Duurt Lang Muziekblog

11.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, gastblog, live recensie
, , ,

[live] Thuiskomen met Elbow

11.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

Elbow

Elbow in Paradiso. Inderdaad, de band uit Manchester die al 23 jaar bestaat –dus sinds de middelbare school- en in die twee decennia is uitgegroeid tot een van de grootste publiekstrekkers uit Engeland. Die de prestigieuze Mercury Prize en Brit Award won, die in 2012 de olympiërs toezong bij de Spelen van Londen, voor het oog van een miljard tv-kijkers. Die anno 2014 eindelijk de nummer-een-positie in Engeland bereikte met zijn nieuwste album The Take Off And Landing Of Everything. Die band dus, die kwam naar Paradiso, met een capaciteit van 1500 man. Wie dat leest weet eigenlijk al wat het eindoordeel van deze recensie gaat zijn. Geeft niet.

Het was veertien maanden geleden dat ze een fatsoenlijk optreden hadden gedaan en ze waren een beetje zenuwachtig. Ze hadden ‘normale dingen’ gedaan en dit, optreden, ‘is not a normal thing,‘ aldus voorman Guy Garvey. Het maakte dat hij het publiek vroeg om op momenten dat de band het zwaar had zou uitroepen: ‘Everything will be be alright, Elbow.

Het was bepaald niet nodig; van zenuwen was weinig te merken. Garvey, die de kunst verstaat om iedereen, van de eerste rij tot de tweede ring erbij te betrekken met z’n omhelzingen, de onverstoorbare Pete Turner op bas, drummer Richard Jupp, met z’n tong uit zijn mond en de verlegen lachende Potter-broers: ze doen hun kunstje moeiteloos en vlekkeloos, ieder nummer tot in de puntjes verzorgend. In bijna twee uur tijd laat Elbow zien waar het goed in is: een eensgezinde en gemoedelijke sfeer creëren waarin iedereen zich eindeloos wil onderdompelen. Het voelt een beetje alsof je thuiskomt, luisteren naar de nummers van The Seldom Seen Kid (2008) en die van het nieuwste album, aangevuld met de beste liedjes van Build A Rocket, Boys! uit 2011, waaronder The Birds en Lippy Kids.

Het was de vierde keer dat ik Elbow zag optreden: in 2006 in de Melkweg, in 2011 op Rock Werchter en in de HMH en nu dus in een exploderend Paradiso. Het voelt bijna vertrouwd. Elke keer was het optreden prachtig, hoewel ik nu toch wel stiekem een beetje zit te wachten op het moment dat de band weer wat van de eerste drie albums in zijn set opneemt. Cast Of Thousands (2003) was de plaat die me greep, Leaders Of The Free World van twee jaar later vind ik ook zeer geslaagd, met veel energieke nummers die een prettig contrast zouden kunnen vormen met het rustige werk van daarna.

Maar goed, dit is gezeur van iemand die denkt dat ie alles gezien heeft. Laten we wel wezen: het was gewoon fantastisch en ik mag me gelukkig prijzen dat ik vrienden heb die zo goed waren om kaartjes voor dit unieke concert te regelen, zonder zelf te gaan, dat ook nog eens! Ik schrijf het bij op het (steeds verder uitdijende) lijstje van beste concerten ooit. Locatie een tien, uitvoering een tien, sfeer een tien, klein albino’tje een tien, set een acht. Cijfers om mee thuis te komen, zou ik zeggen.

Gezien: Elbow in Paradiso 18 maart 2014

Een mooie samenvatting van het concert is hier terug te zien.

21.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, gastblog, live recensie, pop, tips van de chef
, , , ,

[live] Chvrches in de muziekkerk

21.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

CHVRCHES

Dat Glasgow goede muziek voortbrengt, dat weten we al sinds Gerry Rafferty in 1972 Stuck In The Middle With You uitbracht. David Byrne van Talking Heads, Texas en Franz Ferdinand zijn een paar grote namen van de jaren erna. De indiefolk heeft er goed geaard met bijvoorbeeld Belle & Sebastian, Arab Strap en The Fratelli’s. En vanaf de jaren negentig was er de electro van Mogwai, waarop momenteel wordt voortgebouwd door bands als Errors en Hudson Mohawke. Sinds 2011 is er Chvrches om de wereld te bekeren tot de Glasgow electro.

Chvrches is met zijn hang naar pop de meest toegankelijke van de drie en zou daarom het verst kunnen komen. Het kindstemmetje van Lauren Mayberry en de couplet-refreinformule van de -zeer hitgevoelige- nummers, de subtiele koortjes: het draagt er allemaal aan bij dat de band het, met name in Engelssprekende landen, bijzonder goed doet. Het debuutalbum The Bones Of What You Believe reikte in Engeland in 2013 tot plaats 9 en in de VS tot 12. Azië is zich aan het warm draaien: in Singapore en Japan groeit de fanbase gestaag.

Nederland is met plaats 68 nog niet zover, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Chvrches is deze zomer te zien op Best Kept Secret (al dan niet toevallig naast Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand trouwens) en het is wel zeker dat het drietal daar goed zal worden ontvangen. Het is moeilijk om Chvrches niet goed te vinden. Het geluid klopt volledig: de balans tussen de dansbare beats en de zangpartijen, de lyrics die je zo mee kunt zingen en, zoals we in Paradiso konden zien: de overdonderende lichtshow.

In ruim een uur komt het volledige album van Chvrches voorbij. The Mother We Share en Gun liggen het gemakkelijkst in het oor. Ook heel fijn: We Sink met groene lichtkanonnen en Night Sky met een prachtige LED-sterrenhemel. Chvrches dendert door en het is bijna vreemd om Mayberry en haar collega’s Iain Cook en Martin Doherty af en toe een beetje verlegen tussen de nummers door te horen babbelen, zonder die explosie van lichten en zonder de aanstekelijke melodielijntjes. Je zou bijna vergeten dat er mensen zitten achter al die bliepjes en synth-geluidjes.

Paradiso was ooit het verenigingsgebouw van een progressieve afsplitsing van de Hervormde Kerk. Een kerk kun je het dus niet helemaal noemen, maar voor dit verhaal doen we even alsof. Chvrches dat in dé muziekkerk van Nederland met een gigantisch lichtorgel de Schotse electro te verspreidt: dat is toch te mooi om te laten liggen.

‘Make a true believer of anyone anyone anyone’ klinkt het in het nummer Lies.
Het klopt, ik moet het volmondig toegeven: ook ik ben bekeerd tot de Glasgowse electropop.

23.08.2013 | 0 reacties
Bart-Jan | Jo McCaughey
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie, male singer/songwriter
, , , ,

Brendan Benson

23.08.2013 | Bart-Jan | Jo McCaughey

Brendan_Benson_Jo_McCaughey

De Kleine Zaal van Paradiso staat vaak garant voor een spannende muziekavond. Op dinsdag speelde Brendan Benson er, vooral bekend als zanger en gitarist van The Raconteurs, die weer vooral bekend zijn van hun voorman Jack White, die weer vooral bekend is van Seven Nation Army, dat vooral bekend is van het basloopje taaa-ta-da-ta-da-taaa-daaa.

Die Brendan Benson dus.

Bensons vijfde solo-album What Kind Of World, redelijk ontvangen in de VS, kwam uit in 2012 en een Europese clubtour komt eraan te pas om ook hier de fans van de nieuwe nummers te laten proeven. En die nummers, daar is iets mee. Of beter gezegd: er is niets mee. Dat is misschien nog wel vervelender.

Melodieus is het allemaal nogal simplistisch en tekstueel soms wel erg makkelijk, zelfs een beetje lui. In de titelsong van het album, op zich niet eens het slechtste nummer, laat Benson bijvoorbeeld reaction en action op elkaar rijmen. In Happy Most Of The Time rijmt hij weliswaar aardig, maar klopt er inhoudelijk weer niks van:

Lately I’ve been thinking / that this world keeps on shrinking
and it just keeps getting smaller every day.
And last time I checked / I was about the size of an insect.
And with just about as much to say.

Met een bloedeloos liedje als On The Fence, volgens Benson geïnspireerd door de muzikale countryvibe van zijn woonplaats Nashville, red je je plaat en je concert ook niet. Het heeft niets extra’s en verdrinkt ogenblikkelijk in de zee van niksige liedjes. Hij had het met al zijn ervaring kunnen en moeten weten.

Het gebrek aan doordachte en verrassende nummers openbaarde zich live al vanaf de opener Light Of Day. De band kreeg zijn publiek niet te pakken met zijn muziek. Het is rock en roll, met aardige refreintjes en aardige Crosby, Stills en Nash-koortjes, maar zonder scherp randje. Het scherpste randje kwam waarschijnlijk van de beroerde geluidsafstelling in het zaaltje. De vier mannen leken met hun orkaan aan geluid te willen verhullen dat ze met het materiaal gewoonweg niet genoeg te bieden hadden.

Was het dan allemaal zo slecht? Nee hoor. Openingsact Leah Mason was erg goed, gaan we nog veel meer van horen. En dat Benson halverwege het hitje Cold Hands speelde was een prettige afwisseling, gevolgd door Bad For Me, een van de beste liedjes van het nieuwe album. Jammer was dat de zanger juist bij de zin I make a mental note before I forget zijn tekst vergat en te rade moest gaan bij de toetsenist, maar er zijn ergere dingen en met veel zelfspot maakte hij het nummer af.

Het einde bracht gelukkig toch nog wat spannends. Eerst Benson alleen met zijn akoestische gitaar, breekbaar en subtiel, waarmee hij liet zien toch wel iets in huis te hebben. De band sloot af met de grootste hit van de Raconteurs, geschreven en geproduceerd door Benson en White: Steady As She Goes. Als een prettige herinnering aan betere tijden laten we maar zeggen.

Gezien: Brendan Benson in Paradiso Kleine Zaal 20 augustus 2013

01.08.2013 | 0 reacties
Bart-Jan | annarbor.com
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, gastblog, live recensie
, , ,

(Uit)verkocht. Regina Spektor

01.08.2013 | Bart-Jan | annarbor.com

Regina Spektor

Een Ierse vriend die zelf veel optreedt vertelde me onlangs dat het niet meer zo vaak voorkomt dat zalen in het clubcircuit uitverkopen. Ondanks hun rijke geschiedenis hebben zelfs de Melkweg en Paradiso het niet makkelijk. En nu ik er zo over nadenk: het klopt. De laatste concerten die ik bezocht zaten echt niet vol. Aimee Mann was niet uitverkocht, John Grant lang niet. Cold War Kids niet. (Imagine Dragons wel bedenk ik me nu.)

Goed, zulke grote namen zijn dat nou ook weer niet, maar ze zijn ook zeker niet klein. Als je je een beetje interesseert voor indiemuziek heb je er waarschijnlijk wel eens van gehoord. De mensen komen blijkbaar niet meer massaal. Ben benieuwd hoe dat komt.

Dat brengt me bij iemand waarvan ík tot twee maanden geleden echt nog nooit had gehoord. Maar die Paradiso wel stijf uitverkocht. Haar naam klinkt als een karakter uit James Bond. Ze lijkt een beetje op Tori Amos, maar dan van de boerderij. Ze speelt piano, is extreem bescheiden, maar durft alles met haar stem. Regina Spektor. Ooit van gehoord? Ik dus niet, maar toen ik even verder zocht, bleek dat haar laatste album het in de VS heel goed had gedaan.

Voor Regina Spektor gebeurde wat ik nog nooit had gezien. Voor wie Amsterdam een klein beetje kent: rond zeven uur (het voorprogramma Only Son startte om half acht) begon de rij met mensen die voor de ingang stonden te wachten al voorbij de brug naar het Max Euweplein. Toeristen maakten er foto’s van en iedereen die aansloot was met stomheid geslagen. Helemaal uitverkocht, iedereen bereid om bijna een uur in de regen op deze Russisch-Amerikaanse muzikante te wachten. Bizar. Het is te hopen dat ze het heeft gezien, want het was indrukwekkend.

Wat ze er binnen voor terug gaf was trouwens even zo indrukwekkend. Mooie liedjes, een grandioos stemgeluid en een soms ronkende, soms juist heel subtiele piano. Ondersteund werd ze door een driekoppige band: (bij aanvang iets te harde) drums, een keyboard en een cello. Vooral dat laatste instrument was een vondst. Een simpele bezetting, die alle ruimte gaf aan Spektors unieke stem.

We hadden ons goed zeg maar ‘ingeluisterd’, dus het meerendeel van vooral de nieuwe liedjes konden we wel mee mompelen. Het nieuwste album What We Saw From The Cheap Seats (2012) kwam gelukkig rijkelijk aan bod met als hoogtepunten Firewood en All The Row Boats. Van het oudere werk waren vooral Us en Blue Lips prachtig, maar dat bleef voor ons dus bij een beetje neuriën.

Er hing een uitzinnige stemming in Paradiso, eigenlijk al vanaf de opening. Uit volle borst zongen de mensen dat Mary Ann een bitch is (Sailor Song) en dat Regina geld en de auto wil van haar ex (Ode To Divorce). De zangeres en haar publiek stuwden elkaar op in hun enthousiasme en als vanzelf werden wij daarin meegenomen. Afsluiter Samson van het album Songs was niet minder dan subliem.

Ik kan niet anders concluderen dan dat ik zelden zo’n goed concert heb meegemaakt, terwijl ik er amper verwachtingen van had gehad. Paradiso was uitverkocht. Ik ben verkocht. Ze heeft zich ingevochten in mijn rijtje favorieten. Volgende keer begint háár rij in het Vondelpark.

Gezien: Regina Spektor in Paradiso 31 juli 2013

10.01.2013 | 0 reacties
il Frodo | Cody in Paradiso by il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

album review, folk, gastblog, ingezonden stukken, lekker voor in de auto, live recensie, overig, stemmingen
, , , ,

Cody

10.01.2013 | il Frodo | Cody in Paradiso by il Frodo

Cody

Cody is een 7-koppige alternatieve folk band uit Denemarken. Qua muziek doen ze me een beetje denken aan Midlake (okee, dat moet je inderdaad maar net kennen). Of  aan Rufus Wainwright (waarschijnlijk beter bekend), want Cody-zanger en -oprichter Kaspar Kaae heeft net zo’n bijzondere warme stem. De muziek van Cody zit alleen duidelijker in de ingetogen folk-hoek.

Fractures, het nieuwe album van Cody, komt op 1 februari uit en ik mocht alvast een voorproefje horen. Het soort folk dat Cody maakt is voor mij persoonlijk normaalgesproken wat te vlak, maar toch werd ik prettig verrast door dit album. Fractures is een zeer sfeervolle plaat geworden en als je de tijd neemt om hem rustig te beluisteren kan hij je echt grijpen.

De sfeer van deze plaat is niet alleen erg ingetogen en gedoseerd, maar binnen die ingetogenheid blijkt toch ook genoeg spanning en dynamiek te zitten om een indruk achter te laten. De nummers zitten goed in elkaar en afzonderlijk bijna allemaal voldoende eigenheid en karakter, mede door de slimme haakjes in muziek in tekst en de overtuiging waarmee ze gebracht worden, zoals bijvoorbeeld in het nummer Mirror hieronder.

Ik zag Cody live in Paradiso in het voorprogramma van Saybia, een andere grootheid uit Denemarken waar ik mijn allereerste post op Duurt Lang aan wijdde: The one single song that sets me free. Saybia gaf dit concert (twee om precies te zijn) in Nederland ter ere van hun 20-jarige bestaan, wat ze vierden door hun grootste hit-album The Second You Sleep in zijn geheel te spelen.

Cody kon als voorprogramma helaas niet echt indruk maken. Er waren slechts 5 heren van heren van Cody afgereisd naar Nederland en deze konden de afstand met de zaal niet overbruggen. De kleine liedjes van Cody bleven te klein voor de nog half lege zaal om echt aan te komen en de  intimiteit die dan broodnodig is werd ook niet bereikt. Pas bij de laatste twee nummers begon het een beetje te lopen maar toen was het eigenlijk al te laat. Cody heeft  hiermee dit keer de kans gemist om de Nederlandse Saybia fans te  overtuigen.

Cody is in potentie een leuk bandje, maar ze kunnen nog veel van grote broer Saybia leren over wat je moet brengen in je muziek, en op het podium, om echt het hart van je fans te winnen.