassingen te zijn met energieke en festivalwaardige optredens op het grote podium.

Dit jaar vond ik de line-up toch veel minder sterk dan gemiddeld. Weinig echte festivalacts, weinig bands die voor een verrassing konden zorgen, of iets konden laten broeien op het veld, ook al was het weer er wel naar. En van Bruce “The Boss” Springsteen word ik zelf ook niet erg warm, dus heb ik heb dit jaar Pinkpop weer heerlijk vertrouwd vanaf de bank bekeken. En kwam toen inderdaad ook tot de conclusie dat ik eigenlijk alleen de optredens van Mumford & Sons en Keane de moeite waard had gevonden om echt bij te zijn.

In 1992 traden Pearl Jam op Pinkpop op. Voor veel mensen het beste Pinkpop optreden allertijden. Ikzelf heb Pearl Jam nog nooit live zien spelen. Dat gaat er dit jaar eindelijk van komen, als de kaarten goed aankomen vanuit Engeland, dan spelen ze in het nieuwe Ziggodome en ben ik er bij. Ik hoop dat ze het nog een beetje kunnen, die oude mannen, en dat ze nog een beetje rocken. Naast rock zullen ze vooral veel mooie rustige liedjes spelen, denk ik, want daar hebben ze er inmiddels ook veel van. Daughter is een nummer van hun tweede album, Vs., en is voor mij toch wel een van hun klinkende klassiekers.

Daughter is óók een nieuw alternatief pop bandje uit Londen bestaande uit Elena Tonra, Igor Haefeli & Remi Aguilella. Ik heb laatst op Bandcamp hun EP The Wild Youth aangeschaft, omdat ik ergens een nummertje opgepakt had dat ik wel erg lekker vond klinken. Nu kwamen ze weer voorbij op MySpace en vroeg ik me af of ze eigenlijk al een beetje aan het doorbreken waren, want hun liedjes zijn erg fijn en verdienen wel succes. Maar tot mijn verbazing staat Daughter in Nederland nog niet zo op de radar, ook al traden ze vorig jaar op in het voorprogramma van Ben Howard, inmiddels zelf ook geen kleintje meer. Jammer, want ik denk dat ze een blijvertje zijn en net zoals Ben ook een ideale kandidaat om bijvoorbeeld volgend jaar in de tent op Pinkpop het publiek te verrassen, te betoveren en eindelijk weer eens iets fris op het Pinkpoppodium neer te zetten. Hun debuut album wordt verwacht in begin 2013, dus dat biedt mooie kansen. Ideetje, Jan?

04.10.2011 | 2 reacties
il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

duurt lang, gastblog, muziekhistorie, super solo, weer eens wat anders
, , , , ,

Oneindige Orkaan

04.10.2011 | il Frodo
Neil Young

Neil Young

Langzaam buldert de storm binnen. En dan, als een bui die de door de wolken breekt na een broeierige dag, opent het nummer Like a Hurricane (voor het eerst uitgebracht in 1977!) meteen met de melodie die haar tot een van de bekendste nummers van Neil Young maakte. Ga er maar even goed voor zitten, want deze live versie van het steengoede live album Weld, is met recht een ‘duurt lang’ nummer. Je moet wél van rauwe en stug doorakkerende gitaarsolo’s houden, want daar bestaat deze versie voornamelijk uit. Ik vind het heerlijk.

Over duurt lang gesproken, een band die ook al weer meer dan 20 jaar muzikaal actief is, Pearl Jam, is onverbloemd fan van deze oude rocker, en dat kun je vaak terughoren in hun muziek. Zo herinnert de gitaarsolo aan het einde van Black op het Live on Two Legs album mij erg aan die van Like a Hurricane op Weld. Al is die van Pearl Jam wel wat korter natuurlijk. Twee legendes in de rock geschiedenis. Alleen zal Pearl Jam nog wel even door moeten gaan willen ze al spelend de 65 jaren halen die opa Neil jong is.

Neil Young – Like a Hurricane (Live Weld version)

Pearl Jam – Black (Live on Two Legs version)

13.07.2011 | 0 reacties
il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, instrumentaal, kent u deze nog-nog-nog?, muziekhistorie, persoonlijke plaat, series soundtrack
, , , , , , , , , ,

Crockett’s Theme

13.07.2011 | il Frodo
James "Sonny" Crockett & Ricardo Tubbs

James "Sonny" Crockett & Ricardo Tubbs

Een belangrijke mijlpaal in het leven van een muziekliefhebber is zijn eerste plaat… Of deze nou op vinyl (“LP”) of polycarbonaat (“CD”) geperst is. Want voor de échte muziekliefhebber is het kopen van een plaat zijn investering in de artiest (al gaat daar nog steeds het merendeel van naar ‘de industrie’, en niet naar de muzikant zelf), maar ook een tastbare aandenken aan die investering. En als deze nieuwe aanwinst bij de rest van je collectie in je wandmeubel staat, is het een nieuw lapje in de lappendeken die wat zegt over je (muzikale) identiteit.

De eerste muziek die ik zelf luisterde kwam uit de tv, of uit de radio. Daarna kocht ik cassettebandjes, en die deed ik in mijn radio/cassettespeler, om de leukste liedjes van de radiouitzending van de Nederlandse Top 40 op te nemen. We hebben het dan over begin jaren 80, die ook de opkomst van de compact disc en synthesizer muziek markeerde. Míjn allereerste cd, dames en heren… Was de Miami Vice Soundtrack. Tja…

In die periode, ik zal een jaar of 7 geweest zijn, was ik namelijk helemaal gek van Miami Vice (ik hoef aan jongetjes in de leeftijd van 30 tot ongeveer 50 jaar niet uit te leggen waarom), en ook van de muziek die hier bij hoorde. De Tsjechische componist Jan Hammer had voor deze serie de theme song gemaakt, die ik nog steeds een van de beste (passende) theme songs uit de geschiedenis van de televisie vind, en nog wat andere tracks, waaronder dus Crockett’s Theme.

Spannend, dromerig, ruimtelijk en een melodie die maar niet uit je hoofd gaat. En mijn eerste plaat dus, dus bijzonder. Hij staat overigens niet meer in de kast. Waarschijnlijk gesneuveld toen ik plaats moest maken voor Pearl Jam, Metallica, Iron Maiden, en ander gitaargeweld. Maar de zwak voor mooie synthetische melodieën is altijd gebleven en heeft weer kunnen oppbloeien in mijn trance en daarna progressive house passie.

Jan Hammer – Crockett’s Theme

Jan Hammer Project ft. TQ – Crockett’s Theme (In Da Housemix)

02.07.2011 | 1 reactie
il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, gastblog, muziekhistorie, persoonlijke plaat, stemmingen, vakwerk
, , , , , , ,

Black

02.07.2011 | il Frodo

black and white, cry, crying, dark, despair, face

Het leven lacht je niet altijd toe. En zeker als je 18de verjaardag nog ver weg is, draag je soms een last op je schouders die resoneert in alle dingen die je voelt, doet, en opzoekt. En omdat je ouders je niet begrijpen, je vrienden eigenlijk ook je vijanden zijn en vooral ook de liefde je in de steek laat, biedt muziek je een wereld waar je gehoord wordt, veilig bent, en je een gerustellende echo vindt van dat wat er binnen in je broeit.

We nemen allemaal muziek met ons mee die diep vervlochten is met wie we zijn. Vaak uit onze jonge jaren. Vaak gekoppeld aan een gebeurtenis, een emotie, een persoon. Vaak allemaal tegelijk. Platen waarin je troost hebt gevonden, die je altijd uit de put krijgen, of die gewoon passen bij wie je bent.

Hierbij open ik een nieuwe categorie die je ‘uit de heart shaped box’ zou kunnen noemen, omdat het de platen zijn omdat het de muziekale bagage is de je op het meest speciale plekje bewaart. Maar laten we het voor de duidelijkheid maar houden op “persoonlijke plaat”.

De eerste plaat die dit predikaat van mij krijgt is Black van Pearl Jam. Dit is een van hun grootste hits en je vind hem op hun debut album Ten, nog steeds hun beste plaat, en een van de meest invloedrijke en succesvolle platen uit de jaren 90.

Black is natuurlijk het ultieme liefdesverdriet nummer; toepasselijk voor een verloren liefde, of een liefde die – zoals een dichter het ooit mooi zei – ‘gebroken is in de knop’. En ook de lyrics van Black lezen als een gedicht. De plaat bouwt op naar een emotionele climax waarin je voelt dat dit nummer voor de zanger Eddie Vedder zelf ook diep uit zijn heart shaped box komt. De gebeurtenis en werkelijke betekenis van de tekst is waarschijnlijk daarom ook bewust nog steeds een mysterie. Maar met de laatste strofe komen we waarschijnlijk erg dicht bij de essentie:

I know someday you’ll have a beautiful life,
I know you’ll be a sun in somebody else’s sky, but why
Why, why can’t it be, can’t it be mine

En vaak tijdens live uitvoeringen voegt Eddie daar vaak op het einde nog – schreeuwend uit het puntje van zijn tenen – aan toe:

I don’t think these people understand… The don’t really understand… We belong together… Together… Together…

Kippenvel.

Pearl Jam – Black (Live in Atlanta)