Run Fire Burn

Millia Oz

Millia Oz is een Portugese singer-songwriter, tegenwoordig woonachtig in Londen. Ze vertelde ons dat ze ook nog een paar maanden in Breda heeft gewoond voor haar studie, wat er toe geleid heeft dat er nu een Portugese dame in Londen rondloopt die uit volle borst “Ik leef niet meer voor jou” kan meezingen. Millia vroeg ons of wij haar nummer Run Fire Burn met jullie wilden delen, zodat zij misschien ooit weer eens terug kan komen naar Nederland, en dan voor een optreden.

Millia schreef het nummer Run Fire Burn tijdens een van haar dagelijkse metrotripjes terug naar huis en zette er een melodie onder met behulp van Filipe Estácio. Dat Millia fan is van Sara Bareilles is goed te horen. Ook al is dit nummer (nog) alleen in akoestische versie, het staat als een huis en klinkt nu al als een gelikte poptrack. Dus ik ben erg benieuwd hoe ver dit gaat komen als Millia de kans krijgt om het nummer in de studio op te nemen en professioneel te laten produceren.

En daar kun jij bij helpen! Je kunt het nummer Run Fire Burn hieronder gratis streamen, maar als je zo aardig bent om het nummer aan te schaffen via iTunes, dan gaat die piek in de spaarpot van Millia voor de studio-opnames en belooft ze dat je met het bonnetje recht hebt op de gratis versie van haar single als deze uit is.

Houses

© Sanne Glasbergen

Houses is de band van Gijs. Gijs is de broer van mijn exhuisgenoot, en ik heb hem ooit voor een prikkie mijn basgitaar verkocht. Als bassist heeft hij in veel verschillende bands gezeten, waaronder de Supermannen. Maar nu zit hij in Houses. En Houses staat op het punt van doorbreken.

Vandaag staan ze om 12 uur op het Grolsch Podium van de Uitmarkt en ze hebben ook al eens in De Wereld Draait Door gestaan. Ze spelen jazzy muziek, hebben een heel fijne zangeres in hun midden en stijgen ruimschoots uit boven de gemiddelde coverband. Inmiddels hebben ze een album opgenomen die in september uit gaat komen en spelen ze in het voorprogramma van Selah Sue en Dazzled Kid. Hou deze gasten in de gaten!

Houses – A Way Home

Benny Sings

Ik ben erge fan van Benny Sings. Tim Berkenstijn (zijn echte naam) is vooral producer van een aantal fris klinkende Nederlandse acts zoals Giovanca en Wouter Hamel.
Maar hij maakt zelf ook fijne liedjes. Hij staat bekend om zijn funky grooves. Heel staccato en hoekig. En maakt gebruik van rare percussie die klinkt als theelepeltjes of houten spatels uit de keuken. Ik vermoed dat het dat ook daadwerkelijk is, want hij heeft zijn studio gewoon in zijn woonkamer.

Zijn nieuwe album ‘ART’ is net uit. Ik vind het nog geen topper, maar dat moet wellicht groeien. Zijn kenmerkende sound, zoals ik die net omschreef, overdrijft hij hier af en toe. En dan klinkt het wel heel hoekig en kil. Gelukkig is de single een warm voortkabbelend liedje.

De single ‘Big Brown Eyes’ is er in twee versies. De radioversie is wat sneller, en overgoten met een vocoder. Ik hou daar persoonlijk niet van. Maar het is wel heel hip en wellicht dat hij hierdoor eindelijk een groter publiek bereikt.
Ik hou meer van de albumversie. Slow dance….

Benny Sings – Big Brown Eyes (radio edit)

Benny Sings – Big Brown Eyes (album edit)

Shook

Gisteravond kreeg ik een mailtje van Shook. Hij blijkt een Nederlandse producer te zijn die al eerder op de Amstereo-avond in de Flexbar draaide. Aangezien daar wel vaker producers draaien die ik hoog heb staan, klinkt dit veelbelovend.

Hij vertelde me dat hij mijn blog via The Hype Machine had gevonden, zoals de meerderheid van mijn bezoekers dat doen. Nog leuker werd het toen hij vertelde dat hij vooral mijn bericht over Penguin Prison wist te waarderen. Hij heeft eerder dit jaar contact gehad met Penguin Prison, hem gevraagd of hij ‘The Worse It Gets’ mocht remixen en dat is hem zowaar gelukt. De remix die hij aflevert is goed. Heel goed. Beginnend met een Supertrampig orgeltje komen al gauw de slepende baslijnen en fijne beats. Hij maakt er gewoon een klein feestje van. Tom Trago, move over.

Below The Waterfall

waterfall

De zon schijnt. Het autoraampje gaat open. De zonnebril op. De cd-speler hard. Weg met de stemmige herfstmuziek. Het is weer tijd voor vrolijkheid. Saxofoontjes en opgewekte achtergrondkoortjes. Meezingmelodietjes.

Mijn favoriete grijsgedraaide lente-cd’s zijn van de hand van Benny Sings. Dat is de artiestennaam van Tim van Berkenstijn, een Nederlandse singer/songwriter/producer. Hij is o.a. verantwoordelijk voor de frisse popjazzsound van Wouter Hamel. En de arrangementen van Giovanca. Maar hij maakt zelf ook onwaarschijnlijk prettige liedjes.

Hij schrijft alles zelf en speelt bovendien bijna alle instrumenten zelf in. Vooral zijn herkenbare staccato pianootjes grooven heerlijk. Onbegrijpelijk waarom zijn eigen werk niet zo aanslaat. Waarschijnlijk door zijn opvallende stem, die inderdaad wat wennen is. Iemand vroeg laatst of deze cd van de Muppetsthow was. Treffender kan ik zijn sound het niet omschrijven.

Below The Waterfall trekt je in een idyllisch tafereeltje dat afkomstig lijkt uit een prentenboek; een kinderlijk naïef beeld van een gebloesemde wijde waar je met je geliefde picknickt op een rood-wit geblokt kleedje. Draai dat autoraampje open zing mee!