Grande Amore

Il Volo

Een week of twee geleden, het Eurovisie Songfestival. Eigenlijk wel vaste prik, al is het maar om de reacties op twitter of via Whatsapp van vrienden. Een vriend van me omschreef het afgelopen week heel mooi: het is een liedjeswedstrijd waarvan niemand weet wie de doelgroep is. Europa heeft zoveel verschillende culturen, dat er niet een overheersende stijl is die overal aanslaat. Daarom is het elk jaar weer een verrassing wie er gaat winnen.

Gedurende de avond kwam er weer van alles voorbij. Goed, matig, slecht. Ik heb mezelf voorgenomen om er volgend jaar een drankspel van te maken: Bij geprojecteerde vleugels een shot, bij een jurk die uitgaat een shot, etc.

Was het dan echt zo erg? Nee hoor, er sprongen een paar landen voor mij echt bovenuit. Uiteindelijke winnaar België vond ik niet zo sterk, maar had wel een gave show. Spanje had een heel catchy nummer dat deze zomer nog wel wat gaat doen. Maar de echte klapper was voor mij Italië.

Italië had drie begin-twintigers afgevaardigd. Dit trio, Il Volo, is het poppy antwoord op Il Divo, wat weer een antwoord was op de drie tenoren Pavarotti, Carreras en Domingo. Ze hebben elkaar ontmoet bij de TV-talentenjacht Ti lascio una canzone (vrij vertaald: “ik laat je een lied achter“), en tekenden al snel een contract bij Geffen. Na een paar albums wonnen ze het San Remo festival (de Italiaanse voorronde) en kwamen ze in de finale van het Eurovisie Songfestival. Hier werden ze derde, maar kregen ze wel de prijs van het beste nummer (volgens de vakjury).

Il Volo mocht als laatste, en trad aan met het nummer Grande Amore. Een lekker bombastisch nummer met een geweldig arrangement, waarin de stemmen van de jongens perfect uitkomen. De coupletten zijn rustig, de brug bouwt op tot de geweldige uitbarsting van vocaal geweld in het refrein. En als het zo goed wordt uitgevoerd als hier, ja dan kan je me opdweilen. Kippenvel van voor tot achter.