Berichten met de tag paradiso

21
Jan 12

Natalia Jayden

Woensdagavond heb ik mogen genieten van Natalia Jayden. Deze van oorsprong Poolse zangeres is begin januari uitgeroepen tot 3FM Serious Talent. Woensdag liet ze in de Paradiso een aantal van haar nummers horen, waaronder haar pakkende nieuwe single Finish Line.

Natalia heeft een mix laten horen van gevoelige ballads en swingende popliedjes. De drie kwartier die ze gespeeld heeft, heb ik geen moment stil gestaan. Haar huidige producent Martin Terefe schreef terecht dat Natalia erg goed is in het schrijven van pakkende deuntjes.

Natalia kan veel met haar stem. In haar liedjes varieert ze dusdanig in haar melodielijnen dat ze zowel de laagte als de hoogte in kan. Ze doet denken aan Duffy, met de kopstem van Adele en de feel van Sia. Wat tegenviel was Natalia’s interactie met het publiek. Ze verontschuldigde zich meerdere malen en probeerde geforceerd het publiek mee te laten bewegen en zingen. Als dit door onzekerheid komt, dan hoop ik dat ze die onzekerheid laat varen. Ze heeft talent genoeg om de ster te worden die in haar zit.

Natalia Jayden – Finish Line

16
Aug 11

30DSC day 16: a song that you used to love but now hate

Jaren geleden had Jason Mraz zijn eerste hitje. The Remedy was een heerlijk radiovriendelijk liedje van een net zo prettig album, Waiting For My Rocket To Come. Hij had een flinke schare fans, maar in Nederland was zijn raket nog niet geweest.

Met een soft spot voor poprock vond ik zijn muziek meteen leuk, het was eerlijk, fris en beter nog: niemand kende het. Vriendin M. liet tijdens een van onze eerste ontmoetingen zien dat ze naar zijn concert was geweest in Engeland (ze had het kaartje nog) en ik was jaloerser dan jaloers. Toen hij een tijdje later in Paradiso’s kleine zaal kwam, waren we dan ook de eersten die kaartjes hadden. Helaas waren we niet de enige en in no time was het uitverkocht. Hij werd verplaatst naar de grote zaal en ook dat was zo uitverkocht. Een voorbode van wat er komen zou.

Tijdens zijn show in Paradiso speelde hij in zijn eentje, met zijn gitaar de hele zaal plat. Hij maakte grapjes, was kwetsbaar en liet zien wat voor een geweldig talent hij is. Improviserend en spelend maakte hij zijn status helemaal waar. Hij speelde ook fan-favourite I’m Yours, die tot dan toe alleen maar live te horen was geweest en waarvan alleen bootlegs bestonden. Het was nog mooier dan verwacht en het ging mijn herinnering in als een van de beste concerten waar ik ben geweest.

En toen gebeurde het: I’m Yours werd op CD gezet, kon alleen maar tegenvallen en het werd zijn grootste hit in Nederland tot nu toe. Inmiddels speelt hij moeiteloos Ahoy of de HMH vol en spelen matige amateurs de liedjes van zijn eerste album tijdens talentenjachten. Hij is niet meer ‘van mij’, en daarbaal ik een beetje van.

Jason Mraz – I’m Yours

Jason Mraz – I’m Yours (live)

09
Aug 11

30DSC day 09: a song that you can dance to

Na de verhalen en herinneringen de afgelopen dagen tijdens de 30DSC, is het nu tijd voor wat luchtigers: een dansbaar liedje. Nu zijn er vele dansbare liedjes dus de keus kan moeilijk zijn. Ik kies voor Chromeo.

Vorig jaar liep ik stage, terwijl mijn vriendin op vakantie was. Ik had net Chromeo leren kennen en kwam erachter dat ze in Paradiso stonden. Op een hete zwoele zomeravond ging ik naar het concert en kwam ik er achter dat een van mijn twittervrienden die ik een paar weken eerder voor het eerst had gesproken er ook naartoe ging.

Nog buiten Paradiso vond ik S. al en samen met haar vriendin J. gingen we naar binnen. Het was een ontzettende warme zaal (als in: hoge temperatuur) en het was gelukkig niet helemaal uitverkocht zodat je ook nog een beetje kon dansen. We stonden rechts van het podium en S. bleef maar halve liters bier aanrukken. Niet wetende dat ik geen bierliefhebber ben. Voor de vorm dronk ik ze op een heel laag tempo met kleine slokjes, mezelf vertellende dat ik een echte vent van 29 was die niet zo moeilijk moest doen. Maar ook na twee halve liters wist ik: Bier en ik, we zullen nooit vrienden worden.
Chromeo en ik daarentegen, wij zijn al ruim een jaar goede vrienden en dat blijft voorlopig nog wel zo.

Chromeo – Night By Night

10
Oct 10

Silver Lining

Dankzij connecties die ik aan mijn stage heb overgehouden ga ik vanavond naar Hurts. Ik schreef al eerder over ze, en met succes, want de zoekterm Hurts heeft me al honderden extra bezoekers opgeleverd de afgelopen maanden.

Op het album Happiness staan een paar prachtige nummers zoals Wonderful Life en Better Than Love, die beiden niet meer dan terecht op single zijn uitgebracht. Het album opent met Silver Lining, een meeslepend dramatisch epos over hoe je achter de wolken toch de zon moet blijven zien. Theo en Adam beloven dat ze de wolken zullen later verdwijnen en het donkergrijs vervangen door zilver. Een mooie beeldspraak waar ik me veel kan bij voorstellen.

Luister trouwens ook eens naar het gevoelige Stay, wat vrij traag op gang komt maar eenmaal goed onderweg zich ontpopt als een mooie ballad voor de herfstige dagen van november. Niet ontoevallig wordt het de volgende single, en zal hij midden november in de winkels liggen.

Hurts – Silver Lining

Hurts – Stay

(er zijn overigens nog kaartjes voor het concert in Paradiso vanavond.. en ze kosten maar een tientje!)

22
Sep 10

Mo money mo problems

Is er wel zoiets als genoeg geld? En wat is dan genoeg? Is het genoeg als je kleren aan je lijf hebt een eten op je bord? Nee, want dan wil je mooiere kleren en lekkerder eten. En aangezien er altijd wel iets is wat beter, geiler en sneller is, wil je dat altijd hebben. Tenzij je een kluizenaar bent zal je jezelf altijd vergelijken met anderen. En wanneer die vergelijking negatief uitslaat jouw kant op, dan wil je dit verschil nivelleren, of liever nog, overtreffen. Ik hoor mezelf en iedereen om me heen altijd zeggen; “Ik wil gewoon genoeg geld om de dingen te kunnen doen die ik leuk vind om te doen”. Als dat waar was, dan zouden we allemaal een uitkering trekken en de hele dag leuke dingen doen (niet dure leuke dingen, maar huppelen, of langs de Amstel liggen met een grasspriet in je mond ofzo).

Maar gratis leuke dingen zijn niet cool genoeg, of wanneer ze wel cool zijn, dan staat er altijd iemand op die bedenkt “goh, zoveel mensen vinden dit cool, waarom vraag ik hier geen geld voor”. En als iets je geld heeft gekost, dan moet het wel leuk zijn. Want je bent wel een enorme sukkel als je geld betaalt voor iets wat niet leuk is. En niemand wil een sukkel zijn. Zo is je eigen brein dus gewoon je bitch, of ben jij de bitch van je eigen brein beter gezegd. Want als iets gratis is kan het nooit veel zijn, anders had het wel geld gekost. Sterker nog, wanneer er ook maar iets niet leuk is aan een gratis leuk ding, dan zeiken we er met z’n alleen 10 keer zo hard over dan wanneer we er dik voor hadden betaald. Maar zeg nou zelf, wie is er nou eigenlijk de sukkel?

For now sukkel ik lekker door onder het genot van het album Good Things van Aloe Blacc. Zijn nummer I Need A Dollar werd vooral bekend toen het werd gebruikt als theme song van HBO serie How To Make It in America. Op woensdag 29 september treed hij op in Paradiso in Amsterdam. Je bent een sukkel als je niet komt.

Aloe Blacc – I Need A Dollar

Notorious B.I.G. ft. Puff Daddy & Mase/Diana Ross – Mo’ Money Mo’ Problems/I’m Coming Out (Vic’s Duurt Lang Edit)


Sennheiser Adidas Headphones