Kensington wint hem weer!

Het was een mooie zomer, maar oktober schudt ons wakker: de winter komt er aan! Het is maandagavond 12 oktober als ik mijn winterjas onderuit de kast vis en samen met mijn broer op weg ga naar Amsterdam. Tijd voor een feestje! In de Beurs van Berlage wordt vanavond de award voor Best Dutch Act uitgereikt, op de Pre-party van de MTV European Music Awards 2015, die zelf op 25 oktober in Milaan plaatsvinden.

De afgelopen twee jaar won Kensington deze award en ook deze avond behoren zij, samen met Dotan, Natalie la Rose, Martin Garrix en Oliver Heldens tot de genomineerden. We komen binnen in een megagrote zaal, vol enthousiaste jeugd in hippe outfits.

De avond begint met bier en dansen op de fijne beats van DJ Netsky. Na anderhalf uur is het tijd voor de uitreiking. We verwachten een spannende uitreiking, maar eigenlijk is het in vijf minuten alweer voorbij. Kensington word wederom gekroond tot Best Dutch Act! (Ik was stiekem wel een beetje voor Dotan.) De mannen bestijgen vrolijk het podium en bedanken iedereen. Jammer genoeg doen ze geen optreden. Ze verdwijnen weer en het publiek om ons heen reageert ook enigszins verbaasd op de snelheid van de award-uitreiking. Maarrr het mag de pret niet drukken, the party is on! We dansen vrolijk door terwijl DJ Sam Feldt draait. Ook spotten we nog wat feestende BN’ers, waaronder Tiësto, alvorens we de Hollandse kou weer in stappen op weg naar ons treintje.

Het was een leuke avond in Amsterdam. Felicitaties aan Kensington! Zij gaan nu op weg naar Milaan om de Best European Act in de wacht proberen te slepen!

Kensington is de beste Nederlandse Act

kensington

Tenminste, volgens de stemmers van MTV. Kensington versloeg de #1 DJ van de wereld Hardwell, Martin Garrix, Chef’Special en Mr. Probz.

Ik was uitgenodigd om op de rode loper wat foto’s te maken van artiesten die naar het feestje in de Odeon kwamen. Na vijf jaar was het de eerste keer dat ik echt als pers aan zo’n loper stond, en het blijft een beetje een gekke situatie. Een aantal artiesten zijn superaardig en willen best praten, maar anderen lopen zo door. En dan heb je ook nog de net-niet bekende Nederlanders, waarbij ik (aan het eind van de rij) door de PR-dame gevraagd werd of ik niet alsjeblieft nog een foto van ze zou willen maken, omdat de rest dat dus niet deed. Ook werd elke artiest voor het betreden van de rode loper aangekondigd zodat we wisten wie het was. Geen overbodige luxe als je het mij vraagt, want bij sommige soapies wist ik echt niet wie het waren.

Na de rode loper mochten wij als pers tot onze verrassing ook nog naar het feest. Totaal underdressed ben ik nog even de zaal ingegaan. Kenners kennen hem uit de Dansplaat-clip van Brainpower, ik heb er zelf tijdens mijn studententijd nog menig feestje gehad. De zaal was prima aangekleed zoals je van MTV kan verwachten en je kon zelfs nog even op de foto met de Award als je dat wilde. Kensington trad op, speelde twee nummers en toen vond ik het zelf wel mooi geweest.

In de trein naar huis heb ik ze eens opgezocht op Spotify, en ik moet zeggen: ze vallen me zeker niet tegen. Ze klinken als een kruising tussen Kings Of Leon en The Royal Concept. Ruig, een ruw randje, een stoere zanger zoals de Kings en het catchy koortje en de strakke productie van The Royal Concept. Ze hebben ook net een nieuw album (Rivals) uit, en ik denk dat ze volgend jaar wel op een aantal festivals te zien zullen zijn. Ga ze bekijken!

Troost

Consolation © 2009 Nazif Topcuoglu

Ik denk dat ik elke week meer dan 100 liedjes luister. Op mijn iPod dan, want daarnaast komt er nog muziek voorbij vanuit mijn stereo, desktop computer, laptop en televisie. Om nog maar te zwijgen over alle achtergrondmuziek die een mens hoort op een dag. Met zo veel muziek om je heen, is het natuurlijk de vraag in welke mate je deze muziek nog écht luistert.

Elke dag zit ik op de fiets met mijn iPod op shuffle stand en dan komen er geregeld liedjes voorbij waarvan ik denk, hé dat is een lekker liedje! Logisch, want ik heb alles er zelf opgezet. Maar hoe groter je muziekcollectie wordt, hoe lastiger ook om al je muziek echt te (her)kennen, laat staan te benoemen – zelfs je lievelingsliedjes. Ook al heb je een redelijk autistisch muziek geheugen zoals ik (het liedje I Kiss Your Lips van Tokyo Ghetto Pussy herkennen aan de eerste drie bass kicks van het nummer), hoe groter je muziek collectie wordt, hoe lastiger het wordt om top-of-mind een artiest of titel te kunnen benoemen van alle liedjes die voorbij komen.

En zo komt het vaak voor dat ik op de fiets zit en denk: ‘o ja, dat is een lekker liedje!’ – zonder te weten welk liedje het ook al weer is, en omdat ik fiets, haast heb, en mijn handschoenen aan, lukt het dan ook niet om te kijken (tip: je kunt je iPod classic met je neus bedienen!), laat staan een sterretje bij te draaien (sorry voor de iTunes nerd talk). Ik fiets dan ongeduldig verder in de hoop dat ik er later nog aan denk om op mijn iPod terug te bladeren om te kijken welk liedje dat ook al weer was.

Waar je ook achter komt met zoveel muziek die langs en door je oren stroomt, hoe weinig momenten je echt luistert. En vaak kom je daar achter als zomaar onverwacht de tekst van een nummer, dat misschien al 30 keer op je oortjes voorbij gekomen is, écht binnen komt. Zo zat ik laatst in de trein toen het nummer That I Would Be Good van Alanis Morissette voorbij kwam, in de live akoestische uitvoering. Een oudje, zeg maar gerust: classic, maar ik geloof dat ik voor het eerst écht luisterde naar de tekst, en dat het liedje voor het eerst écht bij me binnen kwam.

Wow… Wat een mooie troost volle plaat is dat !