Vorig jaar schreef ik al over Chromeo en Mayer Hawthorne. Deze week heeft Mayer een nummer van Chromeo gecovered. Een bijzondere cover, omdat Chromeo super-disco-autotune-georiënteerd zijn, en Mayer zich op de trage soulvolle zoete akoestische liedjes concentreert. Ik wist niet precies wat ik kon verwachten, maar wist zeker dat het geen 1 op 1 kopie zou zijn.
Het origineel van Chromeo is een heerlijk vet geproduceerd nummer. Ideaal voor warme avonden waar geen eind aan lijkt te komen. Een solo na een minuut of drie maakt dat het geheel nogal ‘jaren tachtig dansfilm’ aandoet. De inhoud gaat
over iemand die verlaten is, en liever melancholisch in het donker blijft omdat hij niet geconfronteerd wil worden met de dag en de aanblik van eenzaamheid. Toch wat dieper dan je op het eerste oor zou verwachten.
De versie van Mayer Hawthorne is een stuk trager, en dus ook langer. Het klinkt als een blanke Barry White in de seventies. De instrumentatie is radicaal veranderd maar het nummer blijft prima overeind. Mayer maakt er echt zijn eigen versie van en het is een nummer waar de emotie vanaf spat. Zoals met de beste covers, is een cover die zo weinig op het origineel lijkt dat het een heel nieuw nummer is geworden het mooist.
