Duurt Lang Muziekblog

21.01.2013 | 0 reacties
Marijke | Hij Gelooft In Mij - Facebook
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, ingezonden stukken, live recensie
, , , , ,

Zij gelooft in Hem

21.01.2013 | Marijke | Hij Gelooft In Mij - Facebook

hadewych

Een première in musicalland is als een kantine op een middelbare school. Van alle kanten volgen (af)keurende blikken als je je vanuit de ingang naar je stoel begeeft. Het is dan ook alleen de populairste jongen van de klas, in dit geval Joop, toegestaan om als laatste de zaal te betreden bij de musical Hij gelooft in mij in het DeLaMar, Amsterdam. Aan zijn arm de vrouw waar het in dit verhaal om gaat: Rachel Hazes. Vanaf vandaag wordt haar rol vertolkt door Hadewych Minis. Een mooie aanleiding om bekend Nederland en mij op te trommelen.

Door Rachels ogen zien we hoe het leven van André Hazes achter de schermen was. We volgen het stel vanaf het moment dat de twaalfjarige fan Rachel André voor het eerst ontmoet, tot het moment dat zij bij zijn met rozen bedekte kist staat in de Arena. De weg hiernaartoe bestaat uit vele dieptepunten, waarin we een eerlijk beeld te zien krijgen van een man die door zijn opvoeding en de spanning van het optreden niet van zijn bier af kon blijven. Maar het belangrijkste thema van deze musical is toch het huwelijk zelf, waarin een man en een vrouw ondanks alles in elkaar blijven geloven.

Het in jezelf / elkaar / een ander geloven is een zeer uitgekauwd musicalthema. Mogelijkheid genoeg om dit zo suf mogelijk uit te werken. Zeker als je wat eenvoudige smartlappen tot je beschikking hebt. De regie van Ruut Weissman zorgt er echter voor dat het een prachtige, zeer geloofwaardige musical is geworden. Het spel en de soulvolle zang van Hadewych Minis en Martijn Fischer zijn fantastisch. Het decor met bewegende beelden en de stijlvolle kleding maken het podiumbeeld af. De grappen van de bijfiguren zijn in prettig tegenwicht met de pijn die we zien tussen Rachel en André. En van tevoren had ik nooit kunnen bedenken dat de met het rijmwoordenboek gemaakte liederen van Hazes mij tot tranen konden roeren!

Wat mij betreft zijn er slechts twee valkuilen waarin de regisseur is gevallen. Ten eerste het achterhaalde idee dat alle bijfiguren ook een solo ‘moeten’ zingen. In het geval van Cees Geel als solist bij het vals gezongen Geef Mij nu Je Angst was het een ronduit slecht idee. De tweede valkuil is het inzetten van het koor om gekke dansjes te doen op het podium. Bij het verdrietige Bloed, Zweet en Tranen was het juist zeer afleidend dat er rondom Rachel en André nog vijf zwaar geëmotioneerde stellen in een soort dansgevecht rondliepen.

Al met al een heerlijke middag in het theater. Ga vooral kijken hoe Hadewych en Martijn de sterren van de hemel spelen en zingen. En word net als ik een beetje (meer) fan van onze Dré. En geloof in jezelf. En in elkaar. En in een ander.

Hij gelooft in mij speelt tot en met 31 augustus in het DeLaMar, Amsterdam.

27.09.2012 | 0 reacties
il Frodo | SuuS
Tweet this | Share this | Pin It

album review, female singer/songwriter, folk, gastblog, ingezonden stukken, overig, pop, weer eens wat anders
, , , , ,

Ze wil geweun lekker vrieje

27.09.2012 | il Frodo | SuuS


Limburg is een mooi land. Tenminste, met heuvels, een takke eind rijden en een eigen taal, ben je wat mij betreft meer een land dan, pak hem beet Noord- of Zuid-Holland. Toevallig kom ik er vanwege mijn werk geregeld en dan waan ik mij toch ook echt altijd een beetje op vakantie. Niet alleen het landschap is anders, maar ook de mensen en de sfeer. Ik moet zeggen, dat ook al begin ik de Limburgse cultuur beter te leren kennen, ik me er toch nog steeds niet zo op mijn gemak voel. In het Bourgondische, het gevoel voor stijl en het relaxte (komt waarschijnlijk doordat ze in een veel zuidelijkere en bijna mediterraanse regio liggen) kan ik me goed vinden, maar toch is er ook een bepaalde gekkigheid en nonchalante gezelligheid waar ik me als norse en luidruchtige import-Amsterdammer toch een beetje ongemakkelijk bij voel.

Volgens het persbericht is musical-ster Suzan Seegers nationaal bekend als finaliste van Op zoek naar Evita en hoofdrollen in musicals als Les Misérables, Tom Poes en My Fair Lady. Daarnaast won ze in 2010 de John Kraaijkamp Musical Award. Maar dat is me allemaal even zo veel ontgaan als Carnaval sinds 1987. Maar iets in de meegestuurde YouTube teaser van het nummer Doe Moogs ‘m Höbbe sprak me wel heel erg aan dus besloot ik eens wat meer te gaan luisteren naar haar eerste solo cd SuuS. Een cd geheel in het Limburgs, met moderne en frisse teksten over mannen en de liefde gezongen door een vrouw die daar volgens mij dan weer niet zoveel mazzel mee heeft gehad – al kun je je het moeilijk voorstellen met zo’n prettige verschijning en goedlachse vlotte babbel.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat deze cd mij in eerste instantie toch minder aansprak dan ik verwacht had, maar dat zal voor een groot gedeelte ook wel mijn gebrek aan gezellige Limburgse roots wel zijn en dat Nederlandstalige muziek sowieso niet helemaal mijn ding is. Ik kreeg flashbacks naar Rowwen Hèze (vanwege feestelijke uptempo’s en accordeon, sterker nog, met dezelfde accordeonist!), Guus Meeuwis (vanwege de moderne, frisse sound met soms zelfs iets te recht-toe-recht-aane teksten) en zelfs Twarres. Ook schemert het musicalverleden van Suus naar mijn smaak soms iets te veel door in sommige nummers, waardoor ik soms het gevoel krijg dat ik naar kleine liedjes luister die overeind moeten kunnen blijven staan in een heel groot theater.

Maar toch, al met al, is het geen slechte debuut-cd en belooft hij een mooie carrière-move voor Suus. Want alle liedjes zitten prima in elkaar en bij de nummers waarbij ik afhaak (Vanaovend, Hormone, Foute Manne, Ich Kin ‘t Sónger Dich), zullen veel Limburgers zich prima thuis voelen. En naarmate de cd vordert brengt deze meer van wat ik al gehoopt had: eerlijke liedjes  vanuit de taal van hart (Doe Moogs ‘m Höbbe, Woróm, Neet, Leedje van Mien Laeve, Haaj Mich Vast), met af een toe een vleugje Wende (als het klein blijft) en soms zelfs een beetje warme, lieve Willeke Alberti (ja serieus). Suzan laat zich zelfs op enkele spaarzame momenten tot wat zwoelere en nóg zuidelijkere klanken verleiden in nummers die iets luier, lomer en warmer gezongen worden (Lekker Vrieje, De Cirkel). Dat is de kant die ik het meeste interessante vind. Die me toch stiekem nieuwsschierig maakt naar de volgende cd van Suus. En Suus wist me te vertellen dat er voor een volgende cd ook inderdaad al concrete plannen zijn. Ik hoop dat ze daar nog veel meer van die klein gehouden slaapkamerchansons en liefdesverdrietliedjes op zingt. Niet dat ik haar persoonlijk nog meer Foute Manne gun, maar er komen toch maar wel mooi fijne liedjes van.

Suus gaat nog eenmaal op tour met een Reprise van haar theatershow, zie hier haar speellijst. En, voor de liefhebber heeft Duurt Lang één door Suus gesigneerde cd in de aanbieding. Reageer je als eerste, dan zorg ik er voor dat deze cd jouw kant op komt!

23.05.2011 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

oetjes en aatjes, stemmingen, tips van de chef
, , ,

Love Cliché

23.05.2011 | Victor

Ik vond vorige week ineens een album terug wat ik al jaren in de kast had: Discosis. Bran Van 3000′s tweede album, een eclectische mix van gezellige hits, vage rapnummers en andere bijzondere nummers.

Het nummer wat voor mij het album maakte was Love Cliché. Een liedje wat zo uit een musical zou kunnen komen, met een catchy paa-pa-pa en een afwisselend duet tussen man en vrouw. Het vertelt het verhaal van een zomerliefde van achttien weken, die het toch niet helemaal bleek te zijn. Maar wel zo’n zomerliefde waar je altijd met plezier aan terug zal denken en goede herinneringen aan zal hebben. Zo’n ‘Cliché’ zomerliefde dus..

Bran Van 3000 – Love Cliché