Mijn 2012 in muziek

chicagoXL

Decembermaand lijstjesmaand.
Geheel in traditie van Geen Stijl niet een lijstje met louter muziektips. Maar aangevuld met korte voetnoten die aangeven waarom het voor mij bijzondere nummers zijn. Zodoende is het zowel een top 10 van erg goede nummers, maar vooral een staalkaart voor mijn jaar 2012.

Orbital – Straight Sun

Het jaar begon al goed met een comeback. Na jaren van afwezigheid zijn de broertjes Hartnoll weer terug. En hoe! Een frisse plaat met typische Orbitalnummers die melodie op melodie stapelen tot een euforisch hoogtepunt. Het concert in de Melkweg was te gek. Daar heb je geen drugs bij nodig.

Corrina Horse – Green Mountain State

Deze track zit in de film ‘Take This Waltz’. Deze film heeft mij erg geraakt. Vooral vanwege het thema en de boodschap van de film. De openingsscene waarin dit nummer in zijn geheel klinkt trekt je meteen in de zoete droefheid van de film.

Tim Knol – 1966

In augustus vertrok ik naar Chicago. Daar, in het prestigieuze impro-instituut ‘Second City’ kreeg ik een week lang intensief training in solo-improvisatie. Een geweldig dure gok, om daar speciaal voor naar USA te vliegen. Maar met succes, want ik nu heb ik het lef en plezier om in mijn eentje het podium op te stappen. Dit lied van Tim Knol klonk op mijn iPod toen ik het vliegtuig instapte, naar een ongewis avontuur.

“I’m heading westbound, where they say dreams will come true,
I make some friends there, I’m sure I’ll find my way.
O best days coming soon.”

Javiera Mena – Aca Entera

Buiten de lessen in Chicago om had ik ook vrije tijd. In het hostel ontmoette ik mensen van over heel de wereld. Van jong tot oud. Van student tot zakenman. Maar ik ben ook graag alleen. In mijn eentje fietste ik door Chicago. Langs de zonnige stranden, tussen de glanzende architectuur, onder de duistere metrolijnen. Op mijn koptelefoon deze track. Hij werd gebruikt tijdens een van de lessen en werd mijn instant megahit van dit jaar.

Deichkind – Buck Dich Hoch

Mijn geliefde Duitse carnavaltechnogroep bracht een nieuw album uit. Feestelijke technohits voorzien van komische teksten. Ik ging er zelfs helemaal voor naar Dortmund. Daar in de gigantische Westfalenhalle ontpopte zich een bierfeest waar je u tegen zegt. Lichtshow, glitterkostuums en schuimkanonnen. Dit is waar de Haagse Kraaien de mosterd halen!

M.I.A. – Bad Girls

Ik zit voor mijn werk veel in de auto. Met een stapel cd’s naast me vermaak ik me prima, al die uren op de snelweg. Deze track is een ultieme cruising-experience. Maar vooral dankzij de ultiem coole videoclip.

The XX – Chained

Hedendaagse popmuziek kenmerkt zich door een overdosis aan echo’s, pompeuze gitaarmuren en autotunestemmen. Het nieuw album van The XX valt daarom extra op. Vanwege het vieren van de stilte in de overgeproduceerde rotzooi van 2012.

Gregory Porter – Painted On Canvas

Into The Great White Open, het hippe relaxfestival van Nederland. Ik zat op zondagochtend met mijn vriend aan een kopje cappuccino. Aan de andere kant van het veld klonk een soundcheck: ‘One, Two, Three..’ Wij draaiden allebei ons hoofd richting podium. Wie was deze stem, die al diepe indruk maakte bij deze drie woorden? Het was Gregory Porter. Kippenvel.

Todd Terje – Inspector Norse

Afgelopen jaar is mijn liefde voor dance doorontwikkeld. Ik was voor het eerst van mijn leven op een dancefeest (OWAP in de Gashouder) en ook op Lowlands was ik vooral in de X-Ray en Bravo te vinden. Dit nummer kenmerkt dit gevoel. In de warme Lowlandsnacht met roze lichtjes en handjes in de lucht. Big smile. Mellowwwwww.

The 2 Bears – Work

2012 was artistiek gezien een goed jaar. Financieel viel het echter tegen. Ik moet komend jaar echt gaan trekken aan acquisitie in nieuwe markten. Met deze lekker cheesy gayplaat van de 2 Bears krijg ik alvast positieve energie. We gotta work!

Orbital – Never

Breaking news: Geweldige nieuwe single van Orbital is uit!

Orbital. Ik weet nog precies waar ik was toen ik voor het eerst Orbital hoorde.
Ik luisterde indertijd vooral naar stoere rockmuziek. En was ‘dus’ anti-dance. (Ik was 23, dan ben je daar nog gevoelig voor.) Het enige dat door de beugel kon was vette breakbeat. Voor de rest was dance oppervlakkige discotheekmuziek.
Maar opeens was Orbital op de radio. Ik zat thuis op de bank. Ik geloof dat het Pinkpop was. En er werd een half uur lang Orbital live uitgezonden. Van begin tot het eind zat ik geboeid te luisteren. Een langgerekt muziekstuk trok voorbij. Wat een prachtige melodieën, wat een laagjes en ingenieuze opbouw. Stukjes kwamen en verdwenen en smolten later weer samen. Ik was fan.

Hun toenmalige album ‘In Sides’ behoort sindsdien tot mijn favoriete albums allertijden. Nog steeds draai ik hem regelmatig en het blijft prachtig. Niet alleen om op te dansen, maar vooral om naar te luisteren. (Is luisterdance een term?)

De broertjes Paul en Phil Hartnoll hebben inmiddels al meer dan 20 jaar een eigen plekje in de dancewereld. Pioniers uit de begintijden, waar ze ook al furore maakten met vooral op melodie gedreven muziek. Helaas werd het niveau van In Sides niet altijd geëvenaard. En uiteindelijk stopte de samenwerking voor een aantal jaren. Maar na een paar mislukte soloprojecten zijn ze weer samen aan het optreden. Vorig jaar verscheen een geweldig single (The gun is good / Don’t stop me) ter ere van de comeback. En in 2012 verschijnt een nieuw album. Ik ben erg benieuwd of ze het vuur van In Sides weer kunnen terugvinden. De nieuwe single Never belooft veel goeds!

Orbital – Never